Events

Λίγα λόγια για το μέρος:

Είναι ένα χωριό καλυμμένο με βλάστηση, με πλακόστρωτους δρόμους και πέτρινα σπίτια που έχει χαρακτηριστεί, μαζί με τα γειτονικά χωριά, ως παραδοσιακός οικισμός. Οι κάτοικοί του είναι πλέον λίγοι τον χειμώνα, αλλά το καλοκαίρι αυξάνονται σε περίπου 100 και το χωριό μετατρέπεται περισσότερο σε παραθεριστικό κέντρο. Οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού, πλέον συνταξιούχοι, έχουν ως μοναδική τους ασχολία την καλλιέργεια του κήπου τους και των αμπελώνων τους για την παραγωγή τσίπουρου και κρασιού.

Πολλές πηγές βρίσκονται στα όρια του χωριού, όπως το Πηγάδι, το Δράζιου, στα βόρεια η πηγή Γιόγκου δίπλα στο παρεκκλήσι της Γέννησης της Θεοτόκου και η πηγή Πλάτωνος στα ανατολικά. Από τα όρια του οικισμού ξεκινά το δάσος Τσουμπάνι και φτάνει μέχρι την κορυφή του Κλέφτη, καλύπτοντας μια έκταση 150.000 στρεμμάτων και αποτελούμενο από μαύρες καρυδιές και έλατα. Η ενοριακή εκκλησία του Αγίου Αθανασίου (1927) είναι μονόκλιτη βασιλική με διπλή στέγη και μια επιπλέον περίστυλη στοά. Υπάρχουν αρκετές μικρές εκκλησίες στην περιοχή, όπως ο Άγιος Θεόδωρος, οι Άγιοι Ταξιάρχες, ο Προφήτης Ηλίας, το Γενέσιο της Θεοτόκου και ο Άγιος Χαράλαμπος.

Στις 5 και 6 Αυγούστου, ανήμερα της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, πραγματοποιείται στην πλατεία του χωριού πανηγύρι με παραδοσιακούς χορούς. Προηγείται το έθιμο της Δημοπρασίας του Σταυρού, η διεκδίκηση του οποίου εξαρτάται από την ποσότητα λαδιού που προσφέρει ο καθένας. Κατά τη διάρκεια του πανηγυριού χορεύονται οι παραδοσιακοί χοροί της Ηπείρου, όπως τσάμικο, συρτός, Πωγωνίσιος, Ζαγορίσιος, παπαδιά, Μπεράτης, Φράσκια, Μπολονάσαινα κλέφτικα και αγαπημένα λαϊκά τραγούδια ξένων χωρών. Στο χωριό εδρεύει η Αδελφότητα Μοναστηριωτών, η οποία φροντίζει για τη διατήρηση των εθίμων και των παραδόσεων, την οργάνωση εκδηλώσεων και την οικονομική υποστήριξη διαφόρων έργων.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

C'est un village couvert de végétation, avec des rues pavées et des maisons en pierre, qui a été classé, avec les villages voisins, comme un village tradicionalnel. Ses habitants sont peu nombreux en hiver, mais en été, ils sont une centaine et le χωριό devient davantage un lieu de villégiature. Les quelques habitants du village, aujourd'hui retraités, ont pour seule occupation la Culture de leur jardin et de leurs vignobles pour la production de tsipouro et de vin.

De nombreuses sources se trouvent aux abords du village, comme Pigadi, Draziou, au nord la source de Yogou à côté de la chapelle de la Nativité de la Vierge Marie et la source de Platonos à l'est. La forêt de Tsoubani commence aux limites de l'agglomération et s'étend jusqu'au sommet de Kleftis, couvrant une superficie de 150 000 acres et composée de noyers noirs et de sapins. L'église paroissiale d'Agios Athanasios (1927) est une basilique à une nef avec un double toit et une galerie péristyle supplémentaire. Il ya plusieurs petites églises dans la région, comme Άγιοι Θεόδωροι, Άγιοι Ταξιάρχες, Προφήτης Ηλίας, Γένεσις της Θεοτόκου και Άγιος Χαράλαμπος.

Les 5 et 6 août, jour de la Transfiguration du Sauveur, une fête avec des danses tradicionalnelles est organisée sur la place du village. Elle est précédée par la coutume de la vente aux enchères de la croix, dont la valeur dépend de la quantité d'huile offerte par chaque personne. Pendant la fête, on danse les danses tradicionalnelles de l'Épire, telles que le tsamiko, le sirtos, le Pogonisios, le Zagorisios, le papadia, le Beratis, le Frascia, le Bolonasaena kleftika et les chansons payers folkloriques des. Le village abrite la confrérie des Monastiriotes, qui veille à la preservation des coutumes et des tradits, à l'organisation d'événements et au soutien financier devers projects.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Πρόκειται για ένα χωριό πνιγμένο στη βλάστηση, με πλακόστρωτους δρόμους και πέτρινα σπίτια που έχουν χαρακτηριστεί, μαζί με τα διπλανά χώρια, ως παραδοσιακός οικισμός. Οι κάτοικοί του πλέον το χειμώνα είναι ελάχιστοι, ενώ το καλοκαίρι αυξάνονται σε περίπου 100 και το χωριό αποκτά περισσότερο παραθεριστικό χαρακτήρα. Οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού, συνταξιούχοι πια, έχουν μοναδική τους ασχολία την καλλιέργεια του κήπου τους και των αμπελιών τους για την παραγωγή τσίπουρου και κρασιού.

Πολλές πήγαν στα όρια του οικισμού, όπως το Πηγάδι, η Ντράζιου, στα βόρεια η Γιόγκου δίπλα από το εκκλησάκι της Γέννησης της Θεοτόκου και η πηγή Πλάτωνος στα ανατολικά. Από τα όρια του οικισμού αρχίζει το δάσος Τσουμπάνι και φθάνει μέχρι την κορυφή Κλέφτης, καλύπτοντας έκταση 150.000 στρεμμάτων και αποτελείται από μαυρόπευκα και έλατα. Ο ενοριακός ναός του Αγίου Αθανασίου (1927) είναι μονόκλιτη βασιλική με δίκλιτη στέγη και πρόσθετη περίστυλη στοά. Στην περιοχή υπάρχουν αρκετά εκκλησάκια, όπως οι Άγιοι Θεόδωροι, οι Άγιοι Ταξιάρχες, ο Προφήτης Ηλίας, η Γένεση της Θεοτόκου και ο Άγιος Χαράλαμπος.

Στις 5 και 6 Αυγούστου, της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, διεξάγεται στην πλατεία του χωριού πανηγύρι με παραδοσιακούς χορούς. Προηγείται το έθιμο της Δημοπρασίας του Σταυρού, του οποίου η διεκδίκηση εξαρτάται από την ποσότητα του λαδιού, που θα προσφέρει ο καθένας. Κατά τη διάρκεια του πανηγυριού χορεύονται οι παραδοσιακοί ηπειρώτικοι χοροί, όπως τσάμικος, συρτός, Πωγωνίσιος, Ζαγορίσιος, παπαδιά, Μπεράτης, Φράσια, Μπολονάσαινα κλέφτικα καθώς και αγαπημένα δημοτικά τραγούδια της ξενιτιάς. Στο χωριό εδρεύει η Αδερφότητα Μοναστηριωτών, που φροντίζει για τη διατήρηση των εθίμων και της παράδοσης, τη διοργάνωση εκδηλώσεων και την οικονομική ενίσχυση διαφόρων.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Είναι ένα χωριό καλυμμένο με βλάστηση, με πλακόστρωτους δρόμους και πέτρινα σπίτια που έχει χαρακτηριστεί, μαζί με τα γειτονικά χωριά, ως παραδοσιακός οικισμός. Οι κάτοικοί του είναι πλέον λίγοι τον χειμώνα, αλλά το καλοκαίρι αυξάνονται σε περίπου 100 και το χωριό μετατρέπεται περισσότερο σε παραθεριστικό κέντρο. Οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού, πλέον συνταξιούχοι, έχουν ως μοναδική τους ασχολία την καλλιέργεια του κήπου τους και των αμπελώνων τους για την παραγωγή τσίπουρου και κρασιού.

Πολλές πηγές βρίσκονται στα όρια του χωριού, όπως το Πηγάδι, το Δράζιου, στα βόρεια η πηγή Γιόγκου δίπλα στο παρεκκλήσι της Γέννησης της Θεοτόκου και η πηγή Πλάτωνος στα ανατολικά. Από τα όρια του οικισμού ξεκινά το δάσος Τσουμπάνι και φτάνει μέχρι την κορυφή του Κλέφτη, καλύπτοντας μια έκταση 150.000 στρεμμάτων και αποτελούμενο από μαύρες καρυδιές και έλατα. Η ενοριακή εκκλησία του Αγίου Αθανασίου (1927) είναι μονόκλιτη βασιλική με διπλή στέγη και μια επιπλέον περίστυλη στοά. Υπάρχουν αρκετές μικρές εκκλησίες στην περιοχή, όπως ο Άγιος Θεόδωρος, οι Άγιοι Ταξιάρχες, ο Προφήτης Ηλίας, το Γενέσιο της Θεοτόκου και ο Άγιος Χαράλαμπος.

Στις 5 και 6 Αυγούστου, ανήμερα της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, πραγματοποιείται στην πλατεία του χωριού πανηγύρι με παραδοσιακούς χορούς. Προηγείται το έθιμο της Δημοπρασίας του Σταυρού, η διεκδίκηση του οποίου εξαρτάται από την ποσότητα λαδιού που προσφέρει ο καθένας. Κατά τη διάρκεια του πανηγυριού χορεύονται οι παραδοσιακοί χοροί της Ηπείρου, όπως τσάμικο, συρτός, Πωγωνίσιος, Ζαγορίσιος, παπαδιά, Μπεράτης, Φράσκια, Μπολονάσαινα κλέφτικα και αγαπημένα λαϊκά τραγούδια ξένων χωρών. Στο χωριό εδρεύει η Αδελφότητα Μοναστηριωτών, η οποία φροντίζει για τη διατήρηση των εθίμων και των παραδόσεων, την οργάνωση εκδηλώσεων και την οικονομική υποστήριξη διαφόρων έργων.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

C'est un village couvert de végétation, avec des rues pavées et des maisons en pierre, qui a été classé, avec les villages voisins, comme un village tradicionalnel. Ses habitants sont peu nombreux en hiver, mais en été, ils sont une centaine et le χωριό devient davantage un lieu de villégiature. Les quelques habitants du village, aujourd'hui retraités, ont pour seule occupation la Culture de leur jardin et de leurs vignobles pour la production de tsipouro et de vin.

De nombreuses sources se trouvent aux abords du village, comme Pigadi, Draziou, au nord la source de Yogou à côté de la chapelle de la Nativité de la Vierge Marie et la source de Platonos à l'est. La forêt de Tsoubani commence aux limites de l'agglomération et s'étend jusqu'au sommet de Kleftis, couvrant une superficie de 150 000 acres et composée de noyers noirs et de sapins. L'église paroissiale d'Agios Athanasios (1927) est une basilique à une nef avec un double toit et une galerie péristyle supplémentaire. Il ya plusieurs petites églises dans la région, comme Άγιοι Θεόδωροι, Άγιοι Ταξιάρχες, Προφήτης Ηλίας, Γένεσις της Θεοτόκου και Άγιος Χαράλαμπος.

Les 5 et 6 août, jour de la Transfiguration du Sauveur, une fête avec des danses tradicionalnelles est organisée sur la place du village. Elle est précédée par la coutume de la vente aux enchères de la croix, dont la valeur dépend de la quantité d'huile offerte par chaque personne. Pendant la fête, on danse les danses tradicionalnelles de l'Épire, telles que le tsamiko, le sirtos, le Pogonisios, le Zagorisios, le papadia, le Beratis, le Frascia, le Bolonasaena kleftika et les chansons payers folkloriques des. Le village abrite la confrérie des Monastiriotes, qui veille à la preservation des coutumes et des tradits, à l'organisation d'événements et au soutien financier devers projects.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Πρόκειται για ένα χωριό πνιγμένο στη βλάστηση, με πλακόστρωτους δρόμους και πέτρινα σπίτια που έχουν χαρακτηριστεί, μαζί με τα διπλανά χώρια, ως παραδοσιακός οικισμός. Οι κάτοικοί του πλέον το χειμώνα είναι ελάχιστοι, ενώ το καλοκαίρι αυξάνονται σε περίπου 100 και το χωριό αποκτά περισσότερο παραθεριστικό χαρακτήρα. Οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού, συνταξιούχοι πια, έχουν μοναδική τους ασχολία την καλλιέργεια του κήπου τους και των αμπελιών τους για την παραγωγή τσίπουρου και κρασιού.

Πολλές πήγαν στα όρια του οικισμού, όπως το Πηγάδι, η Ντράζιου, στα βόρεια η Γιόγκου δίπλα από το εκκλησάκι της Γέννησης της Θεοτόκου και η πηγή Πλάτωνος στα ανατολικά. Από τα όρια του οικισμού αρχίζει το δάσος Τσουμπάνι και φθάνει μέχρι την κορυφή Κλέφτης, καλύπτοντας έκταση 150.000 στρεμμάτων και αποτελείται από μαυρόπευκα και έλατα. Ο ενοριακός ναός του Αγίου Αθανασίου (1927) είναι μονόκλιτη βασιλική με δίκλιτη στέγη και πρόσθετη περίστυλη στοά. Στην περιοχή υπάρχουν αρκετά εκκλησάκια, όπως οι Άγιοι Θεόδωροι, οι Άγιοι Ταξιάρχες, ο Προφήτης Ηλίας, η Γένεση της Θεοτόκου και ο Άγιος Χαράλαμπος.

Στις 5 και 6 Αυγούστου, της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, διεξάγεται στην πλατεία του χωριού πανηγύρι με παραδοσιακούς χορούς. Προηγείται το έθιμο της Δημοπρασίας του Σταυρού, του οποίου η διεκδίκηση εξαρτάται από την ποσότητα του λαδιού, που θα προσφέρει ο καθένας. Κατά τη διάρκεια του πανηγυριού χορεύονται οι παραδοσιακοί ηπειρώτικοι χοροί, όπως τσάμικος, συρτός, Πωγωνίσιος, Ζαγορίσιος, παπαδιά, Μπεράτης, Φράσια, Μπολονάσαινα κλέφτικα καθώς και αγαπημένα δημοτικά τραγούδια της ξενιτιάς. Στο χωριό εδρεύει η Αδερφότητα Μοναστηριωτών, που φροντίζει για τη διατήρηση των εθίμων και της παράδοσης, τη διοργάνωση εκδηλώσεων και την οικονομική ενίσχυση διαφόρων.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Βρίσκεται σε μια όμορφη τοποθεσία με τρεχούμενα νερά και πολλούς κήπους, όπου καλλιεργούνται λαχανικά, γιγάντιες πατάτες και πατάτες. Οι κάτοικοι, εκτός από τη γεωργία, ήταν και πολύ καλοί στην τοιχοποιία, και υπήρχαν πολλοί που ταξίδευαν σε μακρινά μέρη (Ρουμανία, Αμερική κ.λπ.) αναζητώντας εργασία. Σήμερα, οι λιγοστοί κάτοικοι ασχολούνται με εργασίες τοιχοποιίας και δασοκομίας στις καταπράσινες πλαγιές του Σμόλικα και του Κλέφτη.

Η κύρια εκκλησία του Αγίου Νικολάου ξαναχτίστηκε στα θεμέλια της παλαιότερης εκκλησίας, η οποία καταστράφηκε από τον γερμανικό στρατό και χτίστηκε το 1859, και καλύφθηκε με αξιόλογες τοιχογραφίες. Οι εκκλησίες της Παναγίας και του Αγίου Μηνά είναι νεότερες. Το παρεκκλήσι του Αγίου Δημητρίου χτίστηκε το 1858, σύμφωνα με επιγραφή πάνω από την είσοδό του, και στο εσωτερικό υπάρχουν μερικές παλιές εικόνες, όπως αυτή του αγίου στον οποίο είναι αφιερωμένη η εκκλησία, που χρονολογείται από το 1792. Άλλα παρεκκλήσια είναι του Προφήτη Ηλία, των Αγίων Αναργύρων, του Αγίου Γεωργίου, της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος και του Αγίου Αθανασίου.

Το χωριό κάηκε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, διακρίνονται μερικά παλιά σπίτια, τα οποία είναι χαρακτηριστικά της ηπειρωτικής αρχιτεκτονικής, η οποία προσαρμόστηκε σε αγροτικά και κτηνοτροφικά νοικοκυριά. Από τους τέσσερις μύλους που είχε κάποτε το χωριό, μόνο ένας λειτουργεί σήμερα.

Το Ελεύθερο είναι το μόνο χωριό στην κοιλάδα του Αώου του οποίου οι κάτοικοι δεν μιλούν τη βλάχικη διάλεκτο. Λέγεται ότι οι σημερινοί κάτοικοί του προέρχονται από έναν οικισμό που έφερε το παλιό όνομα του σημερινού χωριού «Γκρίσμπανι» και ο οποίος βρισκόταν στην περιοχή του χωριού Πλακωτή Θεσπρωτίας. Οι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν εδώ τον 16ο αιώνα με την προτροπή ενός ισχυρού Τουρκαλανού, για να απαλλαγούν από τις συχνές κατολισθήσεις που σημειώνονταν στο παλιό τους χωριό.

Το πανηγύρι του χωριού πραγματοποιείται στις 6 & 7 Αυγούστου, στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, με γλέντι, χορό και τραγούδι. Ακούγονται πολλά τοπικά δημοτικά τραγούδια (ξενιτιάς, ζωής, κλέφτικα κ.λπ.). Ενδιαφέροντα είναι τα έθιμα του Αγίου Δημητρίου, της Πρωτοχρονιάς της Καθαροδευτέρας (Κοθορίας) και των Θεοφανείων (του νονού). Το χωριό διαθέτει ένα γραφικό καφενείο στην πλατεία.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Il est situé dans un endroit magnifique, avec de l'eau courante et de nombreux jardins où l'on cultive des légumes, des pommes de terre géantes et des pommes de terre. Les habitants, outre l'agriculture, étaient également très doués pour la maçonnerie, et nombreux étaient ceux qui se rendaient dans des endroits éloignés (Ρουμανία, Αμερική κ.λπ.) à la recherche de travail. Aujourd'hui, les quelques habitants se consacrent à la maçonnerie et aux travaux forestiers sur les pentes verdoyantes de Smolika et de Kleftis.

L'église principale de Saint-Nicolas a été reconstruite sur les fondations de l'ancienne église, détruite par l'armée allemande, construite en 1859, et recouverte de fresques remarquables. Les églises de Panagia et d'Agios Minas sont plus récentes. La chapelle d'Agios Dimitrios a été construite en 1858, selon une inscription au-dessus de son entrée, et à l'intérieur il ya quelques icônes anciennes, comme celle du saint à qui l'9ed. Les autres chapelles sont celles du prophète Élie, de Saint Anargyroi, de Saint Georges, de la Transfiguration du Sauveur et de Saint Athanase.

Le village a été incendié μενταγιόν la Seconde Guerre mondiale. Ανεξάρτητο, σε peut voir quelques maisons anciennes, typiques de l'architecture continentale, qui était adaptée aux ménages ruraux et aux éleveurs. Des quatre moulins que comptait le village, un seul est aujourd'hui en activité.

Elefthero est le seul village de la vallée de l'Aoos dont les habitants ne parlent pas le dialecte valaque. On dit que ses habitants actuels viennent d'un village qui portait l'ancien nom du village actuel "Grisbani" et qui était situé dans la région du village de Plakoti en Thesprotie. Les habitants se sont installés ici au XVIe siècle à la demande d'un puissant Turkalan, afin de remédier aux fréquents glissements de terrain qui se produisaient dans leur ancien χωριό.

La fête du village a lieu les 6 et 7 août, à l'occasion de la Transfiguration du Sauveur, avec des festins, des danses et des chants. On y entend de nombreuses chansons folkloriques locales (sur l'étranger, la vie, la kleftika κ.λπ.). Les coutumes d'Agios Dimitrios, le réveillon de Katharodecetera (Kothoria) et l'Épiphanie (du parrain) sont également intéressants. Το χωριό έχει ένα μικρό καφέ pittoresque sur la place.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Βρίσκεται σε όμορφη τοποθεσία με τρεχούμενα νερά και πολλά κηπάρια, όπου καλλιεργούνται κηπευτικά, γιγαντές και πατάτες. Οι κάτοικοι, εκτός από τη γεωργοκτηνοτροφία, είχαν σημαντική επίδοση και στη μαστορική, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που ταξιδεύουν για αναζήτηση σε μακρινά μέρη (Ρουμανία, Αμερική κά). Σήμερα οι λιγοστοί κάτοικοι επιδίδονται στη μαστορική και στις δασικές εργασίες στις κατάφυτες πλαγιές του Σμόλικα και του Κλέφτη.

Ο κεντρικός ναός του Αγίου Νικολάου, ανοικοδομήθηκε στα θεμέλια του κατεστραμένου από το γερμανικό στρατό παλιότερου ναού, που είχε χτιστεί το 1859, και ήταν κατάγραφος από αξιόλογες τοιχογραφίες. Νεότερες είναι οι εκκλησιές της Παναγίας και του Αγίου Μηνά. Το ξωκλήσι του Δημητρίου χτίστηκε το 1858, σύμφωνα με την επιγραφή που βρίσκεται πάνω από την είσοδό του, και στο εσωτερικό του Αγίου συγκεκριμένων παλιών εικόνων, όπως αυτή του στον οποίο είναι αφιερωμένος ο ναός που χρονολογείται από το 1792. Η Άλλα ξωκλήσια είναι του Προφήτη Ηλία, των Αγίων Αναργύρων, του Αγίου Γεωργίου, της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και του Αγίου Αθανασίου.

Το χωριό κάηκε κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ωστόσο, διακρίνονται λιγοστά παλιά σπίτια, τα οποία είναι τυπικά της ηπειρωτικής αρχιτεκτονικής, η οποία ήταν προσαρμοσμένη στα αγροτικά και κτηνοτροφικά νοικοκυριά. Από τους τέσσερις μύλους που κάποτε είχε το χωριό, σήμερα λειτουργεί μόνο ένας.

Το Ελεύθερο είναι το μόνο χωριό της λάκκας του Αώου που οι κάτοικοί του δεν μιλούν τη βλάχικη διάλεκτο. Λέγεται πως οι σημερινοί του κάτοικοι, καταγράφονται από κάποιον οικισμό που έφερε το παλιό όνομα του σημερινού χωριού «Γκρισμπάνι» και ο οποίος βρισκόταν στην περιοχή του χωριού Πλακωτή Θεσπρωτίας. Οι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν εδώ τον 16ο αιώνα με την προτροπή ενός ισχυρού τουρκαλβανού, προκειμένου να απαλλαγούν από τις συχνές κατολισθήσεις που γίνονταν στο παλιό τους χωριό.

Το πανηγύρι του χωριού γίνεται στις 6 & 7 Αυγούστου, της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, με γλέντι, χορό και τραγούδι. Ακούγονται πολλά τοπικά δημοτικά τραγούδια (της ξενιτιάς, της ζωής, κλέφτικα κ.ά.). Ενδιαφέροντα είναι τα έθιμα του Αγίου Δημητρίου, της Πρωτοχρονιάς της Καθαροδευτέρας, (Κοθώρια) και των Θεοφανείων (του νονού). Το χωριό διαθέτει γραφικό καφενεδάκι στην πλατεία.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Παλαιότερα, στη θέση που είναι χτισμένο σήμερα το χωριό, υπήρχαν οι αποθηκευτικοί χώροι και οι πρόχειρες κατασκευές διαμονής (καλύβες) κατά τις γεωργικές εργασίες των κατοίκων της Άνω Κλειδωνιάς. Για το λόγο αυτό, σε παλιούς χάρτες ο οικισμός αναφέρεται ως Καλύβια. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και δευτερευόντως με την κτηνοτροφία, ενώ υπάρχουν και κάποιες εκτροφές πέστροφας.

Στο πάνω μέρος του χωριού, στο μονοπάτι που οδηγεί στην Άνω Κλειδωνιά, βρίσκεται η εκκλησία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, η οποία παλαιότερα ήταν η εκκλησία της μονής. Σύμφωνα με την παράδοση, ιδρύθηκε από τον Κωνσταντίνο Πωγωνάτο τον 7ο αιώνα μ.Χ., ενώ σύμφωνα με γραπτές μαρτυρίες χρονολογείται στα μέσα του 15ου αιώνα.

Επίσης, στη βόρεια πλευρά του οικισμού, όπου αναβλύζει πηγή με θειούχα νερά, φαίνεται ότι κατά τη Ρωμαϊκή και Βυζαντινή εποχή λειτουργούσαν ιαματικά λουτρά. Ανήμερα του Σωτήρος (6 Αυγούστου), ο Πολιτιστικός Σύλλογος και η Αδελφότητα Κλειδωνίας διοργανώνουν παραδοσιακό πανηγύρι στο κέντρο του χωριού.

Στην Κλειδωνιά υπάρχει υποδομή για ύπνο και φαγητό καθώς και δύο βενζινάδικα. Κοντά στο χωριό, μπορεί κανείς να βρει την παλιά πέτρινη γέφυρα από όπου ξεκινά ένα όμορφο μονοπάτι μέσα από το μαγευτικό φαράγγι του Βοϊδομάτη. Λίγο πριν την είσοδο του φαραγγιού υπάρχουν ωραίες ταβέρνες.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Autrefois, à l'endroit où le village est construit aujourd'hui, se trouvaient les aires de stockage et les structures d'hébergement de fortune (huttes) pendant les travaux agricoles des habitants d'Ano Klidonia. C'est la raison pour laquelle, sur les cartes anciennes, le village est désigné sous le nom de Καλύβια. Les habitants du village se consacrent principalement à l'agriculture et accessoirement à l'élevage, mais il existe également quelques élevages de truites.

Dans la partie supérieure du village, sur le chemin menant à Ano Klidonia, se trouve l'église de la Transfiguration du Sauveur, qui était autrefois l'église du monastère. Selon la παράδοση, elle a été fondée par Constantin Pogonatos au VIIe siècle après J.-C., tandis que selon les preuves écrites, elle date du milieu du XVe siècle.

Au nord de l'agglomération, où jaillit une source d'eau sulfureuse, il semble qu'à l'époque romaine et byzantine, des thermes étaient en activité. Le jour du Sauveur (6 août), l'association Culturelle et la confrérie de Kleydonia διοργανώνει une fête tradicionalnelle dans le center du village.

Klidonia dispose d'une understructure d'hébergement et de restauration ainsi que de deux stations-service. Près du village se trouve le vieux pont de pierre d'où part un beau sentier qui traverse les magnifiques φαράγγια του Βοϊδομάτη. Juste avant l'entrée de la gorge, il ya de jolies ταβέρνες.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Παλαιότερα στη θέση που σήμερα είναι κτισμένο το χωριό οι αποθηκευτικοί χώροι και οι πρόχειρες κατασκευές διαμονής (καλύβες) κατά τη διάρκεια των γεωργικών εργασιών των κατοίκων της Άνω Κλειδωνιάς. Για το λόγο αυτό σε παλιούς χάρτες ο οικισμός αναφέρεται ως Καλύβια. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία και κατά δεύτερο λόγο με την κτηνοτροφία, ενώ υπάρχουν και ορισμένες μονάδες πεστροφοκαλλιέργειας.

Στο ανώτερο τμήμα του χωριού, στο μονοπάτι που οδηγεί προς την Άνω Κλειδωνιά βρίσκεται ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, που παλιότερα αποτελούσε το καθολικό μοναστήρι. Σύμφωνα με την παράδοση ιδρύθηκε από τον Κωνσταντίνο Πωγωνάτο τον 7ο μ.Χ. αιώνα, ενώ βάση γραπτών μαρτυρίων χρονολογείται από τα μέσα του 15ου αι.

Επίσης στη βορεινή πλευρά του οικισμού, όπου και αναβλύζει πηγή με θειούχα νερά, φαίνεται πως κατά τη ρωμαϊκή και βυζαντινή εποχή λειτουργούσαν ιαματικά λουτρά. Την ημέρα του Σωτήρος (6 Αυγούστου) διοργανώνεται από το Πολιτιστικό Σύλλογο και την Αδελφότητα Κλειδωνιάς παραδοσιακό πανηγύρι στο κέντρο του χωριού.

Στην Κλειδωνιά υπάρχει υποδομή για ύπνο και φαγητό καθώς και δύο πρατήρια βενζίνης. Κοντά στο χωριό, συναντά κανείς το παλιό πέτρινο γεφύρι από όπου ξεκινάει ένα πανέμορφο μονοπάτι μέσα στο μαγευτικό φαράγγι του Βοϊδομάτη. Λίγο πριν την είσοδο του φαραγγιού υπάρχουν συμπαθητικές ταβέρνες.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Βρίσκεται σε μια όμορφη τοποθεσία με τρεχούμενα νερά και πολλούς κήπους, όπου καλλιεργούνται λαχανικά, γιγάντιες πατάτες και πατάτες. Οι κάτοικοι, εκτός από τη γεωργία, ήταν και πολύ καλοί στην τοιχοποιία, και υπήρχαν πολλοί που ταξίδευαν σε μακρινά μέρη (Ρουμανία, Αμερική κ.λπ.) αναζητώντας εργασία. Σήμερα, οι λιγοστοί κάτοικοι ασχολούνται με εργασίες τοιχοποιίας και δασοκομίας στις καταπράσινες πλαγιές του Σμόλικα και του Κλέφτη.

Η κύρια εκκλησία του Αγίου Νικολάου ξαναχτίστηκε στα θεμέλια της παλαιότερης εκκλησίας, η οποία καταστράφηκε από τον γερμανικό στρατό και χτίστηκε το 1859, και καλύφθηκε με αξιόλογες τοιχογραφίες. Οι εκκλησίες της Παναγίας και του Αγίου Μηνά είναι νεότερες. Το παρεκκλήσι του Αγίου Δημητρίου χτίστηκε το 1858, σύμφωνα με επιγραφή πάνω από την είσοδό του, και στο εσωτερικό υπάρχουν μερικές παλιές εικόνες, όπως αυτή του αγίου στον οποίο είναι αφιερωμένη η εκκλησία, που χρονολογείται από το 1792. Άλλα παρεκκλήσια είναι του Προφήτη Ηλία, των Αγίων Αναργύρων, του Αγίου Γεωργίου, της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος και του Αγίου Αθανασίου.

Το χωριό κάηκε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ωστόσο, διακρίνονται μερικά παλιά σπίτια, τα οποία είναι χαρακτηριστικά της ηπειρωτικής αρχιτεκτονικής, η οποία προσαρμόστηκε σε αγροτικά και κτηνοτροφικά νοικοκυριά. Από τους τέσσερις μύλους που είχε κάποτε το χωριό, μόνο ένας λειτουργεί σήμερα.

Το Ελεύθερο είναι το μόνο χωριό στην κοιλάδα του Αώου του οποίου οι κάτοικοι δεν μιλούν τη βλάχικη διάλεκτο. Λέγεται ότι οι σημερινοί κάτοικοί του προέρχονται από έναν οικισμό που έφερε το παλιό όνομα του σημερινού χωριού «Γκρίσμπανι» και ο οποίος βρισκόταν στην περιοχή του χωριού Πλακωτή Θεσπρωτίας. Οι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν εδώ τον 16ο αιώνα με την προτροπή ενός ισχυρού Τουρκαλανού, για να απαλλαγούν από τις συχνές κατολισθήσεις που σημειώνονταν στο παλιό τους χωριό.

Το πανηγύρι του χωριού πραγματοποιείται στις 6 & 7 Αυγούστου, στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, με γλέντι, χορό και τραγούδι. Ακούγονται πολλά τοπικά δημοτικά τραγούδια (ξενιτιάς, ζωής, κλέφτικα κ.λπ.). Ενδιαφέροντα είναι τα έθιμα του Αγίου Δημητρίου, της Πρωτοχρονιάς της Καθαροδευτέρας (Κοθορίας) και των Θεοφανείων (του νονού). Το χωριό διαθέτει ένα γραφικό καφενείο στην πλατεία.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Il est situé dans un endroit magnifique, avec de l'eau courante et de nombreux jardins où l'on cultive des légumes, des pommes de terre géantes et des pommes de terre. Les habitants, outre l'agriculture, étaient également très doués pour la maçonnerie, et nombreux étaient ceux qui se rendaient dans des endroits éloignés (Ρουμανία, Αμερική κ.λπ.) à la recherche de travail. Aujourd'hui, les quelques habitants se consacrent à la maçonnerie et aux travaux forestiers sur les pentes verdoyantes de Smolika et de Kleftis.

L'église principale de Saint-Nicolas a été reconstruite sur les fondations de l'ancienne église, détruite par l'armée allemande, construite en 1859, et recouverte de fresques remarquables. Les églises de Panagia et d'Agios Minas sont plus récentes. La chapelle d'Agios Dimitrios a été construite en 1858, selon une inscription au-dessus de son entrée, et à l'intérieur il ya quelques icônes anciennes, comme celle du saint à qui l'9ed. Les autres chapelles sont celles du prophète Élie, de Saint Anargyroi, de Saint Georges, de la Transfiguration du Sauveur et de Saint Athanase.

Le village a été incendié μενταγιόν la Seconde Guerre mondiale. Ανεξάρτητο, σε peut voir quelques maisons anciennes, typiques de l'architecture continentale, qui était adaptée aux ménages ruraux et aux éleveurs. Des quatre moulins que comptait le village, un seul est aujourd'hui en activité.

Elefthero est le seul village de la vallée de l'Aoos dont les habitants ne parlent pas le dialecte valaque. On dit que ses habitants actuels viennent d'un village qui portait l'ancien nom du village actuel "Grisbani" et qui était situé dans la région du village de Plakoti en Thesprotie. Les habitants se sont installés ici au XVIe siècle à la demande d'un puissant Turkalan, afin de remédier aux fréquents glissements de terrain qui se produisaient dans leur ancien χωριό.

La fête du village a lieu les 6 et 7 août, à l'occasion de la Transfiguration du Sauveur, avec des festins, des danses et des chants. On y entend de nombreuses chansons folkloriques locales (sur l'étranger, la vie, la kleftika κ.λπ.). Les coutumes d'Agios Dimitrios, le réveillon de Katharodecetera (Kothoria) et l'Épiphanie (du parrain) sont également intéressants. Το χωριό έχει ένα μικρό καφέ pittoresque sur la place.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Βρίσκεται σε όμορφη τοποθεσία με τρεχούμενα νερά και πολλά κηπάρια, όπου καλλιεργούνται κηπευτικά, γιγαντές και πατάτες. Οι κάτοικοι, εκτός από τη γεωργοκτηνοτροφία, είχαν σημαντική επίδοση και στη μαστορική, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που ταξιδεύουν για αναζήτηση σε μακρινά μέρη (Ρουμανία, Αμερική κά). Σήμερα οι λιγοστοί κάτοικοι επιδίδονται στη μαστορική και στις δασικές εργασίες στις κατάφυτες πλαγιές του Σμόλικα και του Κλέφτη.

Ο κεντρικός ναός του Αγίου Νικολάου, ανοικοδομήθηκε στα θεμέλια του κατεστραμένου από το γερμανικό στρατό παλιότερου ναού, που είχε χτιστεί το 1859, και ήταν κατάγραφος από αξιόλογες τοιχογραφίες. Νεότερες είναι οι εκκλησιές της Παναγίας και του Αγίου Μηνά. Το ξωκλήσι του Δημητρίου χτίστηκε το 1858, σύμφωνα με την επιγραφή που βρίσκεται πάνω από την είσοδό του, και στο εσωτερικό του Αγίου συγκεκριμένων παλιών εικόνων, όπως αυτή του στον οποίο είναι αφιερωμένος ο ναός που χρονολογείται από το 1792. Η Άλλα ξωκλήσια είναι του Προφήτη Ηλία, των Αγίων Αναργύρων, του Αγίου Γεωργίου, της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και του Αγίου Αθανασίου.

Το χωριό κάηκε κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ωστόσο, διακρίνονται λιγοστά παλιά σπίτια, τα οποία είναι τυπικά της ηπειρωτικής αρχιτεκτονικής, η οποία ήταν προσαρμοσμένη στα αγροτικά και κτηνοτροφικά νοικοκυριά. Από τους τέσσερις μύλους που κάποτε είχε το χωριό, σήμερα λειτουργεί μόνο ένας.

Το Ελεύθερο είναι το μόνο χωριό της λάκκας του Αώου που οι κάτοικοί του δεν μιλούν τη βλάχικη διάλεκτο. Λέγεται πως οι σημερινοί του κάτοικοι, καταγράφονται από κάποιον οικισμό που έφερε το παλιό όνομα του σημερινού χωριού «Γκρισμπάνι» και ο οποίος βρισκόταν στην περιοχή του χωριού Πλακωτή Θεσπρωτίας. Οι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν εδώ τον 16ο αιώνα με την προτροπή ενός ισχυρού τουρκαλβανού, προκειμένου να απαλλαγούν από τις συχνές κατολισθήσεις που γίνονταν στο παλιό τους χωριό.

Το πανηγύρι του χωριού γίνεται στις 6 & 7 Αυγούστου, της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, με γλέντι, χορό και τραγούδι. Ακούγονται πολλά τοπικά δημοτικά τραγούδια (της ξενιτιάς, της ζωής, κλέφτικα κ.ά.). Ενδιαφέροντα είναι τα έθιμα του Αγίου Δημητρίου, της Πρωτοχρονιάς της Καθαροδευτέρας, (Κοθώρια) και των Θεοφανείων (του νονού). Το χωριό διαθέτει γραφικό καφενεδάκι στην πλατεία.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Στο παρελθόν, το χωριό ονομαζόταν Γκορίτσα και αναφέρεται στο χρονικό του ιστορικού Αραβαντινού το 1866. Το χωριό πυρπολήθηκε από τους Ναζί κατά τη διάρκεια της κατοχής το 1943 και το βομβάρδισαν με τα κανόνια τους την επόμενη χρονιά.

Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Με τη σκληρή δουλειά των 200 κατοίκων του, η ευρύτερη περιοχή του νομού τροφοδοτείται με τα περίφημα αρωματικά ροδάκινα και πεπόνια. Το καλοκαίρι και στις αρχές του φθινοπώρου, δηλαδή κατά την περίοδο παραγωγής, νόστιμα φρέσκα φρούτα πωλούνται σε αφθονία σε αυτοσχέδια περίπτερα κατά μήκος του κεντρικού δρόμου. Στις θέσεις Άγιος Αθανάσιος και Άγιος Κωνσταντίνος έχουν βρεθεί αξιόλογα αρχαιολογικά ευρήματα που χρονολογούνται από τον 11ο έως τον 8ο αιώνα π.Χ., που αποδεικνύουν ότι η περιοχή κατοικήθηκε από πολύ παλιά.

Ωστόσο, πιστεύεται ότι το σημερινό χωριό προέκυψε από τη συρρίκνωση τεσσάρων μικρότερων περιφερειακών οικισμών που δεν υπάρχουν σήμερα (Άγιος Κωνσταντίνος, Άγιος Γεώργιος, Παναγία και Αμάρι).

Σημαντική είναι η παλιά πετρόκτιστη εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, που βρίσκεται λίγο πιο πέρα από το χωριό, δίπλα στο υπό κατασκευή μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού. Στην κεντρική πλατεία δεσπόζει η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, και βόρεια του χωριού βρίσκεται η κοιμητηριακή εκκλησία της Παναγίας.

*Πηγή: το επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Dans le passé, le village s'appelait Goritsa et est referencené dans la chronique de l'historien Aravantinos en 1866. Le χωριό a été incendié par les nazis μενταγιόν l'occupation en 1943, qui l'ont sumbard'an'ané canave .

Les habitants se consacrent à l'agriculture et à l'élevage. Grâce au travail acharné de ses 200 κάτοικοι, toute la région de la prefecture est approvisionnée en pêches et melons aromatiques réputés. En été et au début de l'automne, c'est-à-dire pendant la période de production, de délicieux fruits frais sont vendus en abondance dans des kiosques improvisés le long de la route principale. Sur les sites d'Aghios Athanasios et d'Aghios Konstantinos, des découvertes archéologiques remarquables datant du 11e au 8e siècle avant J.-C. ont été faites, prouvant que la région était habitée depuis très longtemps.

Cependant, on pense que le village actuel est né de la contraction de quatre petites localités périphériques qui n'existent plus aujourd'hui (Άγιος Κωνσταντίνος, Άγιος Γεώργιος, Παναγία και Αμάρι).

L'ancienne église en pierre des saints Constantin et Hélène est importante. Elle est située juste après le village, à côté du monastère de Timios Stavros, qui est en cours de construction. La place centrale est dominée par l'église d'Agios Georgios et, au nord du village, par l'église-cimetière de Panagia. 

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για το χωριό :

Παλιά το χωριό λεγόταν Γορίτσα και μνημονεύεται στη χρονογραφία του ιστοριογράφου Αραβαντινού το 1866. Το χωριό πυρπολήθηκε από τους Ναζί κατά τη διάρκεια της κατοχής το 1943, οι οποίοι και το βομβάρδισαν με τα κανόνια τους την επόμενη χρονιά.

Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Με το μόχθο των 200 κατοίκων του τροφοδοτείται η ευρύτερη περιοχή του νομού με τα φημισμένα αρωματικά ροδάκια και πεπόνια. Το καλοκαίρι και στις αρχές φθινοπώρου, δηλαδή κατά την περίοδο της παραγωγής, πωλούνται δίπλα στον κεντρικό δρόμο σε αυτοσχέδια κιόσκια σε αφθονία εύγεστα φρέσκα. Στις θέσεις Αγ. Αθανάσιος και Αγ. Κωνσταντίνος βρίσκονται αξιόλογα αρχαιολογικά ευρήματα που χρονολογούνται από τον 11ο έως τον 8ο π.χ. αιώνα και αποδεικνύουν ότι η περιοχή κατοικούνταν από πολύ παλιά.

Ωστόσο, θεωρείται ότι το σημερινό χωριό προέκυψε από τη σύμπτυξη τεσσάρων μικρότερων περιφερειακών οικισμών που σήμερα δεν υπάρχουν (Άγιος Κωνσταντίνος, Άγιος Γεώργιος, Παναγία και Αμάρι).

Σημαντική είναι η παλιά πετρόκτιστη εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης που βρίσκεται λίγο πιο πέρα από το χωριό, δίπλα από το υπό κατασκευή μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού. Στην κεντρική πλατεία δεσπόζει ο ναός του Αγίου Γεωργίου και βόρεια του χωριού ο κοιμητηριακός ναός της Παναγίας.

*Πηγή από το επίσημο Site του Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Περιβάλλεται από πλούσια δάση βελανιδιάς, οξιάς και μαύρης πεύκης και ο παραπόταμος του Σαραντάπορου Ζιάσκας ρέει στους πρόποδές του. Από την κορυφή του Κάμενικ ο επισκέπτης έχει μια απέραντη θέα στις άλλες κορυφές του Γράμμου, τον γειτονικό Σμόλικα, τη μακρινή Τύμφη και τα βουνά της Αλβανίας.        

Η περιοχή θεωρείται σημαντικός κόμβος στην αρχαιότητα και κατά τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και διέθετε στρατιωτικό σταθμό, ο οποίος λειτούργησε μέχρι την άφιξη των Οθωμανών τον 15ο αιώνα. Το χωριό είχε επίσης ακμάζουσες μεταποιητικές βιομηχανίες (τυροκομεία, υφαντουργεία, νερόμυλοι, αποστακτήρια, πριόνια). Στη γύρω περιοχή και ιδιαίτερα στην κορυφή Κάμενκ, έγιναν σφοδρές μάχες κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, απομεινάρια των οποίων διακρίνονται ακόμη και σήμερα.

Ξεχωριστά αξιοθέατα του χωριού είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, του 1889, με περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο με Τορνοβίτες ταλιαδόρους και αγιογραφίες από Χιονιαδίτες αγιογράφους, καθώς και τα παρεκκλήσια της Αγίας Τριάδας, του Αγίου Νικολάου, του Αγίου Παντελεήμονα και του Αγίου Ιωάννη.

Εκτός από τα παραπάνω, αξίζει επίσης να επισκεφθείτε το πέτρινο σχολείο (1903), το μονότοξο πέτρινο γεφύρι του μύλου (1862), τις πέτρινες βρύσες και τον παλιό νερόμυλο κάτω από το χωριό και το παλιό κτίριο του γυμνασίου (Σχολαρχείου), το οποίο χτίστηκε το 1870 και σήμερα λειτουργεί ως κοινοτικός ξενώνας.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Il est entouré de riches forêts de chênes, de hêtres et de pins noirs et l'affluent de Sarandaporos Ziasikas coule dans ses contreforts. Du sommet de Kamenik, le visiteur a une vue impreable sur les autres sommets du Gramos, le Smolika voisin, le Tymfi lointain et les montagnes d'Albanie.        

La région est considérée comme un centre important dans l'Antiquité et pendant l'Empire romain. Elle possédait une station militaire qui a fonctionné jusqu'à l'arrivée des Ottomans au XVe siècle. Le village possédait également des industries manufacturières florissantes (αποκαταστήματα, usines textiles, moulins à eau, distilleries, scieries). Dans les environs, et en particulier sur le pic Kamenk, il ya eu de violentes batailles pendant la guerre civile, dont les vestiges sont encore visuals aujourd'hui.

Les curiosités du village sont l'église Saint-Georges, datant de 1889, avec un temple en bois sculpté de taliadors tornovites et des agiographies d'hagiographes de Chioniad, ainsi que les chapelles de la Sainte-Ninolaant. Saint-Jean.

En outre, il convient de visiter l'école en pierre (1903), le pont en pierre à arc unique du moulin (1862), les fontaines en pierre et l'ancien moulin à eau sous le village, ainsi que l'ancien bâarchéolés (αυξήσεις) 1870 et qui sert aujourd'hui de maison d'hôtes à la communauté.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Περιβάλλεται από πλούσια δάση δρυός, οξιάς και μαύρης πεύκης και στις υπάρχουσες του πηγάζει ο παραπόταμος του Σαρανταπόρου Ζιάσικα. Από την κορυφή Κάμενικ ο επισκέπτης έχει απέραντη θέα στις υπόλοιπες κορυφές του Γράμμου, στο διπλανό Σμόλικα, στην μακρυνή Τύμφη και στα βουνά της Αλβανίας.        

Η περιοχή θεωρείται ότι αποτελούσε κατά την αρχαιότητα και τη ρωμαιοκρατία σημαντικό κόμβο και διέθετε στρατιωτικό σταθμό, ο οποίος λειτουργούσε έως τον ερχομό των Οθωμανών τον 15ο αιώνα. Στο χωριό επίσης ακμάζουσες μεταποιητικές βιοτεχνίες (τυροκομεία, υφαντουργεία, νερόμυλοι, αποστακτήρια, πριόνια). Στην γύρω περιοχή και ειδικά στην κορυφή Κάμενκ δόθηκαν σκληρές μάχες κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου, απομεινάρια των οποίων διακρίνει κανείς ακόμα και σήμερα.

Ξεχωριστά αξιοθέατα του χωριού είναι ο ναός του Αγίου Γεωργίου, 1889, με περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο Τουρνοβιτών ταλιαδόρων και αγιογραφίες Χιονιαδιτών αγιογράφων, καθώς και τα εξωκλήσια της Αγ. Τριάδας, του Αγ. Νικολάου, του Αγ. Παντελεήμονα και του Αγ.Ιωάννη.

Εκτός από τα παραπάνω, αξίζει να επισκεφθείτε ακόμη το πέτρινο σχολείο (1903), το μονότοξο πέτρινο γεφύρι του μύλου (1862), τις πέτρινες βρύσες και τον παλιό νερόμυλο κάτω από το χωριό καθώς και το παλιό κτίριο του γυμνασίου (Σχολαρχείου), που κτίστηκε το 1870 και λειτουργεί σήμερα. σαν κοινοτικός ξενώνας.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Περιβάλλεται από πλούσια δάση βελανιδιάς, οξιάς και μαύρης πεύκης και ο παραπόταμος του Σαραντάπορου Ζιάσκας ρέει στους πρόποδές του. Από την κορυφή του Κάμενικ ο επισκέπτης έχει μια απέραντη θέα στις άλλες κορυφές του Γράμμου, τον γειτονικό Σμόλικα, τη μακρινή Τύμφη και τα βουνά της Αλβανίας.        

Η περιοχή θεωρείται σημαντικός κόμβος στην αρχαιότητα και κατά τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και διέθετε στρατιωτικό σταθμό, ο οποίος λειτούργησε μέχρι την άφιξη των Οθωμανών τον 15ο αιώνα. Το χωριό είχε επίσης ακμάζουσες μεταποιητικές βιομηχανίες (τυροκομεία, υφαντουργεία, νερόμυλοι, αποστακτήρια, πριόνια). Στη γύρω περιοχή και ιδιαίτερα στην κορυφή Κάμενκ, έγιναν σφοδρές μάχες κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου, απομεινάρια των οποίων διακρίνονται ακόμη και σήμερα.

Ξεχωριστά αξιοθέατα του χωριού είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, του 1889, με περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο με Τορνοβίτες ταλιαδόρους και αγιογραφίες από Χιονιαδίτες αγιογράφους, καθώς και τα παρεκκλήσια της Αγίας Τριάδας, του Αγίου Νικολάου, του Αγίου Παντελεήμονα και του Αγίου Ιωάννη.

Εκτός από τα παραπάνω, αξίζει επίσης να επισκεφθείτε το πέτρινο σχολείο (1903), το μονότοξο πέτρινο γεφύρι του μύλου (1862), τις πέτρινες βρύσες και τον παλιό νερόμυλο κάτω από το χωριό και το παλιό κτίριο του γυμνασίου (Σχολαρχείου), το οποίο χτίστηκε το 1870 και σήμερα λειτουργεί ως κοινοτικός ξενώνας.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Il est entouré de riches forêts de chênes, de hêtres et de pins noirs et l'affluent de Sarandaporos Ziasikas coule dans ses contreforts. Du sommet de Kamenik, le visiteur a une vue impreable sur les autres sommets du Gramos, le Smolika voisin, le Tymfi lointain et les montagnes d'Albanie.        

La région est considérée comme un centre important dans l'Antiquité et pendant l'Empire romain. Elle possédait une station militaire qui a fonctionné jusqu'à l'arrivée des Ottomans au XVe siècle. Le village possédait également des industries manufacturières florissantes (αποκαταστήματα, usines textiles, moulins à eau, distilleries, scieries). Dans les environs, et en particulier sur le pic Kamenk, il ya eu de violentes batailles pendant la guerre civile, dont les vestiges sont encore visuals aujourd'hui.

Les curiosités du village sont l'église Saint-Georges, datant de 1889, avec un temple en bois sculpté de taliadors tornovites et des agiographies d'hagiographes de Chioniad, ainsi que les chapelles de la Sainte-Ninolaant. Saint-Jean.

En outre, il convient de visiter l'école en pierre (1903), le pont en pierre à arc unique du moulin (1862), les fontaines en pierre et l'ancien moulin à eau sous le village, ainsi que l'ancien bâarchéolés (αυξήσεις) 1870 et qui sert aujourd'hui de maison d'hôtes à la communauté.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Περιβάλλεται από πλούσια δάση δρυός, οξιάς και μαύρης πεύκης και στις υπάρχουσες του πηγάζει ο παραπόταμος του Σαρανταπόρου Ζιάσικα. Από την κορυφή Κάμενικ ο επισκέπτης έχει απέραντη θέα στις υπόλοιπες κορυφές του Γράμμου, στο διπλανό Σμόλικα, στην μακρυνή Τύμφη και στα βουνά της Αλβανίας.        

Η περιοχή θεωρείται ότι αποτελούσε κατά την αρχαιότητα και τη ρωμαιοκρατία σημαντικό κόμβο και διέθετε στρατιωτικό σταθμό, ο οποίος λειτουργούσε έως τον ερχομό των Οθωμανών τον 15ο αιώνα. Στο χωριό επίσης ακμάζουσες μεταποιητικές βιοτεχνίες (τυροκομεία, υφαντουργεία, νερόμυλοι, αποστακτήρια, πριόνια). Στην γύρω περιοχή και ειδικά στην κορυφή Κάμενκ δόθηκαν σκληρές μάχες κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου, απομεινάρια των οποίων διακρίνει κανείς ακόμα και σήμερα.

Ξεχωριστά αξιοθέατα του χωριού είναι ο ναός του Αγίου Γεωργίου, 1889, με περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο Τουρνοβιτών ταλιαδόρων και αγιογραφίες Χιονιαδιτών αγιογράφων, καθώς και τα εξωκλήσια της Αγ. Τριάδας, του Αγ. Νικολάου, του Αγ. Παντελεήμονα και του Αγ.Ιωάννη.

Εκτός από τα παραπάνω, αξίζει να επισκεφθείτε ακόμη το πέτρινο σχολείο (1903), το μονότοξο πέτρινο γεφύρι του μύλου (1862), τις πέτρινες βρύσες και τον παλιό νερόμυλο κάτω από το χωριό καθώς και το παλιό κτίριο του γυμνασίου (Σχολαρχείου), που κτίστηκε το 1870 και λειτουργεί σήμερα. σαν κοινοτικός ξενώνας.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Αν και το 1953 μετονομάστηκε σε Αγία Παρασκευή, οι ντόπιοι προτιμούν την παλιά ονομασία Κεράσοβο. Είναι ένα όμορφο χωριό με γραφικά σπίτια, πολλά ρυάκια, εκτεταμένα δάση κωνοφόρων και οξιάς και αλπικά λιβάδια στο Σμόλικα. Το Κεράσοβο βρέθηκε στο επίκεντρο του πολέμου τις πρώτες μέρες της ιταλικής εισβολής.
Οι περισσότεροι κάτοικοί του ασχολούνταν παλαιότερα με την τοιχοποιία και τις μεταφορές (κυρατζήδες - αγωγοί). Κερασοβίτες λιθοξόοι εργάστηκαν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και εκτός αυτής.
Σήμερα οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την υλοτομία και την κτηνοτροφία. Στις πλαγιές του Σμόλικα και του Ταβουρίου εκτρέφονται βοοειδή, κατσίκια και πρόβατα.
Ενδιαφέρουσες είναι οι πολλές εκκλησίες του χωριού, όπως η κεντρική εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (1812), του Αγίου Νικολάου (1850), της Αγίας Παρασκευής (1850), του Αγίου Δημητρίου (1926), του Αγίου Αθανασίου, του Αγ. Βαρβάρα, Πρ. Ηλίας, Αγίας Τριάδας κλπ. Οι παλιοί μύλοι και οι βρύσες του χωριού, καθώς και το κτίριο του παλιού δημοτικού σχολείου είναι άξια προσοχής. Στο κέντρο του χωριού υπάρχει ένα μεγάλο κτίριο που ανήκει στην Αδελφότητα της Αγίας Παρασκευής. Γενικά, η αστική μορφή του χωριού είναι μονοκεντρική, με το κέντρο στη μέση, που περιλαμβάνει το μεσαίο χωριό, τις δύο ανισόπεδες πλατείες και τους 12 μαχαλάδες, που αντιμετωπίζουν διάφορα ισχυρά εργοστάσια (σόγια), όπως Τσουμπανάι, Παπαγιάνναι, Βαϊλάδες. , και τα λοιπά.
Η μουσική παράδοση του χωριού είναι μοναδική. Στα παραδοσιακά πανηγύρια της ευρύτερης περιοχής διασκεδάζουν ακόμα και σήμερα διάσημοι μουσικοί (Φιλιππιδαίοι και Μπετζαίοι). Τα τελευταία χρόνια, τον Αύγουστο, διοργανώνεται Φεστιβάλ Πολυφωνικού Τραγουδιού υπό την επίβλεψη της Ξανθούλας Δακόβανου, καθηγήτριας μουσικοθεραπείας στο Πανεπιστήμιο Denis Diderot-Paris7 και της ορχήστρας του Νίκου Φιλιππίδη. Χαρακτηριστικό είναι επίσης το έθιμο να φτιάχνουν οι γυναίκες «μπόντζα» (πήλινο ταψί για ψήσιμο ψωμιού ή πίτας) τους καλοκαιρινούς μήνες. Στο Κεράσοβο υπάρχει κατάλληλη υποδομή για διανυκτερεύσεις αλλά και για απόλαυση καλού φαγητού (αρνιά ψητά και κοκορέτσι) στις παραδοσιακές ταβέρνες του χωριού. Από το Κεράσοβο ξεκινά το ορειβατικό μονοπάτι για τη Δρακόλιμνη και τη μεγάλη κορυφή Σμόλικα.στα 2637μ, αλλά και άλλα μικρότερα μονοπάτια στα δάση γύρω από το χωριό.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Bien qu'il ait été rebaptisé Agia Paraskevi en 1953, les habitants préfèrent l'ancien nom de Kerasovo. C'est un beau village avec des maisons pittoresques, de nombreux ruisseaux, de vastes forêts de conifères et de hêtres et des piaries alpines à Smolika. Kerasovo a été au cœur de la guerre pendant les premiers jours de l'invasion italienne.
La plupart de ses habitants travaillaient dans la maçonnerie et le transport (κυρατζήδες - αγωγιάτες). Les tailleurs de pierre kerasovites travaillaient dans différentes régions de Grèce et à l'étranger.
Aujourd'hui, les habitants du village se consacrent à l'exploitation forestière et à l'élevage. Des bovins, des chèvres et des moutons sont élevés sur les pentes de Smolika et de Tabouriou.
Les nombreuses églises du village sont intéressantes, comme l'église centrale de l'Assomption de la Théotokos (1812), Saint-Nicolas (1850), Saint-Paraskevi (1850), Saint-Dimitrios (1926), Saint-Athana. -Βαρβάρα, Πρ. Ηλίας, Αγία Τριάδα κλπ. Les anciens moulins et fontaines du village, ainsi que le bâtiment de l'ancienne école primaire méritent l'attention. Au center du village se trouve un grand bâtiment appartenant à la confrérie d'Agia Paraskevi. Γενικά, la forme urbaine du village est monocentrique, avec le centre au milieu, qui comprend le village central, les deuxplace inégales et les les 12 mahalades, qui font face à diverses usines puissantes (soja), telles que Tsoubanailai, Papagiailai , και τα λοιπά.
Η παράδοση του μιούζικαλ του χωριού είναι μοναδική. Aujourd'hui encore, des musiciens célèbres (Filippideoi et Betzaioi) animent les fêtes tradicionalnelles de la région. Ces dernières années, au mois d'août, un festival de chants polyphoniques est organisé sous la σκηνοθεσία της Ξανθούλας Δακοβάνου, καθηγητής μουσικοθεραπευτικής à l'université Denis Diderot-Paris7, et de l'orchestre του Νίκου Φιλιππίδη. La coutume de fabriquer une "bontza" (un moule en argile pour cuire le pain ou les tartes) par les femmes pendant les mois d'été est également caractéristique. Kerasovo dispose d'une υποδομή επαρκής pour passer la nuit, mais aussi pour déguster de bons plats (agneaux rôtis et kokoretsi) dans les tavernes tradicionalnelles du village. De Kerasovo part le sentier d'alpinisme vers Drakolimni et le grand pic de Smolika (2637 m), mais aussi d'autres sentiers plus petits dans les forêts autour du village.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Παρόλο που το 1953 μετονομάστηκε σε Αγία Παρασκευή, οι ντόπιοι προτιμούν το παλιό όνομα Κεράσοβο. Είναι όμορφο χωριό με γραφικά σπίτια, πολλά ρέματα, εκτεταμένα δάση κωνοφόρων και οξιάς και αλπικά λιβάδια στο Σμόλικα. Το Κεράσοβο βρέθηκε στο επίκεντρο του πολέμου κατά τις πρώτες ημέρες της Ιταλικής εισβολής. Οι περισσότεροι κάτοικοι του παλιότερα ασχολούνταν με τη μαστορική τέχνη και τις μεταφορές (κυρατζήδες- αγωγιάτες). Κερασοβίτες πετράδες- χτίστες εργάστηκαν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και έξω από αυτήν. Σήμερα, οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την υλοτομία και την κτηνοτροφία. Βοοειδή, γίδια και προβλήματα εκτρέφονται στις πλαγιές του Σμόλικα και του Ταμπουριού. Ενδιαφέρουν οι πολλές εκκλησίες του χωριού, όπως η κεντρική της Κοίμησης Θεοτόκου (1812), ο Αγ. Νικόλαος,(1850), η Αγία Παρασκευή (1850), ο Αγ. Δημήτριος (1926), ο Αγ. Αθανάσιος, η Αγ. Βαρβάρα, ο Πρ. Ηλίας, η Αγ. Τριάδα κ.α. Αξιοσημείωτες προσοχή είναι οι παλιοί μύλοι και οι βρύσες του χωριού, καθώς και το κτίριο του παλιού Δημοτικού σχολείου. Στο κέντρο του χωριού ξεχωρίζει ένα μεγάλο κτίριο, που ανήκει στην Αδελφότητα Αγίας Παρασκευής. Η γενική πολεοδομική μορφή του χωριού είναι μονοκεντρική με το κέντρο στη μέση που περιλαμβάνει το μεσοχώρι, τις δύο ανισόπεδες πλατείες και τους 12 μαχαλάδες, που αντιστέκονται σε διάφορες ισχυρές φάρες (σόγια), όπως Τσουμπαναίοι, Παπαγιανναίοι, Βαϊλάδες και. Ξεχωριστή είναι η μουσική παράδοση του χωριού. Μέχρι και τις μέρες μας ξακουστοί μουσικοί (Φιλιππιδαίοι και Μπετζαίοι) διασκεδάζουν τον κόσμο στα παραδοσιακά πανηγύρια της ευρύτερης περιοχής. Τα τελευταία χρόνια, τον Αύγουστο, διοργανώνεται Φεστιβάλ Πολυφωνικού Τραγουδιού, υπό την επίβλεψη της Ξανθούλας Ντακοβάνου, καθηγήτρια μουσικοθεραπείας στο Πανεπιστήμιο Denis Diderot- Paris7, και της ορχήστρας του Νίκου Φιλιππίδη. Χαρακτηριστικό επίσης είναι το έθιμο της κατασκευής της «μπόντζας» από τις γυναίκες κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Στο Κεράσο υπάρχει η κατάλληλη υποδομή για να διανυκτερεύσετε αλλά και για να αρνηθείτε το καλό φαγητό (ψητά κοκορέτσι) και παραδοσιακές ταβέρνες του χωριού. Από το Κεράσοβο αρχίζει το ορειβατικό μονοπάτι για τη Δρακόλιμνη και τη μεγάλη κορυφή του Σμόλικα.στα 2637μ., αλλά και άλλα μικρότερα μονοπάτια στα δάση γύρω από το χωριό.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Όλοι οι κάτοικοί του κατάγονται από το γειτονικό χωριό Ζέρμα, το οποίο εγκαταλείφθηκε λόγω κατολισθήσεων. Οι λίγοι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την κτηνοτροφία. Αρκετοί κάτοικοι μεταφέρουν τα κοπάδια τους σε πιο ζεστά μέρη το χειμώνα.

Σε απόσταση 3 χλμ. από το χωριό, μέσα σε ένα καταπράσινο δάσος από γάβρο και βελανιδιές, βρίσκεται το ερημικό χωριό Ζέρμας, πατρίδα του οπλαρχηγού Γιαννούλη Ζέρμα (1854). Το Ζέρμα ήταν ένα μικρό κέντρο αγιογραφίας. Χαρακτηριστική είναι η σωζόμενη αγιογραφική επιγραφή στη Μονή Καμένα, κοντά στο Δέλβινο της Αλβανίας, όπου ο ζωγράφος Μιχαήλ από τη Ζέρμα υπογράφει την αγιογραφία του ναού το 1662: «δηα χυρός του αμαρτολού Μιχάλης ζωγράφος εκ κώμης Ζέρμας». Επίσης στο Ζέρμα, όπως και στα άλλα μαστοχώρια, πολλοί άντρες ειδικεύονταν στο χτίσιμο. Ομάδες κτιστών από τη Ζέρμα εργάστηκαν στο Άγιο Όρος, το Αγρίνιο, την Αμφιλοχία, τη Θεσπρωτία, τη Θεσσαλία και την Αλβανία (Δέλβινο, Αργυρόκαστρο).

Ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου του 1864 και την κεντρική βρύση του 1750. Σε μικρή απόσταση από το χωριό βρίσκεται η εκκλησία του Ζέρμα και το γεφύρι του Ζέρμα. Το καλοκαίρι γίνονται εκδηλώσεις στη μεγάλη πλατεία του χωριού, στο θεατράκι. Το ετήσιο πανηγύρι γίνεται στις 15 Αυγούστου, ενώ εορταστικές εκδηλώσεις γίνονται και στις 26 Οκτωβρίου του Αγίου Δημητρίου. 

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Tous ses habitants viennent du village voisin de Zerma, qui a été abandonné à la suite de glissements de terrain. Les quelques habitants du village pratiquent l'élevage. Plusieurs habitants déplacent leurs troupeaux vers des endroits plus chauds en hiver.

À 3 km du village, dans une forêt verdoyante de gavros et de chênes, se trouve le village abandonné de Zermas, où vivait le chef Γιαννούλης Ζέρμας (1854). Zerma était un petit center agiographique. L'inscription agiographique qui subsiste dans le monastère de Kamenas, près de Delvino en Albanie, est caractéristique. Le peintre Michael de Zerma y signe l'hagiographie de l'église en 1662 : " δηα χυρός του αμαρτόλου Μιχάλης ζωγράφος εκ κομις Ζέρμας ". À Zerma également, comme dans les autres villages du Masto, de nombreux hommes se sont spécialisés dans la construction. Des équipes de maçons de Zerma ont travaillé au Mont Athos, à Agrinio, à Amfilochia, à Thesprotia, en Thessalie et en Albanie (Δέλβινο, Αργυρόκαστρο).

Le visiteur peut admirer l'église d'Agios Dimitrios de 1864 et la fontaine centrale de 1750. À une courte distance du village, on trouve l'église de Zermas et le pont de Zermas. En été, des événements sont organisés sur la grande place du village, dans le petit théâtre. La fête annuelle a lieu le 15 août, et des festivités sont également organisées le 26 octobre à Άγιος Δημήτριος. 

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Όλοι οι κάτοικοι του προέρχονται από το γειτονικό χωριό Ζέρμα, το οποίο εγκαταλείφθηκε λόγω κατολισθήσεων. Οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την κτηνοτροφία. Αρκετοί κάτοικοι τον χειμώνα μετακινούνται με τα κοπάδια τους σε ζεστά μέρη.

Σε απόσταση 3 χλμ. από την Πλαγιά σ' ένα καταπράσινο δάσος από γάβρους και βελανιδιές βρίσκεται το έρημο χωριό της Ζέρμας, πατρίδα του οπλαρχηγού Γιαννούλη Ζέρμα (1854). Η Ζέρμα υπήρξε μικρό κέντρο αγιογραφίας. Η Χαρακτηριστική είναι η σωζόμενη επιγραφή αγιογράφησης στη Μονής Κάμενας, κοντά στο Δέλβινο της Αλβανίας, όπου ο ζωγράφος Μιχαήλ από τη Ζέρμα υπογράφει την αγιογράφηση του ναού στα 1662: «δηα χυρός του αμαρτολού Μιχάλης ζωγράφος εκ κόμης Ζέρμας». Επίσης στη Ζέρμα, όπως και στα υπόλοιπα Μαστοροχώρια, πολλοί άντρες ειδικεύτηκαν στην οικοδομική. Συνεργεία μαστόρων από τη Ζέρμα εργάστηκαν στο Άγιο Όρος, στο Αγρίνιο, στην Αμφιλοχία, στη Θεσπρωτία, στη Θεσσαλία και στην Αλβανία (Δέλβινο, Αργυρόκαστρο).

Ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει τον Ι.Ν Αγίου Δημητρίου του 1864 καθώς και την κεντρική βρύση του 1750. Σε μικρή απόσταση από το χωριό, βρίσκεται η Ι.Μ. Ζέρμας και το γεφύρι της Ζέρμας. Το καλοκαίρι στη μεγάλη πλατεία του χωριού, στο μικρό θεατράκι, διοργανώνονται εκδηλώσεις. Το εορταστικό Πανηγύρι γίνεται τον Δεκαπενταύγουστο ενώ γίνονται εορταστικές εκδηλώσεις και στις 26 Οκτωβρίου του Αγίου Δημητρίου. 

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Στο παρελθόν, οι κάτοικοι ζούσαν εκεί όλο το χρόνο και δεν το εγκατέλειπαν κατά τους χειμερινούς μήνες, όπως συμβαίνει σχεδόν σε όλα τα άλλα χωριά που είναι χτισμένα σε υψόμετρο άνω των 1100 μέτρων. Το χωριό περιβάλλεται από πλούσια δάση βελανιδιάς, οξιάς, μαύρης πεύκης και ελάτης, ενώ σημαντικές εκτάσεις καταλαμβάνονται από λιβάδια. Για το λόγο αυτό, η κτηνοτροφία και η υλοτομία αποτελούν τις κύριες ασχολίες των κατοίκων.

Η Φούρκα είναι ένας ιστορικός τόπος, όπου στον λόφο του Προφήτη Ηλία, στα βόρεια, δόθηκαν φονικές μάχες το 1940 κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου. Εδώ τραυματίστηκε ο Συνταγματάρχης Κωνσταντίνος Δαβάκης και άφησε την τελευταία του πνοή ο Υπολοχαγός Αλέξανδρος Διάκος.

Η ιστορία του χωριού χρονολογείται πριν από τον 16ο αιώνα. Το χωριό σχηματίστηκε από την ένωση τεσσάρων οικισμών. Εκείνη την εποχή είχε 3.000 κατοίκους και λόγω της ορεινής του θέσης, οι φόροι προς την οθωμανική διοίκηση ήταν εξαιρετικά χαμηλοί. Οικονομικοί και κοινωνικοί λόγοι, καθώς και η αύξηση των επιδρομών από τη σημερινή Αλβανία (Κολονία), συνέβαλαν στη διασπορά των Φουρκιωτών από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα. Οι πόλεμοι της περιόδου 1940-1949 και η μεταγενέστερη αστικοποίηση μείωσαν σημαντικά τον πληθυσμό της Φούρκας.

Σήμερα στη Φούρκα ζουν 25 μόνιμοι κάτοικοι που ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την υλοτομία. Το καλοκαίρι, ωστόσο, το χωριό ζωντανεύει με ανθρώπους από όλο τον κόσμο που επισκέπτονται την πόλη τους. Κατά τη διάρκεια της θερινής περιόδου, ο πληθυσμός αυξάνεται σε 300 άτομα λόγω της άφιξης περιοδευόντων αγροτών και κατοίκων που ζουν σε άλλες πόλεις.

Οι εκκλησίες του χωριού Άγιος Νικόλαος, Άγιος Γεώργιος, Άγιος Αθανάσιος και Πρ. Σημαντικά είναι τα έθιμα του χωριού, όπως: «τ' Αιτρυφώνας», «τ' Παναίας τ' Μίγκλες» και «τ' Αινικόλα».

Από την κορυφή Ταμπούρι και από τον λόφο του Προφήτη Ηλία, στον οποίο μπορείτε να φτάσετε από το χωριό ακολουθώντας έναν δασικό δρόμο ή μονοπάτι, μπορείτε να θαυμάσετε τη φύση σε όλο της το μεγαλείο. Όπου κι αν στρίψετε το βλέμμα σας, θα δείτε δάση, αλπικά λιβάδια, κορυφογραμμές και ρεματιές γύρω από το Σμόλικα και τον Γράμμο. Κάθε χρόνο, ανήμερα της εορτής του (20 Ιουλίου), ο Προφήτης Ηλίας τιμάται επίσημα από την πολιτεία για τη συμβολή της Πίνδου γυναίκας στον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-41. Από τη Φούρκα, ένας δρόμος οδηγεί στη Σαμαρίνα (περίπου 12 χλμ.) και τη γειτονική περιοχή των Γρεβενών, ενώ από τη Μονή Κλαδόρμης, η οποία βρίσκεται χαμηλότερα από το χωριό, μπορεί κανείς να φτάσει στον αυτοκινητόδρομο Κόνιτσας-Κοζάνης.

Στο χωριό υπάρχει ξενώνας για διανυκτέρευση, καφετέρια και ψησταριά. Η Φούρκα, όπως και τα περισσότερα βλαχοχώρια, γιορτάζει τη γιορτή του Δεκαπέντε Αυγούστου.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

L'histoire du village remonte avant le XVIe siècle. Le village est né de l'union de quatre localités. À l'époque, il comptait 3 000 κάτοικοι et, en raison de sa κατάσταση montagneuse, les impôts versés à l'administration ottomane étaient extrêmement faibles. Des raisons économiques et sociales ainsi que l'augmentation des raids en provenance de l'Albanie actuelle (Κολώνια) ont contribué à la dispersion des Fourkians du 17e au 19e siècle. Les guerres de la période 1940-1949 et l'urbanisation ultérieure ont consitérablement réduit la πληθυσμού της Φούρκας.

Aujourd'hui, 25 κάτοικοι μόνιμοι vivent à Fourka et se consacrent à l'élevage et à l'exploitation forestière. Cependant, en été, le village s'anime avec des personnes du monde entier qui viennent visiter leur ville natale. Μενταγιόν la saison estivale, πληθυσμός 300 ατόμων στον λόγο άφιξης των fermiers intinérants και desidents vivant dans d'autres villes.

Les églises du village, Άγιος Νικόλαος, Άγιος Γεώργιος, Άγιος Αθανάσιος και Πρ. Les coutumes du village sont également importantes : t' Aitryfonas', 't' Panaias t' Miggles' et 't' Ainikola'.

Du sommet de Tabouri et de la colline de Profitis Elias, que l'on peut atteindre depuis le village en suivant une route forestière ou un sentier, on peut admirer la nature dans toute sa splendeur. Où que vous tourniez votre regard, vous verrez des forêts, des alpages, des crêtes et des ravins tout autour de Smolika et de Gramos. Chaque année, le jour de sa fête (20 juillet), le prophète Elias est officiellement commémoré par l'État pour la συμβολή de la femme de Pindos à la guerre gréco-italienne de 1940-41. De Fourka, une route mène à Samarina (περιβάλλον 12 km) et à la région voisine de Grevena, tandis qu'à partir du monastère de Kladormi, qui est plus bas que le χωριό, στην peut rejoindre la διαδρομή Κόνιτσα-Κοζάνη.

Le village dispose d'une maison d'hôtes, d'une cafétéria et d'un grill. Φούρκα, comme la plupart des villages valaques, célèbre la fête du Quinze août.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Παλαιότερα οι κάτοικοι διέμεναν καθόλη τη διάρκεια του χρόνου και δεν εγκατέλειψαν τους χειμερινούς μήνες, όπως συμβαίνει σχεδόν σε όλα τα υπόλοιπα χωριά που είναι χτισμένα ψηλότερα από τα 1100 μέτρα υψόμετρο. Το χωριό περιβάλλεται από πλούσια δάση δρυός, οξυάς, μαύρης πεύκης και ελάτης, ενώ σημαντικές εκτάσεις καταλαμβάνουν οι χορτολιβαδικές εκτάσεις. Για το λόγο αυτό η κτηνοτροφία και η υλοτομία αποτελούν βασικές δραστηριότητες των κατοίκων.

Η Φούρκα αποτελεί ιστορικό τόπο, όπου στο ύψωμα Προφήτης Ηλίας, στα βόρεια, έγιναν φονικοί μάχες το 1940 κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου. Εδώ τραυματίστηκε ο συνταγματάρχης Κων/νος Δαβάκης, και άφησε την τελευταία του πνοή ο υπολοχαγός Αλέξανδρος Διάκος.

Η ιστορία του χωριού ανάγεται πριν τον 16ο αιώνα. Το χωριό προέκυψε από τη συνένωση τεσσάρων οικισμών: του Παλαιοχωρίου, της Λιάτσικας, του Μαυρόβου και της Φούρκας. Τότε αριθμούσε 3.000 κατοίκους και λόγω της ορεινής της θέσης, η φορολογία προς την Οθωμανική διοίκηση ήταν εξαιρετικά χαμηλή. Οικονομικοί και κοινωνικοί λόγοι καθώς επίσης και η έξαρση των ληστρικών επιδρομών από τη σημερινή Αλβανία (Κολώνια) συνέβαλαν στη διασπορά των Φουρκιωτών από τον 17ο έως τον 19ο αιώνα. Οι πόλεμοι κατά την περίοδο 1940- 1949 και η αστυφιλία αργότερα μείωσαν τον πληθυσμό της Φούρκας κατά πολύ.

Σήμερα στη Φούρκα ζουν 25 μόνιμοι κάτοικοι που ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την υλοτομία. Το καλοκαίρι όμως το χωριό ζωντανεύει από τους απανταχού Φουρκιώτες που επισκέπτονται τη γενέτειρά τους. Κατά την θερινή περίοδο με την προσέλευση των μετακινούμενων κτηνοτρόφων και των κατοίκων που διαμένουν σε άλλες πόλεις ο πληθυσμός και ανέρχεται στα 300 άτομα.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εκκλησίες του χωριού: ο Άγιος Νικόλαος, ο Αγ. Γεώργιος, ο Αγ. Αθανάσιος και ο Πρ. Ηλίας, καθώς και το Πολιτιστικό Κέντρο με τη βιβλιοθήκη και το Λαογραφικό Μουσείο, όπου υπάρχουν πολλά εκθέματα από την αγροτική ζωή του χωριού. Σημαντικά είναι τα έθιμα του χωριού, όπως: «τ' Αϊτρύφονα», «τ'ς Παναΐάς τ'ς Μιγάλς» και «τ' Αϊνικόλα».

Από την κορυφή Ταμπούρι και από το ύψωμα Προφήτης Ηλίας, που μπορεί κανείς να φτάσει με αφετηρία στο χωριό ακολουθώντας δασικό δρόμο ή μονοπάτι, μπορείτε να δείτε τη φύση σε όλο το μεγαλείο της. Όπου και να στρέψετε τα μάτια σας, θα δείτε δάση, αλπικά λιβάδια, ράχες και ρεματιές ολόγυρα στο Σμόλικα και στο Γράμμο. Στον Προφήτη Ηλία κάθε χρόνο, ανήμερα της εορτής του (20 Ιουλίου), τιμάται επίσημα από την πολιτεία η προσφορά της γυναίκας της Πίνδου στον Ελληνοιταλικό πόλεμο του 1940-41. Από τη Φούρκα δρόμος οδηγεί προς τη Σαμαρίνα (περίπου 12 χλμ ) και τη γειτονική περιοχή των Γρεβενών, ενώ από τη Μονή Κλαδόρμη, που βρίσκεται χαμηλότερα από το χωριό, μπορεί να φτάσει κανείς στην εθνική οδό Κόνιτσας- Κοζάνης.

Στο χωριό υπάρχει ξενώνας για διανυκτέρευση, καφεπαντοπολείο και ψησταριά. Η Φούρκα, όπως και τα περισσότερα βλαχοχώρια, πανηγυρίζει το Δεκαπενταύγουστο.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Στο κάτω μέρος του χωριού βρέθηκαν τάφοι βυζαντινών και ρωμαϊκών ή παλαιότερων χρόνων. Εικάζεται ότι στη θέση του χωριού υπήρχε αρχαίος οικισμός. Οι κύριες ασχολίες με τις οποίες ασχολούνταν οι κάτοικοι από το παρελθόν ήταν η υλοτομία, η καρμανά (παραγωγή αγγείων), η ξυλοκάρβουνα, η κτηνοτροφία και η αγγειοπλαστική. Οι κάτοικοι του Διστράτου φημίζονται για την ικανότητά τους στην υλοτομία. Με απλά μέσα και πριν την ανακάλυψη του πετρελαίου και του ηλεκτρισμού, έχτισαν νερόμυλους σε κατάλληλα σημεία και εκμεταλλεύτηκαν τη δύναμη του νερού για να παράγουν χρήσιμη ξυλεία. Οι αγγειοπλάστες έφτιαχναν αγγεία θερμαίνοντας τη δάδα με ειδικό τρόπο, που παλαιότερα χρησιμοποιούσαν ως επουλωτικό για πληγές ζώων κ.ο.κ. Στο Δίστρατο λειτουργούν Δημοτικό Σχολείο, Ταπητουργείο, κοινοτική βιβλιοθήκη, νερόμυλος, νερόμυλος, μαντανιές και σταθμός εκχιονισμού.

Η κεντρική εκκλησία, αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, είναι το στολίδι του χωριού και το κέντρο του τριήμερου πανηγυριού στις 15 Αυγούστου. Είναι βασιλικού τύπου και χτίστηκε το 1909 από τον Πυρσόγιαννη πρωτομάστορα Αλέξη Μαρκέκη. Ο ναός κοσμείται με περίτεχνο τέμπλο και εικόνες Χιονιάδιων ζωγράφων, ζωγραφισμένες σε μουσαμά.

Το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία βρίσκεται βόρεια του Διστράτου στην κορυφή ενός λόφου, σε περίοπτη θέση. Στη βόρεια πλευρά του ναού αναγράφεται η χρονολογία 1814, αν και σύμφωνα με μαρτυρίες ο ναός προϋπήρχε. Το παρεκκλήσι είναι ανοιχτό κάθε χρόνο στις 20 Ιουλίου, όταν πραγματοποιείται πανηγύρι με παραδοσιακή μουσική και χορό.

Το Δίστρατο έχει κατάλληλη υποδομή για ύπνο με αξιόλογους ξενώνες και ενοικιαζόμενα δωμάτια και φαγητό με αρκετές ταβέρνες και καφετέριες. Λειτουργούν επίσης εργαστήρια ξυλογλυπτικής, κηροποιία και εκτροφεία πέστροφας.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Dans la partie basse du village, des tombes byzantines et romaines ou antérieures ont été trouvées. Ας υποθέσουμε ότι το qu'il y avait une ancienne colonie sur le site du village. Les principales activités des habitants d'autrefois étaient l'exploitation forestière, les karmanas (παραγωγή κεραμικών), la fabrication de charbon de bois, l'élevage et la poterie. Les habitants de Distratos sont réputés pour leur savoir-faire en matière d'exploitation forestière. Avec des moyens simples et avant la découverte du pétrole et de l'électricité, ils construisaient des moulins à eau dans des endroits appropriés et exploitaient la force de l'eau pour produire du bois utile. Les potiers fabriquen des poteries en chauffant le chalumeau d'une manière spéciale, qui était autrefois utilisé comme agent de guérison pour les blessures des animaux, κ.λπ autaire, un moulin à eau, un moulin à eau, des mandanias et une station de déneigement.

L'église centrale, dédiée à l'Assomption de la Vierge Marie, est le joyau du village et le center de la fête qui dure trois jours, le 15 août. De type basilical, elle a été construite en 1909 par le maître d'œuvre Alexis Marcheki, originaire de Pyrsogianni. L'église est ornée d'une iconostase élaborée et d'icônes de peintres chioniadiens, peintes sur toile.

La chapelle du prophète Elias est située au nord de Distratos, au sommet d'une colline, dans une position proéminente. Sur le côté nord de l'église figure la date de 1814, bien que, selon les témoignages, l'église ait existé avant cette date. La chapelle est ouverte chaque année le 20 juillet, date à laquelle a lieu un festival de musique et de danse tradicionalnelles.

Distrato dispose d'une υποδομή επαρκής pour dormir, avec de remarquables pensions et chambres à louer, et pour manger, avec plusieurs tavernes et cafés. Στο y trouve également des ateliers de sculpture sur bois, des cirques et des élevages de truites.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Στο χαμηλότερο μέρος του χωριού βρέθηκαν τάφοι βυζαντινής και ρωμαϊκής ή παλιότερης εποχής. Εικάζεται ότι στη θέση του χωριού υπήρχε αρχαίος οικισμός. Τα κυριότερα επαγγέλματα με τα οποία ασχολούνταν από παλιά οι κάτοικοι ήταν του υλοτόμου, του κατρανά (παραγωγή κατραμιού), του καρβουνιάρη, του κτηνοτρόφου και του κερατζή (αγωγιάτη). Οι κάτοικοι του Διστράτου φημίζονται για την επιδεξιότητά τους στην υλοτομία. Με απλά μέσα και πριν ανακαλυφθούν οι πετρελαιομηχανές και το ηλεκτρικό ρεύμα κατασκεύαζαν νεροπρίονα σε κατάλληλα σημεία και εκμεταλλευόμενοι τη δύναμη του νερού παρήγαγαν χρήσιμη ξυλεία. Οι κατρανάδες έφτιαχναν κατράμι, θερμαίνοντας με ειδικό τρόπο το δαδί και το οποίο χρησιμοποιεί παλιότερα σαν επουλωτικό στις πληγές των ζώων κά. Στο Δίστρατο λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο, Ταπητουργική Σχολή, κοινοτική βιβλιοθήκη, νεροτριβή, μαντάνια καθώς και σταθμός εκχιονισμού.

Η κεντρική εκκλησία, αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, αποτελεί το στολίδι του χωριού και το επίκεντρο του τριήμερου πανηγυριού τον δεκαπενταύγουστο. Είναι τύπου Βασιλικής και χτίστηκε το 1909 από την πρωτομάστορα Αλέξη Μαρτσέκη από την Πυρσόγιαννη. Ο ναος κοσμείται με περίτεχνο τέμπλο και εικόνες Χιονιαδιτών ζωγράφων, ζωγραφισμένες επάνω σε μουσαμά.

Το εξωκλήσι του Προφήτη Ηλία βρίσκεται στα βόρεια του Διστράτου πάνω σε λοφίσκο, σε περίοπτη θέση. Στη βόρεια πλευρά του ναού υπάρχει η χρονολογία 1814, αν και σύμφωνα με μαρτυρίες ο ναός προϋπήρχε. Το εξωκλήσι λειτουργεί κάθε χρόνο στις 20 Ιουλίου, οπότε και ακολουθεί πανηγύρι με παραδοσιακή μουσική και χορό.

Το Δίστρατο διαθέτει κατάλληλη υποδομή για ύπνο με αξιόλογους ξενώνες και ενοικιαζόμενα δωμάτια, και φαγητό με ταβέρνες και καφενεία. Υπάρχουν επίσης εργαστήρια ξυλογλυπτικής, κηροπλαστικής και ιχθυοτροφεία πέστροφας.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Γύρω από την Πλεκάτη θα βρείτε ένα από τα ομορφότερα εναπομείναντα ορεινά αγροτικά τοπία της χώρας μας, το οποίο δυστυχώς χρόνο με το χρόνο, καθώς η καλλιέργεια μικρών χωραφιών εγκαταλείπεται, αντικαθίσταται από τα γύρω δάση που σταδιακά επεκτείνονται προς το χωριό. Τα μικρά χωράφια με τις ετήσιες καλλιέργειες και τα ευκαιριακά δέντρα, οι φυτεμένοι φράχτες και οι βελανιδιές στις άκρες των χωραφιών, η ύπαρξη πολυάριθμων μονοπατιών που συνδέουν τα χωράφια και τα ρυάκια που ρέουν ανάμεσα στα χωράφια, δημιουργούν μια εικόνα που μοιάζει να προέρχεται από το παρελθόν. Το χωριό διατηρεί ακόμη αρκετά σπίτια παραδοσιακής αρχιτεκτονικής.

Η Πλεκάτη υπήρξε πατρίδα πολλών τεχνιτών, οι οποίοι ταξίδευαν μακριά από την πατρίδα τους για να εργαστούν. Έτσι, τους περασμένους αιώνες συναντήσαμε Πλεκάτες τεχνίτες στην Αθήνα, στο Μεσολόγγι και τον Αστακό, στη Θεσπρωτία, στην Καβάλα, σε περιοχές της Αλβανίας (Δέλβινο, Κορυτσά), στη Γαλλία, στη Μικρά Ασία (Πρώση) και στη Ρωσία (Ιρκούτσκ, Βλαδιβοστόκ). Πολλοί Πλεκάδιοι μετανάστευσαν μόνιμα σε άλλα μέρη κατά καιρούς, όπως στη Δροσοπηγή (Μπελκαμένη) και στο Φλάμπουρο (Νεγκόβανι) στη Φλώρινα, καθώς και στο Άμπελον (Καζακλάρ) στη Θεσσαλία.

Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου (17ος αιώνας) είναι εντυπωσιακή, με τέμπλο και οροφή μοναδικής καλλιτεχνικής αξίας. Η εκκλησία στεγάζει τα εναπομείναντα τμήματα του ναού της παλιάς εκκλησίας της Παναγίας της Πλεκαδίτισσας (1775), η οποία ανακαινίστηκε πλήρως μετά τον πόλεμο. Στις 16 Φεβρουαρίου, το χωριό γιορτάζει την εύρεση της θαυματουργής εικόνας της «Παναγίας της Πλεκαδίτισσας». Το κύριο πανηγύρι πραγματοποιείται στις 14 και 15 Αυγούστου.

Σήμερα η Πλεκάτη είναι ένα ζωντανό χωριό με γεωργικές και κτηνοτροφικές δραστηριότητες. Τα καλοκαίρια αρκετοί κτηνοτρόφοι μισθώνουν τα αλπικά λιβάδια και καρπώνονται τα οφέλη των οροπεδίων του Γράμμου. Η Πλεκάτη αποτελεί αφετηρία για ορειβατικές διαδρομές προς τις μεγάλες κορυφές του Γράμμου {Τσούκα αλ Πέτσιου (2520μ.), Περίφανο ή Σκίρτσι (2444μ.)} και από εδώ ξεκινούν ή καταλήγουν πολλά άλλα μονοπάτια στις δασωμένες πλαγιές του Γράμμου. Ο επισκέπτης μπορεί επίσης να δει το Μνημείο Πεσόντων 46-49. Στο χωριό υπάρχει ξενώνας και καφετέρια που προσφέρει εκλεκτούς μεζέδες και τσίπουρο.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Autour de Plekati, vous trouverez l'un des plus beaux paysages ruraux montagneux restants de notre pays, qui malheureusement, année après année, à mesure que la culture des petits champs est abandonnée, est remplacéntes' ennétésvi προοδευτικό vers le χωριό. Les petits champs avec des Cultures annuelles et des arbres opportunistes, les clôtures végétales et les chênes en bordure des champs, l'existence de nombreux chemins reliant les champs et les cochamps et les champs et les champs émpéauxrequie qui semble venir du passé. Το χωριό conserve encore plusieurs maisons à l'architecture tradicionalnelle.

Plekati a abrité de nombreux artisans qui se rendaient loin de leur pays pour travailler. Ainsi, au cours des siècles passés, nous avons rencontré des artisans de Plekati à Athènes, à Messolonghi et Astakos, à Thesprotia, à Kavala, dans des régions d'Albanie (Delvino, Korica), en France, en France, en. (Ιρκούτσκ, Βλαδιβοστόκ). De temps à autre, de nombreux Plékadiens ont émigré de façon permanente vers d'autres lieux, tels que Drosopigi (Belkameni) et Flamburo (Negovani) à Florina, ainsi qu'Ampelon (Kazaklar) στη Θεσσαλία.

Το L'église d'Agios Athanasios (XVIIe siècle) est impressionnante, avec une iconostase et un plafond d'une valeur artistique μοναδικό. L'église abrite les party restantes du temple de l'ancienne église de Panagia Plekaditissa (1775), qui a été entièrement rénovée après la guerre. Le 16 février, le village célèbre la découverte de l'icône miraculeuse de la «Παναγία της Πλεκαδίτισσας». Le principal festival a lieu les 14 et 15 août.

Aujourd'hui, Plekati est un village animé, avec des activités agricoles et d'élevage. En été, plusieurs éleveurs de bétail louent les alpages et profitent des plateaux du Gramos. Plekati est le point de départ des itinéraires d'alpinisme vers les principaux sommets du Gramos {Tsouka al Petsiou (2520 m), Periphano ou Skirtsi (2444 m) ka} et de nombreux autres sentiers pensentis surémos commencent ou. Le visiteur peut également voir le memorial des soldats tombés au combat 46-49. Dans le village, il ya une maison d'hôtes et un café qui propose des collations et du tsipouro.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Γύρω από το Πληκάτι θα συναντήσετε ένα από τα πιο όμορφα εναπομείναντα ορεινά αγροτικά τοπία της χώρας μας, που δυστυχώς χρόνο με το χρόνο, καθώς η καλλιέργεια των μικρών αγρών εγκαταλείπεται, αντικαθίσταται από τα γύρω δάση που σταδιακά επεκτείνονται προς το χωριό. Οι μικροί άγροι με τις ετήσιες καλλιέργειες και τα οποροφόρα δέντρα, οι φυτοφράκτες και οι δρύς στις άκρες των χωραφιών, η ύπαρξη πλήθους μονοπατιών που συνδέουν τους αγρούς και τα ρυάκια που κυλούν μεταξύ των χωραφιών, μια εικόνα που φαίνεται πως προέρχεται από αυτό. παρελθόν. Το χωριό διατηρεί ακόμα αρκετά σπίτια παραδοσιακής αρχιτεκτονικής.

Το Πληκάτι υπήρξε πατρίδα πολλών μαστόρων, που ταξίδευαν για δουλειά πολύ μακριά από τον τόπο τους. Έτσι τους προηγούμενους αιώνες συναντούσαμε Πληκαδίτες μαστόρων στην Αθήνα, στο Μεσολόγγι και στον Αστακό, στη Θεσπρωτία, στην Καβάλα, σε περιοχές της Αλβανίας (Δέλβινο, Κορυτσά), στη Γαλλία, στη Μικρά Ασία (Προύσα) και στη Ρωσία (Ιρκούτσκ, Βλαδιβοστόκ). Πολλοί Πληκαδίτες μετανάστευσαν κατά καιρούς οριστικά σε άλλα μέρη, όπως στη Δροσοπηγή (Μπελκαμένη) και στο Φλάμπουρο (Νεγοβάνη) Φλώρινας, καθώς επίσης και στους Αμπελώνα (Καζακλάρ) Θεσσαλίας.

Ο Εντυπωσιακός είναι ο ναός του Αγίου Αθανασίου (17ος αιώνας), με τέμπλο και ταβάνι μοναδικής καλλιτεχνικής αξίας. Στο να φιλοξενούνται τα εναπομείναντα τμήματα από το τέμπλο του παλιού ναού της Παναγίας της Πληκαδίτισσας (1775), που ανακαινίστηκε εκ βάθρων μεταπολεμικών. Στις 16 Φεβρουαρίου, το χωριό γιορτάζει την εύρεση της Θαυματουργού εικόνας της "Παναγίας της Πληκαδίτισας". Το κεντρικό πανηγύρι γίνεται στις 14 & 15 Αυγούστου.

Σήμερα το Πληκάτι είναι ένα ζωντανό χωριό με γεωργικές και κτηνοτροφικές δραστηριότητες. Τα καλοκαίρια αρκετοί κτηνοτρόφοι μισθώνουν τα αλπικά λιβάδια και καρπώνονται τα οροπέδια του Γράμμου. Το Πλήγμα αποτελεί αφετηρία για ορειβατικές διαδρομές στις μεγάλες κορυφές του Γράμμου {Τσούκα αλ Πέτσιου (2520μ), Περήφανο ή Σκίρτσι (2444μ) κά} και από εδώ ξεκινούν ή καταλήγουν πολλά άλλα μονοπάτια στις δασωμένες πλαγιές του Γράμμου. Ο επισκέπτης μπορεί να δει και το Μνημείο Πεσόντων 46-49. Στο χωριό υπάρχει ξενώνας και καφενείο που προσφέρει εκλεκτά μεζεδάκια και τσίπουρο.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Το χωριό, που παλαιότερα ονομαζόταν Μπλιστιανή, είναι χτισμένο σε υψόμετρο 900 μ., στις δυτικές πλαγιές μιας μεγάλης κοιλάδας που σχηματίζεται στα βόρεια των βουνών Ταμπούρι (υψ. 1876 μ.) και Γύφτισσα (υψ. 1750 μ.).

Στη Λαγκάδα ζουν διάσημοι μαστόροι. Μερικά από τα περίφημα αρχοντικά της πόλης της Σιάτιστας, για παράδειγμα, φέρουν επιγραφές με ονόματα δασκάλων και δασκάλων από αυτό το μικρό χωριό: «Αν ρωτήσετε, Άρχοντες, ποιος κύριος το έχτισε, Νάκος το όνομα από τη χώρα των Μπλιστιανών, Βιγιαέττι. Κόνιτσα, 1740». Επίσης, επιγραφή που σώζεται στο χωριό Γοργογύρι Τρικάλων μας πληροφορεί ότι Βλιζδιανίτες κτίστες έκτισαν την εκκλησία του χωριού το 1857. Στα μέσα του 19ου αιώνα μεγάλο μέρος των κατοίκων του χωριού, αποτελούμενοι κυρίως από οικογένειες κτιστών, εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο χωριό Δρακότρυπα στη Θεσσαλία.

Σήμερα, μόνο λίγα πέτρινα σπίτια έχουν απομείνει για να θυμίζουν τα παλιά. Οι λίγοι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται ως επί το πλείστον με την κτηνοτροφία, την υλοτομία και την επεξεργασία ξύλου - στο χωριό υπάρχουν δύο πριονιστήρια - και κάποιοι συνεχίζουν να ασκούν το επάγγελμα του οικοδόμου.
Στο χωριό ξεχωρίζουν η εκκλησία της Παναγίας και το παλιό σχολείο, καθώς και το ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής, με εξαιρετικά δείγματα τοιχογραφιών Χιονιάδιων ζωγράφων.
Όμορφες τοποθεσίες γύρω από το χωριό είναι οι πηγές Γλυκονέρι και Ελάτεια και το οροπέδιο «Λιβάδια» που βρίσκεται ανατολικά του χωριού σε υψόμετρο 1412 μέτρων.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Le village, anciennement appelé Blistiani, est construit à une altitude de 900 m, sur les pentes occidentales d'une grande vallée formée au nord des montagnes Tabouri (υψ. 1876 μ.) και Γύφτισσα (υψ. 1750 μ.).

Lagada est la patrie de célèbres tailleurs de pierre. Certaines des célèbres demeures de la ville de Siatista, par exemple, portent des inscriptions avec les noms de maîtres et de maîtres de ce petit village : «Si vous demandez, seigneurs, quel maître l'a construite, Nakos le nomian dus pays , Villaetti Konitsa, 1740». De même, une inscription conservée dans le village de Gorgogiri Τρίκαλα nous informe que des maçons blizdianites ont construit l'église du village en 1857. Au milieu du XIXe siècle, une grande partie des habitants du village, composée de famiessçites, composée de principa 'est installée définitivement dans le village de Drakotrypa en Thessalie.

Aujourd'hui, il ne reste que quelques maisons en pierre qui rappellent l'ancien temps. Les quelques habitants du village se consacrent principalement à l'élevage, à l'exploitation forestière et à la transformation du bois - il ya deux scieries dans le village - et sures continuent à exercer la profession de maçon.

Dans le village, l'église de Panagia et l'ancienne école sont remarquables, ainsi que la chapelle d'Agia Paraskevi, avec d' excellents exemples de fresques réalisées par des peintres chioniadiens.

Les sources Γλυκονέρι και Ελάτεια και οροπέδιο "λιβάδια" situé à l'est du χωριό à une υψόμετρο από 1412 mètres constituent des sites magnifiques autour du village.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Το χωριό, που παλιότερα ονομαζόταν Μπλίσδιανη, είναι κτισμένο σε υψόμετρο 900 μ, στις δυτικές πλαγιές μιας μεγάλης κοιλάδας που σχηματίζεται στα βόρεια των βουνών Ταμπούρι (υψ. 1876μ) και Γύφτισσα (υψ. 1750μ).

Η Μπλίσδιανη είναι πατρίδα ονομαστών μαστόρων της πέτρας. Ορισμένα από τα φημισμένα αρχοντικά της κωμόπολης της Σιάτιστας, για παράδειγμα, φέρουν επιγραφές με το όνομα μαστόρων και πρωτομαστόρων από το μικρό αυτό χωριό: «Άν ρωτάτε, Άρχοντες ποιός μάστορας το έχτισε, Νάκος το όνομα από τη χώρα Μπλίσδιανη, Βιλαέτι Κόνιτσα, 17». Επίσης επιγραφή που σώζεται στο χωριό Γοργογύρι Τρικάλων μας πληροφορεί ότι οι Μπλισδιανήτες μαστόροι έκτισαν την εκκλησία του χωριού το 1857. Στα μέσα του 19ου αιώνα ένα μεγάλο μέρος από τους κατοίκους του χωριού, αποτελούμενο κυρίως από οικογένειες μαστόρων, εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο χωριό Δρακότρυπα της Θεσσαλίας.

Σήμερα στη Λαγκάδα έχουν απομείνει ελάχιστα πέτρινα σπίτια για να θυμίζουν τις παλιές εποχές. Οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού ασχολούνται ως επί το πλείστον με την κτηνοτροφία την υλοτομία και την επεξεργασία του ξύλου –στο χωριό υπάρχουν δυο πριονιστήρια- και ορισμένοι συνεχίζουν την εξέταση του επαγγέλματος του οικοδόμου.

Στο χωριό ξεχωρίζουν η εκκλησιά της Παναγιάς και το παλιό σχολείο, καθώς και το ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής, με εξαιρετικά δείγματα τοιχογραφιών από Χιονιαδίτες ζωγράφους.

Ωραίες τοποθεσίες γύρω από το χωριό είναι οι πηγές Γλυκονέρι και Ελατιά και το οροπέδιο «λιβάδια» που βρίσκεται ανατολικά του χωριού σε υψόμετρο 1412 μέτρων.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Περπατώντας στα γραφικά πλακόστρωτα δρομάκια του χωριού θα θαυμάσετε τα αρχοντικά σπίτια, τις περίτεχνες εξώπορτες και τις πέτρινες βρύσες. Τα περισσότερα σπίτια, σύμφωνα με τις επιγραφές στους τοίχους, άρχισαν να χτίζονται γύρω στο 1750. Πολλά από αυτά είναι διώροφα ή τριώροφα και γύρω τους υπάρχουν μικρές πέτρινες πλατείες και πλακόστρωτα σκαλοπάτια και σοκάκια. Επίσης, πολλά σπίτια έχουν ενδιαφέροντα πέτρινα σκαλίσματα στους τοίχους τους.

Ανεβείτε στην πλατεία της Κόκκας Καρυάς και από εκεί στον αιωνόβιο πλάτανο, δίπλα στον φιλόξενο ξενώνα και ψηλότερα στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου σε μια διαδρομή που θα σας συναρπάσει. Ο Άγιος Γεώργιος (1904) είναι χτισμένος στη θέση μιας παλαιότερης εκκλησίας (1712). Θα σας εντυπωσιάσει με την τεχνική και τον όγκο του και το διπλό καμπαναριό του. Το ξυλόγλυπτο τέμπλο του είναι έργο του Τουρνοβίτη - από το γειτονικό χωριό Γοργοπόταμος - Ταλάν Βασίλη Σκαλίστι (1926) και η ζωγραφική διακόσμηση είναι του Σέρβου αγιογράφου Μιλτιάδη Νίκολιτς. Ο Άγιος Νικόλαος (1772), μια τρίκλιτη βασιλική με πυργωτό καμπαναριό και περίστυλη χαγιάτι, είναι η παλαιότερη εκκλησία του χωριού. Αξιοσημείωτες είναι επίσης οι εκκλησίες του Αγίου Αθανασίου (1864), του Αγίου Μηνά (1853), της Παναγίας (1867) και της Αναλήψεως.

Η Πυρσόγιαννη κατοικούνταν παλαιότερα από 360 οικογένειες και 1.800 άτομα. Οι περισσότεροι άνδρες ασχολούνταν με την τοιχοποιία. Είναι η πατρίδα των περίφημων λιθοξόων και τεχνιτών που, κατά τους τελευταίους 4 αιώνες και μέχρι το 1950, διασκορπίστηκαν, οργανωμένοι σε μπουλούκια, σε κοντινούς και μακρινούς προορισμούς (Βαλκάνια, Αμερική, Περσία, Σουδάν κ.λπ.) και δημιούργησαν έργα σπάνιας ομορφιάς και τεχνικής αρτιότητας. Πυρσογιαννίτες και Βουρβιανοί τεχνίτες με ένα μπουλούκι ογδόντα τεχνιτών και τον πρώτο πρωτομάστορα, τον Πυρσογιαννίτη Ζιώγα Φρότζο, έχτισαν το γεφύρι της Κόνιτσας το 1871. Σήμερα περίπου 200 κάτοικοι ζουν μόνιμα στο χωριό, και πολλοί περισσότεροι το καλοκαίρι. Η κύρια ασχολία των κατοίκων σήμερα είναι η κτηνοτροφία, η υλοτομία και η παροχή υπηρεσιών, ενώ λίγοι συνεχίζουν το παραδοσιακό επάγγελμα του λιθοξόου.

Το ετήσιο πανηγύρι του χωριού πραγματοποιείται στις 15 Αυγούστου, πρώτα στο βουνό, στα σιαδιά και τα αλώνια της Παναγίας μέχρι το μεσημέρι και στη συνέχεια το βράδυ στην πλατεία του χωριού με όμορφα παραδοσιακά τραγούδια και ντόπιους μουσικούς. 

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

En vous promenant dans les pittoresques rues pavées du village, vous admirerez les maisons majestueuses, les portes d'entrée ornées et les fontaines en pierre. D'après les inscriptions sur les murs, la plupart des maisons ont commencé à être construites vers 1750. Beaucoup d'entre elles ont deux ou trois étages et sont entourées de petites place en pierre, de maresches. De plus, de nombreuses maisons presentent d'intéressantes γλυπτά en pierre sur leurs murs.

Montez jusqu'à la place de Kokka Karya et de là jusqu'au platane centenaire, à côté de l'accueillante maison d'hôtes et plus haut jusqu'à l'église d'Agios Georgios sur un itinéraire qui vous fas. L'église d'Agios Georgios (1904) a été construite sur le site d'une église plus ancienne (1712). Elle vous impressionnera par sa τεχνική, son volume et son double clocher. Son iconostase en bois sculpté est l'œuvre du Tournovite - du village voisin de Gorgopotamos - talien Vassilis Skalisti (1926) et la décoration peinte est celle de l'iconographe serbe Miltiadis Nikolic. Άγιος Νικόλαος (1772), une basilique à trois nefs avec un clocher à tourelles et une loggia à péristyle, est la plus ancienne église du village. Les églises d'Agios Athanasios (1864), d'Agios Minas (1853), de Panagia (1867) et d'Analipsius sont également remarquables.

Η Πυρσόγιαννη έχει 360 οικογένειες και 1.800 κατοίκους. La plupart des hommes travaillaient dans la maçonnerie. C'est la patrie des célèbres tailleurs de pierre et artisans qui, au cours des quatre derniers siècles et jusqu'en 1950, se sont dispersés, organisés en bouloukia, vers des destinations proches et persque, Loinsees (Βερολίνο, Περιοχή, Περιφέρεια, Περσικά, Αμερικάνικα, Περιφερειακά, Περιφερειακά, Περιφερειακά, Περιφερειακά, Περιφέρεια, Περιφέρεια, Περιφέρεια, 1950). κ.λπ.) et ont créé des œuvres d'une rare beauté et d'une grande excellence τεχνική. Les artisans pyrsoyens et bourbiens, avec une bouloukia de quatre-vingts artisans et le premier maître artisan, le pyrsoyen Zioga Frodzo, ont construit le pont de Konitsa en 1871. Aujourd'hui, environants viroenco environ 20 συν en été. La principale activité des habitants est l'élevage, l'exploitation forestière et la prestation de services, tandis que quelques-uns poursuivent la profession tradicionalnelle d'artisan de la pierre.

La fête annuelle du village a lieu le 15 août, d'abord sur la montagne, dans les shiadia et les aires de battage de Panagia jusqu'à midi, puis le soir sur la place du village, avec de belles chansons tradicionalnelles et des musiciens. 

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Περπατώντας στα καλντερίμια του χωριού που θαυμάσετε τα αρχοντικά σπίτια, τις περίτεχνες εξώπορτες και τις πέτρινες βρύσες. Τα περισσότερα σπίτια, σύμφωνα με τις εντοιχισμένες κτητορικές επιγραφές, άρχισαν να κτίζονται γύρω στο 1750. Πολλά από αυτά είναι διώροφα ή και τριώροφα και γύρω τους αναπτύσσονται μικρές πέτρινες πλατείες και καλντεριμωτά σκαλοπάτια και δρομάκια. Επίσης πολλά σπίτια διαθέτουν ενδιαφέρουσες λιθανάγλυφες παραστάσεις στους τοίχους τους.

Ανηφορίστε προς την πλατεία της Κόκκας Καρυάς και από εκεί ως τον αιωνόβιο πλάτανο, και ψηλότερα έως την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου σε μια διαδρομή που θα σας συνεπάρει. Ο Άγιος Γεώργιος (1904) είναι κτισμένος στη θέση παλιότερου ναού (1712). Θα σας εντυπωσιάσει με την τεχνική και τον όγκο του και το διπλό του καμπαναριό. Το ξυλόγλυπτο τέμπλο του είναι έργο του τουρνοβίτη –από το διπλανό χωριό Γοργοπόταμος- ταλιαδόρου Βασίλη Σκαλιστή (1926) και ο ζωγραφικός διάκοσμος του Σέρβου αγιογράφου Μιλτιάδη Νίκολιτς. Ο Άγιος Νικόλαος (1772), τρίκλιτη βασιλική με πυργοειδές καμπαναριό και περιστύλιο χαγιάτι, είναι ο παλιότερος ναός του χωριού. Αξιολογήσεις επίσης και οι εκκλησιές του Αγ. Αθανασίου (1864), του Αγ .Μηνά (1853), η Παναγιά (1867) και η Ανάληψη.

Στην Πυρσόγιαννη κατοικούσαν παλιά 360 οικογένειες και 1.800 άνθρωποι. Οι περισσότεροι άντρες ασχολούνταν με τη μαστορική. Είναι πατρίδα των περιβόητων πετράδων και μαστόρων που τους τελευταίους 4 αιώνες και μέχρι το 1950, διασπάστηκαν, οργανώθηκαν σε μπουλούκια, σε κοντινούς και μακρινούς προορισμούς (Βαλκάνια, Αμερική, Περσία, Σουδάν κά) και δημιούργησαν έργα σπάνιας ομορφιάς και τεχνικής. αρτιότητας. Πυρσογιαννίτες και Βουρμπιανίτες τεχνίτες με μπουλούκι ογδόντα μαστόρων και Πρωτομάστορα τον Πυρσογιαννίτη Ζιώγα Φρόντζο, έχτισαν το 1871 το γεφύρι της Κόνιτσας. Σήμερα στο χωριό ζουν μόνιμα περίπου 200 κάτοικοι, ενώ το καλοκαίρι πολλοί περισσότεροι. Κύρια απασχόληση των κατοίκων σήμερα είναι η κτηνοτροφία, η υλοτομία, η παροχή υπηρεσιών, ενώ λιγοστοί συνεχίζουν το πατροπαράδοτο επάγγελμα του τεχνίτη της πέτρας.

Το ετήσιο πανηγύρι του χωριού εγκαινίασε τον Δεκαπενταύγουστο αρχικά στο βουνό, στα σιάδια και στα αλώνια της Παναγιάς μέχρι το μεσημέρι και ακολούθως, το βράδυ, στην πλατεία του χωριού με ωραία παραδοσιακά τραγούδια και τοπικούς μουσικούς. 

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Εκτός από την αγάπη τους για τις τέχνες, διέπρεψαν και στο γράψιμο. Το 1875 ιδρύθηκε στη Βούρμπιανη ο πρώτος πυρήνας της Φιλελεκπαιδευτικής Αδελφείας, σχολείο που έμελλε να γίνει σχολείο πρότυπο για όλη την επαρχία Κόνιτσας.

Σήμερα ο επισκέπτης θα πρέπει να δει το πετρόκτιστο διώροφο ιστορικό Σχολείο της Βούρμπιανης, τον πνευματικό φάρο της περιοχής από τα μέσα του 19ου αιώνα, που τα νεότερα χρόνια και μέχρι το 1986 λειτουργούσε ως δημοτικό, γυμνάσιο και οικοτροφείο. , τον Ιερό Ναό της Παναγίας με τον ξύλινο ναό του 16ου αιώνα (χτισμένο από Γοργοποταμίτες ξυλογλύπτες), αλλά και τις άλλες εκκλησίες του χωριού.

Απαραίτητη η στάση στην κεντρική πλατεία με τον πλάτανο, που αποτελεί σημείο συνάντησης Βουρμπιανιτών και επισκεπτών, καθώς εδώ βρίσκονται τα δύο παραδοσιακά καφενεία και ο ξενώνας του χωριού.

Εκδηλώσεις γίνονται στις 20 Ιουλίου, εορτή του Προφήτη Ηλία, στις 15 Αυγούστου, εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ενώ στις 24 Οκτωβρίου διοργανώνεται η «Γιορτή του Τσίπουρου».

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Outre leur amour pour les arts, ils excellaient également dans l'écriture. Εν 1875, le premier noyau de la Filelekpaediktiki Adelheidia a été fondé à Vourbiani, une école qui allait devenir une école modèle pour toute la Province de Konitsa.

Aujourd'hui, le visiteur doit voir l'école historique de Vourbiani, construite en pierre sur deux étages, phare spirituel de la région depuis le milieu du 19e siècle, qui a fonctionné plus récemment et jusqu6ecolemeire 19 et internat, la Sainte Eglise de Panagia avec le temple en bois du 16e siècle (construit par les sculpteurs sur bois Gorgopotamites), mais aussi les autres églises du village.

Une halte s'impose sur la place centrale avec le platane, point de rencontre des Vourbianites et des visiteurs, car c'est là que se trouvent les deux cafés tradicionalnels et la maison d'hôtes du village.

Des manifestations sont organisées le 20 juillet, à l'occasion de la fête du prophète Élie, le 15 août, à l'occasion de la fête de l'Assomption de la Vierge Marie, et le 24 octobre, à la' «Fête du Tsipouro».

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Εκτός από την αγάπη τους για τις τέχνες διακρίθηκαν και στα γράμματα. Το 1875 ιδρύθηκε στη Βούρμπιανη ο πρώτος πυρήνας της Φιλεκπαιδευτικής Αδελφότητας, ένα σχολείο που έμελλε να γίνει πρότυπο Σχολαρχείο ολόκληρης της επαρχίας Κόνιτσας.

Σήμερα ο επισκέπτης αξίζει να δει το λιθόκτιστο διώροφο ιστορικό Σχολείο της Βούρμπιανης, πνευματικό φάρο της περιοχής από τα μέσα του 19ου αιώνα , το οποίο στα νεότερα χρόνια και μέχρι το έτος 1986 λειτούργησε ως δημοτικό Σχολείο, γυμνάσιο και οικοτροφείο, τον Ιερό Ναό της Παναγίας με το ξυλόγλυπτο τέμπλο του 16ου αιώνα (που κατασκευάστηκε από Γοργοποταμίτες ξυλογλύπτες) , αλλά και τις υπόλοιπες εκκλησίες του χωριού.

Η Απαραίτητη είναι μια στάση στην κεντρική πλατεία με τον πλάτανο, η οποία είναι σημείο συνάντησης για τους Βουρμπιανίτες και τους δήμους, καθώς εδώ βρίσκονται τα δυο παραδοσιακά καφενεία και ο ξενώνας του χωριού.

Εκδηλώσεις γίνονται στις 20 Ιουλίου, του προφήτη-Ηλία, στις 15 Αυγούστου της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ενώ στις 24 Οκτώβρη διοργανώνεται «Γιορτή Τσιπουρού».

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Σημαντικά έργα των καντσιών μαστόρων στη γύρω περιοχή είναι το τοξωτό πέτρινο γεφύρι στο Σαραντάπορο, στο δρόμο προς το χωριό, αμέσως μετά τη συμβολή με την εθνική οδό, που στέκεται εκεί από το 1747, καθώς και η Μονή Κλαδόρμη, που βρίσκεται στο τα σύνορα με το γειτονικό χωριό Φούρκα.  

Εξίσου φημισμένοι με τους τέκτονες ήταν και οι βαρελοποιοί του χωριού που, όπως και αυτοί, ταξίδεψαν σε όλα τα μέρη της Ελλάδας προσφέροντας τις υπηρεσίες τους. Σύμφωνα με την παράδοση, το Κάντσικο υπήρχε στη σημερινή του θέση πριν από το 1600. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη και του δόθηκαν ιδιαίτερα διοικητικά και εκκλησιαστικά προνόμια. Τα περισσότερα σπίτια του χωριού χτίστηκαν εκείνη την εποχή, όπως δείχνουν οι ενεπίγραφες πλάκες στις προσόψεις των σπιτιών.

Κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου και του εμφυλίου, η περιοχή ήταν το επίκεντρο φονικών μαχών. Καλοδιατηρημένο και φιλόξενο χωριό, έχει σπουδαία δείγματα λαϊκής αρχιτεκτονικής και ιδιαίτερο στυλ. Στο χωριό ξεχωρίζει η μεγάλη πλακόστρωτη πλατεία, χτισμένη σε δύο επίπεδα με τον πλάτανο, που φυτεύτηκε το 1886 και την όμορφη πέτρινη βρύση.

Εδώ βρίσκεται και ο ενοριακός ναός της Αγίας Παρασκευής, που χτίστηκε από τους μαστόρους του χωριού το 1930 και εντυπωσιάζει με τις διαστάσεις του και το διπλό καμπαναριό του. Στον περίβολο της εκκλησίας βρίσκεται η προτομή του ευεργέτη του χωριού Γιάννη Λύτρα.

Αξίζει να επισκεφθείτε το παρεκκλήσι του Αγίου Αθανασίου (1906), του Αγίου Νικολάου (1916), του Αγίου Παντελεήμονα (1927), την εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (1902), όπου υπάρχουν έργα του Χιονιάδη ζωγράφου Αναστάσιου Μιχ. Ζωγράφου. , το πετρόκτιστο σχολείο (1927) και το κοινοτικό κατάστημα (1903), όπου στο ισόγειο στεγάζεται το κομψό καφενείο Ameliaco. Στην είσοδο του χωριού υπάρχει ταβέρνα με εκλεκτά πιάτα και από πάνω το παραδοσιακό καφενείο.

Στο χωριό, το χειμώνα, είναι λίγοι οι κάτοικοι, που ασχολούνται με τις οικοδομές, την κηπουρική και την οικιακή κτηνοτροφία, ενώ το καλοκαίρι φτάνουν τους τετρακόσιους. Το πρώτο 10ήμερο του Ιουνίου το χωριό διοργανώνει «Γιορτή Μανιταριού». Το πανηγύρι του χωριού γίνεται στις 15 Αυγούστου και είναι από τα πιο γνωστά της περιοχής με γλέντι που κρατάει μέχρι το πρωί. Το πανηγύρι διαρκεί συνολικά τρεις ημέρες και την ίδια περίοδο πραγματοποιούνται και αθλητικές εκδηλώσεις στις οποίες πρωτοστατούν οι νέοι του χωριού.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Parmi les œuvres importantes des maîtres de Kantsion dans les environs, citons le pont de pierre arqué de Sarantaporo, sur la route menant au χωριό, immédiatement après la jonction avec la route nationale, qui existe depuis le 1747, ain, 1747, ain, 1747, ain. à la frontière avec le village voisin de Fourka.  

Tout aussi célèbres que les maçons, les fabricants de tonneaux du village voyageaient, comme eux, dans toutes les régions de Grèce pour offrir leurs services. Selon la παράδοση, Kantsiko existait à son emplacement actuel avant 1600. Μενταγιόν la période de la domination ottomane, le village a connu une forte croissance et a bénéficié de privilèges administratifs et ecclésiastiques spéciaux. La plupart des maisons du village ont été construites à cette époque, comme le montrent les plaques inscrites sur les façades des maisons.

Μενταγιόν la guerre gréco-italienne et la guerre civile, la région a été le centre de batailles meurtrières. Village bien conservé et accueillant, il présente de beaux exemples d'architecture populaire et un style particulier. Dans le village, on remarque la grande place pavée, construite sur deux niveaux, avec le platane, planté en 1886, et la belle fontaine en pierre.

On y trouve également l'église paroissiale d'Agia Paraskevi, construite par les maçons du village en 1930, qui impressionne par ses dimensions et son double clocher. Le buste du bienfaiteur du village, Γιάννης Λύτρας, se trouve dans l'enceinte de l'église.

Il convient de visiter les chapelles d'Agios Athanasios (1906), d'Agios Nikolaos (1916), d'Agios Panteleimon (1927), l'église de la Dormition de la Vierge Marie (1902), où se trouvent des peintre chioniadite Αναστάσιος Μιχ. Ζωγράφου, l'école en pierre (1927) et le magasin communautaire (1903), dont le rez-de-chaussée abrite l'élégant café Ameliaco. À l'entrée du village se trouve une taverne proposant des plats raffinés et, au-dessus, le café tradicionalnel.

En hiver, le village ne compte que quelques habitants, qui s'occupent de construction, de jardinage et d'élevage de bétail, tandis qu'en été, ils sont quatre cents. Les dix premiers jours de juin, le village organize une "fête des champignons". La fête du village a lieu le 15 août et est l'une des plus célèbres de la région, avec une fête qui dure jusqu'au matin. 

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Σημαντικά έργα Καντσιωτών μαστόρων στη γύρω περιοχή ήταν η τοξωτή πέτρινη γέφυρα στο Σαραντάπορο, στο δρόμο για το χωριό, αμέσως μετά τη διακλάδωση από την εθνική οδό, που στέκει εκεί από το 1747, καθώς και η Μονή Κλαδόρμης, που βρίσκεται στα όρια με το διπλανό. χωριό Φούρκα.  

Εξίσου φημισμένοι με τους μαστόρους ήταν και οι βαρελάδες του χωριού που, όπως κι εκείνοι, ταξιδεύουν σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους. Κατά την παράδοση, το Κάντσικο υπήρχε στη σημερινή του θέση πριν από το 1600. Στην περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας, γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη και του δόθηκαν ιδιαίτερα διοικητικά και εκκλησιαστικά προνόμια. Τότε χτίστηκαν και τα περισσότερα σπίτια του χωριού, όπως δείχνουν οι εντοιχισμένες πλάκες στις προσόψεις των οικιών.

Στον ελληνοιταλικό πόλεμο καθώς και στον εμφύλιο, η ευρύτερη περιοχή υπήρξε το επίκεντρο φωνητικών μαχών. Καλοδιατηρημένο και φιλόξενο χωριό, έχει να επιδείξει σπουδαία δείγματα λαϊκής αρχιτεκτονικής και ιδιαίτερης τεχνοτροπίας. Στο χωριό ξεχωρίζει η μεγάλη πλακόστρωτη πλατεία, που είναι κτισμένη σε δυο επίπεδα με τον πλάτανο, που φυτεύτηκε το 1886 και την όμορφη πετρόχτιστη βρύση.

Εδώ βρίσκεται και ο ενοριακός μεγαλοπρεπής ναός της Αγίας Παρασκευής, ο οποίος κτίσθηκε από τους μαστόρους του χωριού το 1930 και εντυπωσιάζει με τις διαστάσεις και το διπλό καμπαναριό του. Στον περίβολο του ναού βρίσκεται η προτομή του ευεργέτη του χωριού Γιάννη Λύτρα. 

Αξίζει να επισκεφθείτε το ξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου (1906), τον Αγ.Νικόλαο (1916), τον Αγ.Παντελεήμονα (1927), το ναό της κοιμήσεως της Θεοτόκου (1902), όπου υπάρχουν έργα του Χιονιαδίτη ζωγράφου Αναστασίου Μιχ. Ζωγράφου, το πετρόκτιστο σχολείο (1927) και το κοινοτικό κατάστημα (1903), όπου στο ισόγειο του στεγάζεται το καλαίσθητο καφεμεζεδοπωλείο Αμελιακό. Στην είσοδο του χωριού υπάρχει ταβέρνα με εκλεκτά εδέσματα και πιο πάνω στο παραδοσιακό καφεπαντοπωλείο.

Στο χωριό, το χειμώνα, ζουν ελάχιστοι κάτοικοι, που ασχολούνται με την οικοδομική, τα κηπάρια και την οικόσιτη κτηνοτροφία, ενώ το καλοκαίρι φτάνουν τους τετρακόσιους. Την πρώτη 10ήμερο του Ιουνίου στο χωριό διοργανώνεται "Γιορτή Μανιταριού". Το πανηγύρι του χωριού γίνεται τον Δεκαπενταύγουστο και είναι από τα πιο ξακουστά της περιοχής με γλέντι που κρατά έως το πρωί. Το πανηγύρι διαρκεί συνολικά τρεις μέρες και την ίδια περίπου περίοδο γίνονται και οι αθλητικές εκδηλώσεις στις πρωτοστατούντες οι νέοι του χωριού.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Οι κάτοικοι του χωριού ήταν από τους πλουσιότερους της περιοχής και ασχολούνταν με το εμπόριο και τις τραπεζικές συναλλαγές, κάτι που είναι εμφανές όταν θαυμάζει κανείς τα πλούσια αρχοντικά που βλέπει. Αρκετοί άνδρες του χωριού ασχολούνταν και με την τέχνη της τοιχοποιίας. Σήμερα οι κάτοικοι του Γκαναδίου κατά τους χειμερινούς μήνες σπάνια ξεπερνούν τους 15 και το εισόδημά τους προέρχεται από την καλλιέργεια μικρών εκτάσεων με λαχανικά και αμπελώνες και από την παραγωγή τσίπουρου, ενώ το καλοκαίρι φτάνουν τα 200 άτομα.
Ο πρώτος οικισμός στην περιοχή Γκανί χρονολογείται από τον 17ο αιώνα, στη θέση «λιβάδι», ενώ η ίδρυση του οικισμού στη σημερινή του θέση χρονολογείται από το 1818. Στην κεντρική πλατεία του χωριού βρίσκεται η εκκλησία των Παμμακάριστων Ταξιαρχών, χτισμένη στο ρυθμό της τρίκλιτης βασιλικής, το 1856, από τον πρωτομάστορα Χαρισιάδη με γκριζομαύρη πελεκητή πέτρα της περιοχής. Υπάρχουν επίσης διάσπαρτα παρεκκλήσια στο χωριό. Μέσα στο χωριό υπάρχουν 4 τοξωτά μικρά πέτρινα γεφύρια, τα οποία χρονολογούνται γύρω στο 1890. Η πέτρινη βρύση «Νατσαίοι» τροφοδοτεί το χωριό με πόσιμο νερό.
Τα πετρόκτιστα σπίτια διακρίνονται για τη μαύρη πέτρα, τις πλακόστρωτες στέγες, τον φρουριακό τους χαρακτήρα και τα λίγα ανοίγματα προς τους δημόσιους χώρους. Στην άκρη της όμορφης κεντρικής πλατείας του χωριού με τον μεγάλο πλάτανο, βρίσκεται το τριώροφο σπίτι του Λάζαρου Ξυνού (1860) με τον χαρακτηριστικό πύργο (κούλια) στη μία πλευρά για να εξασφαλίζει άμυνα από τις συχνές ληστείες. Πιο πέρα, το σπίτι του Γιούσιου (1909) εντυπωσιάζει με τις τέλεια σκαλισμένες πέτρες του και την τοξωτή γέφυρα στην είσοδο, η οποία διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση.
Αξιομνημόνευτη είναι η προσφορά του ευεργέτη Σπύρου Ξυνού (1820-1865), ο οποίος άφησε την περιουσία του στο χωριό. Με έξοδα της περιουσίας του ιδρύθηκε στην είσοδο του χωριού η «Σπυριδώνεια Σχολή», η οποία λειτούργησε συνεχώς ως δημοτικό σχολείο και σχολείο μέχρι το 1928. Είχε μάλιστα 80 μαθητές από όλη την περιοχή. Το κληροδότημα συνέβαλε επίσης σημαντικά στη λειτουργία του νηπιαγωγείου και του οικοτροφείου.
Μια ξεχωριστή εμπειρία στο Γανάδιο είναι το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου στην πλατεία, που διοργανώνεται από την αδελφότητα των Γανάδιων με γλέντι, ντόπιους οργανοπαίκτες και παραδοσιακούς χορούς μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Στην παρακείμενη κοιλάδα του Βουρκοπόταμου, σε γη που ανήκει στο Γανάδιο, υπάρχουν δύο ερειπωμένοι νερόμυλοι και δύο μικρά τοξωτά πέτρινα γεφύρια, στα οποία μπορείτε να φτάσετε από τον δρόμο που οδηγεί στην Πουρνιά και την Αγία Παρασκευή.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Les habitants du village comptaient parmi les plus riches de la région et se livraient à des trades trades et bancaires, comme en témoignent les riches demeures que l'on peut admirer. Plusieurs hommes du village exerçaient également l'art de la maçonnerie. Aujourd'hui, les habitants de Ganadi sont rarement plus de 15 pendant les mois d'hiver et leurs revenus proviennent de la Culture de petites surfaces de légumes et de vignobles et de la production de tsipouro, tandis qu'en étignes etignes
Le premier établissement dans la région de Gani remonte au XVIIe siècle, à l'emplacement de la "prairie", tandis que la fondation de l'établissement à son emplacement actuel remonte à 1818. Sur la place centrale du village se trou. construite dans le style de la basilique à trois nefs, en 1856, par le maître d'œuvre Harisiadis avec des pierres de la région, de couleur gris-noir. Il ya également des chapelles dispersées dans le village. Dans le village, il ya 4 petits ponts de pierre arqués, qui datent d'environ 1890. La fontaine en pierre "Natsaioi" alimente le village en eau potable.
Les maisons en pierre se distinguent par leur pierre noire, leurs toits pavés, leur caractère de forteresse et le peu d'ouvertures sur les espaces publics. Au bord de la belle place centrale du village avec le grand platane, se trouve la maison à trois étages de Lazaros Xinos (1860) avec la tour caractéristique (κούλια) sur un côté pour assurer la défense contre les raids defréquents. Plus loin, la maison de Giusios (1909) est impressionnante avec ses pierres parfaitement taillées et le pont arqué à l'entrée, qui est conservé en très bon état.
La kontribu du bienfaiteur Σπύρος Ξινός (1820-1865), qui a légué sa fortune au village, est memorable. Aux frais de sa succession, l'école "Spyridonian School" a été fondée à l'entrée du village, qui a fonctionné sans interruption en tant qu'école primaire et école jusqu'en 1928. Elle accueillait rmeutelme Le legs a également apporté une συμβολή importante au fonctionnement de l'école maternelle et de l'internat.
Une expérience particulière à Ganadio est la fête du 15 août sur la place, organisée par la confrérie des Ganadiens, avec un festin, des instrumentistes locaux et des danses tradicionalnelles jusqu'au petit matin. Dans la vallée voisine de Vourkopotamos, sur des terres appartenant à Ganadio, on trouve deux moulins à eau en ruine et deux petits ponts de pierre arqués, que l'on peut atteindre depuis la route menant à Pourniaskeet.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Οι κάτοικοι του χωριού ήταν από τους πλούσιους της περιοχής και ασχολούνταν με εμπορικές και τραπεζικές συναλλαγές, όπως μαρτυρούν τα πλούσια αρχοντικά που εκτίθενται. Αρκετοί άνδρες από το χωριό ασκούσαν επίσης την τέχνη της οικοδομικής. Σήμερα, οι κάτοικοι του Γαναδίου σπάνια αριθμούς περισσότερους από 15 κατά τους χειμερινούς μήνες, κερδίζοντας το εισόδημά τους από την καλλιέργεια μικρών εκτάσεων λαχανικών και αμπελιών και την παραγωγή τσίπουρου, ενώ το καλοκαίρι φτάνουν τους 200.
Ο πρώτος οικισμός στην περιοχή του Γανίου χρονολογείται από τον 17ο αιώνα, στη θέση «λιβάδι», ενώ η ίδρυση του οικισμού στη σημερινή του θέση χρονολογείται από το 1818. Στην κεντρική πλατεία του χωριού βρίσκεται η εκκλησία των Ταξιαρχών Παμμακαριστών, που χτίστηκε σε ρυθμό. τρίκλιτης βασιλικής το 1856 από τον αρχιμάστορα Χαρισιάδη με γκριζόμαυρη τοπική πέτρα. Υπάρχουν επίσης παρεκκλήσια διάσπαρτα σε όλο το χωριό. Στο χωριό υπάρχουν 4 μικρά πέτρινα τοξωτά γεφύρια, που χρονολογούνται γύρω στο 1890. Η πέτρινη βρύση «Νατσαίοι» τροφοδοτεί το χωριό με πόσιμο νερό.
Τα πέτρινα σπίτια διακρίνονται για τη μαύρη πέτρα τους, τις καλντερίμιες στέγες τους, τον φρουριακό χαρακτήρα τους και τα λίγα ανοίγματα σε δημόσιους χώρους. Στην άκρη της όμορφης κεντρικής πλατείας του χωριού, με τον μεγάλο πλάτανο, δεσπόζει το τριώροφο σπίτι του Λάζαρου Ξίνου (1860), με τον χαρακτηριστικό πύργο (κούλια) στη μία πλευρά για την άμυνα από τις συχνές επιδρομές των κλεφτών. Λίγο πιο πέρα, εντυπωσιάζει το σπίτι του Γιούσιου (1909), με την τέλεια σκαλισμένη λιθοδομή και την τοξωτή γέφυρα στην είσοδο, η οποία έχει διατηρηθεί σε άριστη κατάσταση.
Αξιομνημόνευτη είναι η συμβολή του ευεργέτη Σπύρου Ξίνου (1820-1865), ο οποίος κληροδότησε την περιουσία του στο χωριό. Με τη δαπάνη της περιουσίας του ιδρύθηκε στην είσοδο του χωριού η «Σπυριδωνική Σχολή», η οποία λειτούργησε ως δημοτικό σχολείο και σχολή μέχρι το 1928. Φιλοξένησε μάλιστα 80 μαθητές από όλη την περιοχή. Το κληροδότημα συνέβαλε επίσης σημαντικά στη λειτουργία του νηπιαγωγείου και του οικοτροφείου.
Μια ξεχωριστή εμπειρία στο Γκανάδιο είναι το πανηγύρι του 15ου Αυγούστου στην πλατεία, που διοργανώνεται από την αδελφότητα των Γκαναδίων, με γλέντι, τοπικούς οργανοπαίκτες και παραδοσιακούς χορούς μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. 
Στην κοντινή κοιλάδα του Βουρκοπόταμου, σε γη που ανήκει στο Γκανάδιο, υπάρχουν δύο ερειπωμένοι νερόμυλοι και δύο μικρά πέτρινα τοξωτά γεφύρια, στα οποία μπορείτε να φτάσετε από τον δρόμο που οδηγεί στα Πουρνιά και την Αγία Παρασκευή.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Περπατώντας στα σοκάκια του χωριού θα βρει κανείς όμορφες εξώπορτες, καλοχτισμένα κτίρια και πλούσια αρχοντικά, κάτι που παραπέμπει στον πλούτο που εισέρρεε στο χωριό από τους ξένους.

Η κεντρική εκκλησία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ, προστάτων του χωριού, αποτελεί ένα αξιόλογο θρησκευτικό μνημείο. Η σημερινή εκκλησία, τύπου βασιλικής, είναι χτισμένη στη θέση της παλιάς. Αλλά αξιόλογα δημόσια κτίρια του χωριού είναι το σχολείο και το Αμελικό, ένα μεγάλο κτίριο - ένας παλιός ξενώνας ανατολικά της κύριας εκκλησίας. Αξιοθέατα περιλαμβάνουν τη μονότοξη γέφυρα του Σελίου (1871) και τη Μαύρη Πέτρινη Γέφυρα. Λέγεται ότι στο παρελθόν υπήρχαν τρεις οικισμοί: της Σταρίτσας, του Σέλου και των Αναργύρων. Το χωριό έλαβε το παλιό του όνομα από τον πρώτο οικισμό, λόγω των χωραφιών με σιτάρι που απλώνονταν γύρω του. Το 1928 μετονομάστηκε σε Πουρνιά, που σημαίνει «φωλιά χοιρομητέρας».

Σύμφωνα με την παράδοση, η Πουρνιά είναι η γενέτειρα ενός άλλου χωριού, που ονομάζεται «Τράπια», το οποίο χτίστηκε κοντά, σε μια τοποθεσία που εξακολουθεί να φέρει το ίδιο όνομα. Η Τράπια ήταν ένα από τα μεγαλύτερα χωριά εκείνης της περιόδου, με 300 οικογένειες και 1.200 κατοίκους, που ασχολούνταν με την κτηνοτροφία και την κατασκευή κτιρίων. Ωστόσο, η πανώλη (14ος-16ος αιώνας) τους ανάγκασε να μετεγκατασταθούν και το χωριό ερημώθηκε. Σήμερα οι κάτοικοι της Πουρνιάς είναι συνταξιούχοι κτηνοτρόφοι και υλοτόμοι στον δασικό συνεταιρισμό. Στην κεντρική πλατεία του χωριού, στις 15 Αυγούστου, πραγματοποιείται πανηγύρι με μεγάλη συμμετοχή. Ο Σύλλογος Πουρνιωτών έχει έδρα την Αθήνα.

Από το χωριό, δασικοί δρόμοι και μονοπάτια σας οδηγούν σε όμορφες τοποθεσίες. Από τη θέση «Νταλιόπολη», που βρίσκεται κοντά στο Κλέφτη, όπου κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου δόθηκαν φονικές μάχες, μπορείτε σήμερα να απολαύσετε την πανοραμική θέα στις κορυφογραμμές και τις πλαγιές των γύρω βουνών: Τραπεζίτσα, Τύμφη, Γράμμος και Σμόλικα. Στην Πουρνιά υπάρχει ξενώνας για διανυκτέρευση, ταβέρνα και καφετέρια.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

En se promenant dans les ruelles du village, on découvre de belles portes d'entrée, des bâtiments bien construits et de riches demeures, en référence à la richesse qui affluait dans le village grâce aux étrangers.

L'église centrale des Taxiarches de Pammegiston, les archanges Michel et Gabriel, patrons du village, est un monument religieux remarquable. L'église actuelle, de type basilical, est construite sur le site de l'ancienne. Les bâtiments publics les plus remarquables du village sont l'école et l'Ameliko, un grand bâtiment - une ancienne maison d'hôtes - situé à l'est de l'église principale. Les attractions comprennent le pont à arche unique de Selios (1871) et le pont de pierre noire. On dit qu'il y avait autrefois trois villages : Staritsa, Selos et Anargyra. Le village a reçu son ancien nom de la première colonie, en raison des champs de blé qui s'étendaient autour d'elle. En 1928, il a été rebaptisé Pournia, ce qui signifie «nid de truie».

Selon la παράδοση, Pournia est le berceau d'un autre village, appelé "Trapia", qui a été construit à proximité, sur un site qui porte toujours ce nom. Trapia était l'un des plus grands villages de l'époque, avec 300 familles et 1.200 κάτοικοι, qui s'adonnaient à l'élevage et à la maçonnerie. Cependant, la peste (XIVe-XVIe siècle) les a contraints à se déplacer et le village est devenu desert. Aujourd'hui, les habitants de Pournia sont des éleveurs retraités et des bûcherons de la coopérative forestière. Le 15 août, sur la place centrale du village, se tient un festival auquel participe un grand nombre de personnes. Το L'association des Pournionites est basée à Athènes.

Depuis le village, des routes et des chemins forestiers mènent à des endroits magnifiques. De la position «Daliopolis», située près de Klefti, où pendant la guerre civile il ya eu des batailles meurtrières, vous pouvez aujourd'hui profiter d'une vue panoramique sur les crêtes et les pentes des montagnes ,Tympefirontes, Grant et al. Σμόλικα. À Πουρνιά, il ya une maison d'hôtes pour passer la nuit, une taverne et un café.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Περιδιαβαίνοντας τα σοκάκια του χωριού θα συναντήσει κανείς όμορφες εξώπορτες, καλοχτισμένα κτίρια και πλούσια αρχοντικά, γεγονός που παραπέμπει στο πλήθος που εισήλθε στο χωριό από τους ξενιτεμένους.

Αξιόλογο θρησκευτικό μνημείο αποτελεί η κεντρική εκκλησία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ, πολιούχων του χωριού. Η σημερινή εκκλησία, τύπου βασιλικής, είναι χτισμένη στη θέση της παλιάς. Αλλά αξιόλογα δημόσια κτίρια του χωριού είναι το σχολείο, και το Αμελικό, μεγάλο κτίριο- παλιός ξενώνας στα ανατολικά της κεντρικής εκκλησίας. Τα Αξιοθέατα αποτελούν το μονότοξο γεφύρι του Σέλιου (1871) και της Μαύρης Πέτρας. Λέγεται πως παλιότερα τρεις συνοικισμοί: της Σταρίτσας, του Σελού, και των Αναργύρων. Το χωριό έλαβε το παλιό όνομά του από τον πρώτο συνοικισμό, εξαιτίας των σιταροχώραφων που απλώνονταν γύρω του. Το 1928 μετονομάστηκε σε Πουρνιά, που σημαίνει κορομηλιά.

Κατά την παράδοση η Πουρνιά ήταν γέννημα ενός άλλου χωριού, που ονομαζόταν «Τράπια» και ήταν χτισμένο σε κοντινή απόσταση από αυτό, σε τοποθεσία που φέρει ακόμα αυτή την ονομασία. Η Τράπια υπήρξε από τα μεγαλύτερα χωριά εκείνης της περιόδου, με 300 οικογένειες και 1.200 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνταν με την κτηνοτροφία και τη μαστορική. Η πανούκλα όμως (14ος–16ος αιώνας) τους ανάγκασε να μετοικήσουν με αποτέλεσμα το χωριό να ερημώσει. Σήμερα οι κάτοικοι της Πουρνιάς είναι συνταξιούχοι κτηνοτρόφοι και υλοτόμοι στο δασικό συνεταιρισμό. Στην κεντρική πλατεία του χωριού το Δεκαπενταύγουστο διεξάγεται πανηγύρι με μεγάλη συμμετοχή κόσμου. Στην Αθήνα εδρεύει ο Σύλλογος Απανταχού Πουρνιωτών.

Από το χωριό δασικοί δρόμοι και μονοπάτια σε οδηγούν σε όμορφες τοποθεσίες. Από τη θέση «Νταλιόπολη», που βρίσκεται κοντά στην Κλέφτη, όπου κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου έγιναν φονικές μάχες, μπορείτε σήμερα να δείτε την πανοραμική θέα προς τις κορυφογραμμές και τις πλαγιές των γύρω βουνών: Τραπεζίτσα, Τύμφη, Γράμμος και Σμόλικας. Στην Πουρνιά υπάρχει ξενώνας για διανυκτέρευση, ταβέρνα και καφενείο.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Το Τούρνοβο είναι γνωστό για τους διάσημους Τουρνοβίτες ξυλογλύπτες και ξυλουργούς που εργάζονταν και δημιουργούσαν διάφορα έργα στις γύρω περιοχές και ακόμη πιο μακριά... Όπως και στην περίπτωση των Χιονιάδων με τους ζωγράφους, το γεγονός ότι οι περισσότεροι άνδρες του χωριού ειδικεύονταν σε αυτή την τέχνη είναι ένα αξιοσημείωτο φαινόμενο.

Αξίζει να επισκεφθείτε και να θαυμάσετε την εξαιρετική τέχνη του τέμπλου της εκκλησίας της Παναγίας (1914), έργο του Βασίλη Σκαλιστή, καθώς και της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου (19ος αιώνας), στην είσοδο του χωριού. Σήμερα, λίγα από τα παλιά αρχοντικά σπίτια σώζονται, αλλά διατηρούν αρκετά περίτεχνα ξυλόγλυπτα. Διάσημοι και φημισμένοι Τουρνοβίτες ξυλογλύπτες κατάγονταν από τις οικογένειες Σκαλιστή και Ταλιαδώρου. Υπέροχα τέμπλα, έργα Τουρνοβιτών, βρίσκονται σήμερα σε πολλές σημαντικές εκκλησίες, όπως του Αγίου Χαραλάμπους Πρέβεζας, του Μητροπολιτικού Ναού του Αγίου Αθανασίου Ιωαννίνων, της Μητρόπολης Σωπικής Β' Ηπείρου και σε πολλά χωριά του Πωγωνίου, του Αργυροκάστρου, των Αγίων Σαράντα, της Χειμάρρας και της Πρεμετής.

Υπάρχει ένα μικρό καφενείο στο χωριό. Απέναντι από το χωριό υπάρχουν δύο μικρά ξωκλήσια του Αγίου Ιωάννη και των Αγίων Αποστόλων. Το ετήσιο πανηγύρι του χωριού λαμβάνει χώρα στις 15 Αυγούστου.

*Πηγή: Η επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Tournovo est connu pour les célèbres Tournovites, sculpteurs sur bois et menuisiers, qui ont travaillé et créé diverses œuvres dans les environs et même plus loin... Comme dans le cas des Chioniades la fasquetres avec χωριό se soient spécialisés dans cet art est un phénomène αξιοσημείωτο.

Il vaut la peine de visiter et d' admirer l'art exquis du temple de l'église de Panagia (1914), œuvre de Vassilis Skalisti, ainsi que l'église d'Agios Nikolaos (19e siècle), à l'entrée. Aujourd'hui, il ne reste que peu d'anciennes maisons de maître, mais elles conservent encore plusieurs sculptures en bois ornées. Les familles Skalisti et Taliadorou étaient les plus célèbres et les plus renommées des sculpteurs sur bois de Turnovite. De magnifiques iconostases, œuvres des Turnovites, se trouvent aujourd'hui dans de nombreuses églises importantes, telles que Άγιος Χαράλαμπος της Πρέβεζας, l'église metropolitaine de St. nombreux villages de Pogoni, Αργυρόκαστρο, Άγιοι Σαράντα, Himarra et Premeti.

Il ya un petit café dans le village. En face du village se trouvent deux petites chapelles, celle d'Agios Ioannis et celle des Saints Apôtres. La fête annuelle du village a lieu le 15 août.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Το Τούρνοβο είναι γνωστό για τους περίφημους Τουρνοβίτες ξυλογλύπτες και μαραγκούς που εργάστηκαν και φιλοτέχνησαν διάφορα έργα στις γύρω περιοχές και ακόμα πιο μακριά.. Όπως και στην περίπτωση των Χιονιάδων με τους ζωγράφους, έτσι και εδώ, το γεγονός της εξειδίκευσης των περισσοτέρων αντρών του χωριού σε αυτή την τέχνη αποτελεί φαινόμενο αξιοθαύμαστο.

Αξίζει να επισκεφθείτε και να δείτε την εξαιρετική τέχνης τέμπλο του ναού της Παναγίας (1914), έργο του Βασίλη Σκαλιστή, καθώς και το ναό του Αγίου Νικολάου (19ος αιώνας), στην είσοδο του χωριού. Σήμερα έχουν παραμείνει λιγοστά από τα παλιά αρχοντικά σπίτια, τα οποία όμως διασώζουν αρκετά περίτεχνα ξυλόγλυπτα. Σπουδαίοι και φημισμένοι Τουρνοβίτες ξυλογλύπτες προέρχονταν από τις οικογένειες Σκαλιστή και Ταλιαδόρου. Θαυμάσια τέμπλα, έργα Τουρνοβιτών συναντούμε σήμερα σε πολλούς σημανιτκούς ναούς, όπως στον Άγιο Χαράλαμπο Πρεβέζη, στον Μητροπολιτικό ναό του Αγίου Αθανασίου Ιωαννίνων, στη Μητρόπολη της Σωπικής Β. Ηπείρου και σε πολλά χωριά του Πωγωνίου, Αργυροκάστρου, Αγίων Σαράντα, Χειμάρρας και Πρεμετής

Στο χωριό λειτουργεί μικρό καφενεδάκι. Απέναντι από το χωριό υπάρχουν δύο μικρά ξωκλήσια του Αγίου Ιωάννη και των Αγίων Αποστόλων. Το ετήσιο πανηγύρι του χωριού γίνεται τον Δεκαπενταύγουστο.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Η ζωή των κατοίκων της Αετομηλίτσας, όπως και σε πολλά χωριά της Πίνδου, είναι συνυφασμένη με την ημινομαδική κτηνοτροφία. Αιώνες τώρα, το χωριό έχει εγκαταλειφθεί τον χειμώνα από σχεδόν όλους τους κατοίκους του, ενώ το καλοκαίρι σφύζει από ζωή.

Κάθε χρόνο, στις αρχές Ιουνίου, οι αγρότες και τα κοπάδια τους, που αποτελούνται από αρκετές χιλιάδες πρόβατα, σκορπίζονται στα απέραντα βοσκοτόπια του χωριού στον κεντρικό Γράμμο. Στις αρχές του φθινοπώρου, τα ρέματα ακολουθούν την αντίστροφη πορεία των χοίρων στις κοιλάδες της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας.

Το Ντενίσκο, ένα παλιό κεφαλοχώρι, άκμασε τον 18ο, 19ο και στις αρχές του 20ού αιώνα. Ήταν οικονομικά αυτάρκες εκείνη την εποχή, καθώς είχε 40.000 πρόβατα και οι αγωγιάτες και οι έμποροι του χωριού έφταναν μέχρι την Αυλώνα της Αλβανίας και τη Νιγρίτα των Σερρών.

Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου και του εμφυλίου πολέμου, η περιοχή υπέστη μεγάλες καταστροφές και οι κάτοικοί της διασκορπίστηκαν σε πολλές χώρες, κυρίως στην Ανατολική Ευρώπη και σε αρκετές πόλεις της χώρας μας.

Σήμερα το χωριό διατηρεί την νομαδική ποιμενική του ζωή και ταυτόχρονα αποτελεί έναν ξεχωριστό τόπο διακοπών, ειδικά για τους πολλούς ομογενείς κατοίκους του. Αξίζει να δοκιμάσετε τα εκλεκτά τυριά που παράγονται στο Ντενίσκο, όπως το μανούρι - που τοπικά ονομάζεται "ούρντα" - και τα αγνά, νόστιμα κρέατα.

Η Αετομηλίτσα αποτελεί το σημείο εκκίνησης για πεζοπορικές διαδρομές προς τις γύρω πανέμορφες, καταπληκτικές κορυφές του Γράμμου, καθιστώντας την περιοχή έναν παράδεισο για πεζοπόρους και ορειβάτες.

Στο χωριό υπάρχει ένα νεόκτιστο ορειβατικό καταφύγιο, χωρητικότητας 20 ατόμων, το οποίο λειτουργεί όλο το χρόνο και προσφέρει εκλεκτό φαγητό. Υπάρχουν επίσης ενοικιαζόμενα δωμάτια, δύο ταβέρνες με παραδοσιακά ψητά και καφενεία. Στις δεκαπέντε Αυγούστου, όταν γιορτάζει η εκκλησία της Παναγίας, γίνεται μεγάλο πανηγύρι και πραγματοποιείται το αντάμωμα όλων των Αετομηλιτσιτών, στο οποίο συμμετέχουν πολλοί επισκέπτες.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

La vie des habitants d'Aetomilitsa, comme celle de nombreux villages du Pindos, est liée à l'élevage semi-nomade. Depuis des siècles, le village est abandonné en hiver par la quasi-totalité de ses habitants, alors qu'en été, il est plein de vie.

Chaque année, au début du mois de juin, les éleveurs et leurs troupeaux de plusieurs milliers de moutons se dispersent dans les vastes pâturages du village sur le Gramos central. Au début de l'automne, les torrents suivent le cours inverse des porrs dans les vallées de Thessalie et de Macédoine.

Denisko, un ancien chef-lieu de village, a prospéré aux 18e, 19e et début du 20e siècles. Il était alors économiquement autosuffisant puisqu'il possédait 40 000 moutons et que ses conducteurs et commerçants allaient jusqu'à Vlora en Albanie et Nigrita à Serres.

Pendant la guerre gréco-italienne et la guerre civile, la région a subi de grandes destructions et se habitants ont été dispersés dans de nombreux pays, principalement en Europe de l'Est et dans plusieurs villes de notre pays.

Aujourd'hui, le village conserve sa vie pastorale nomade tout en étant un lieu de vacances privilégié pour ses nombreux habitants expatriés. Il vaut la peine d'essayer les fromages fins produits à Denisko, comme le manouri - appelé localement "urda" - et les viandes pures et délicieuses.

Αετομηλίτσα est le point de départ de randonnées vers les magnifiques pics de Gramos, faisant de la région un paradis pour les randonneurs et les alpinistes.

Le village abrite un recemment d'alpinisme récemment construit, d'une capacité de 20 personnes, qui fonctionne toute l'année et propose une cuisine raffinée. Il ya aussi des chambres à louer, deux tavernes avec des grillades tradicionalnelles et des cafés. Le 15 août, lorsque l'église de Panagia est célébrée, une grande fête est organisée et la réunion de tous les habitants d'Aetomilitsa a lieu, à laquelle participent de nombreux visiteurs.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Η ζωή των κατοίκων της Αετομηλίτσας, όπως σε πολλά βλαχοχώρια της Πίνδου, είναι συνυφασμένη με την ημινομαδική κτηνοτροφία. Για αιώνες τώρα το χωριό εγκαταλείπεται το χειμώνα σχεδόν από όλους τους κατοίκους του, ενώ το καλοκαίρι σφύζει από ζωή.

Κάθε χρόνο, στις αρχές Ιουνίου, οι κτηνοτρόφοι με τα κοπάδια τους, που αριθμούν χιλιάδες προβλήματα, σκορπίζουν στα απέραντα βοσκοτόπια του χωριού στον κεντρικό Γράμμο. Στις αρχές φθινοπώρου ακολουθούν την αντίστροφη πορεία που τα χειμαδιά της Θεσσαλίας και Μακεδονίας.

Παλιό κεφαλοχώρι το Ντένισκο είχε γνωρίσει άνθιση τον 18ο τον 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα. Υπήρξε την εποχή εκείνη οικονομικά αυτοδύναμο αφού διέθετε 40.000 πρόβατα και οι αγωγοί και έμποροι του χωριού έφτασαν μέχρι την Αυλώνα της Αλβανίας και τη Νιγρίτα των Σερρών.

Κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου και του εμφυλίου, η περιοχή υπέστη μεγάλες καταστροφές με αποτέλεσμα οι κάτοικοι της να βρεθούν διασκορπισμένοι σε πολλά κράτη, κυρίως της Ανατολικής Ευρώπης και σε πολλές πόλεις της χώρας μας.

Σήμερα το χωριό διατηρεί την κτηνοτροφική νομαδική ζωή και ταυτόχρονα είναι ένας ιδιαίτερος τόπος παραθερισμού ειδικά για τους πολλούς ξενιτεμένους κατοίκους του. Αξίζει να δοκιμάσετε τα εκλεκτά τυριά που παράγονται στο Ντένισκο, όπως το μανούρι –που τοπικά λέγεται «ούρδα»- και τα αγνά νόστιμα κρέατα.

Η Αετομηλίτσα είναι αφετηρία για ορειβατικές διαδρομές προς τις γύρω πανέμορφες καταπληκτικές κορυφές του Γράμμου, που καθιστούν την περιοχή του παραδείσου του πεζοπόρου και του ορειβάτη. 

Στο χωριό υπάρχει το νεόκτιστο ορειβατικό καταφύγιο, χωρητικότητας 20 ατόμων, που λειτουργεί όλο το χρόνο και στο οποίο προσφέρεται και εκλεκτό φαγητό. Υπάρχουν επίσης ενοικιαζόμενα δωμάτια, δυο ταβέρνες με παραδοσιακά ψητά και καφέ. Το Δεκαπεντάυγουστο, που γιορτάζει η εκκλησία της Παναγιάς, γίνεται μεγάλο πανηγύρι και λαμβάνει χώρα το αντάμωμα όλων των Αετομηλιτσιωτών στο οποίο συμμετέχουν και πολλοί επισκέπτες.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Λέγεται ότι το υπέδαφος της περιοχής είναι πλούσιο σε κοιτάσματα χαλκού και άλλων μεταλλευμάτων. Πιστεύεται ότι η Αρμάτα οφείλει το όνομά της στην ενασχόληση των κατοίκων της παλιά, με την κατασκευή οπλισμού. Το χωριό καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Τούρκους τον 17ο αιώνα και πολλοί από τους κατοίκους του κατευθύνθηκαν προς την Τεργέστη, ενώ κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου πολλοί από τους κατοίκους του χωριού έφυγαν για την Τεργέστη. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου κάηκε από τους Ναζί.

Πολλά ρέματα και χείμαρροι πηγάζουν από τις γύρω πλαγιές του Άρμα και εκβάλλουν στον Αώο. Τα κυριότερα είναι ο Ασπροπόταμος, η Κατρανιά, το Ποτάμι, η Ασβεσταριά, η Βάλια Σιάκα, η Σκράκα και ο Γαβριήλ. Στο μικρό οροπέδιο που ονομάζεται «Βάρκος», που βρίσκεται στα 1600 μέτρα, σχηματίζονται δύο μικρές παροδικές όμορφες λιμνούλες. Τα Άρματα περιβάλλονται από τις κορυφές: Επτά Βρύσες, Παντιάφεντο, Σμιλιανός, Τσιούμα, Κύργουρι, Κάππα Τούρκο, Τζιλουρούσιου, Κιάτρα Μπέτι και Παναγιά με υψόμετρο που κυμαίνεται από 2.000 έως 2.500 μέτρα και οι οποίες καλύπτονται από δάση μαύρης πεύκης, οξιάς και ρόβολου.

Στο κέντρο του οικισμού, δίπλα στο πετρόκτιστο σχολείο, βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, χτισμένη μετά το πέρασμα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού στα τέλη του 18ου αιώνα και αγιογραφημένη από Σαμαρείτες αγιογράφους. Στην είσοδο του χωριού, πάνω σε μια γέρικη βελανιδιά, σώζεται ο σταυρός που τοποθέτησε εκεί ο Άγιος. Οι εκκλησίες του Αγίου Δημητρίου και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, που καταστράφηκαν από τα γερμανικά στρατεύματα το 1943, ξαναχτίστηκαν τη δεκαετία του 1970. Η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής χτίστηκε το 1972 στη θέση ενός πρώην μοναστηριού, το οποίο καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1964.

Στην Αρμάτα θα εντυπωσιαστείτε από τον μοναδικό εν λειτουργία νερόμυλο της περιοχής, ο οποίος έχει ανακατασκευαστεί με τον παλιό παραδοσιακό τρόπο με ξύλινες μπομπίνες στη θέση ενός παλαιότερου νερόμυλου, καθώς και από τον παλιό πέτρινο νερόμυλο που βρίσκεται λίγο πιο κάτω.

Στις 15 Αυγούστου, στην κεντρική πλατεία πραγματοποιείται ένα παραδοσιακό πανηγύρι με λαϊκή μουσική, χορούς, τοπικές λιχουδιές και κρασί. Στη μουσική της περιοχής κυριαρχεί η γκάιντα μακεδονικής προέλευσης και τα μπεράτια της Πίνδου. Στο χωριό υπάρχει ένα μικρό καφενείο που προσφέρει κατά καιρούς φαγητό και ενοικιαζόμενα δωμάτια.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

On dit que le sous-sol de la région est riche en gisements de cuivre et d'autres minerais. On pense qu'Armata doit son nom au fait que ses habitants s'occupaient autrefois de la fabrication d'armes. Le village a été complètement détruit par les Turcs au XVIIe siècle et beaucoup de ses habitants se sont dirigés vers Trieste, tandis que pendant la Seconde Guerre mondiale, beaucoup d'habitants du village sont partis poure. Μενταγιόν la Seconde Guerre mondiale, il a été incendié par les nazis.

De nombreux ruisseaux et torrents prennent naissance sur les pentes environnantes de l'Armas et se jettent dans l'Aoos. Les principaux sont l'Aspropotamos, le Katrania, le Potami, l'Asbestaria, le Valia Siaca, le Scraka et le Gabriel. Sur le petit plateau appelé "Varkos", situé à 1600 mètres d'altitude, se forment deux beaux petits étangs éphémères. Les Armata sont entourées par les sommets : Sept Fontaines, Pantiafento, Smilianos, Tsiouma, Kyrguri, Kappa Turco, Dzilurousiou, Kiatra Beti et Panagia, dont l'altitude varie entre 2000 et 2500 et 2500 m. noirs, de hêtres et de robolus.

Au center du village, à côté de l'école en pierre, se trouve l'église d'Agios Nikolaos, construite après le passage d'Agios Kosmas d'Aetolo à la fin du XVIIIe siècle et peinte par des agiographes. À l'entrée du village, sur un vieux chêne, est conservée la croix placée là par le saint. Les églises d'Agios Dimitrios et de la Dormition de la Vierge Marie, détruites par les troupes allemandes en 1943, ont été reconstruites dans les années 1970. L'église d'Agia Paraskevi en 1972 site Ancien Monastère, détruit par un incendie το 1964.

À Armata, vous serez impressionné par le seul moulin à eau en état de marche de la région, qui a été reconstruit à l'ancienne avec des bobines de bois à la place d'un ancien moulin à eau, ainsi moulin à eau, ainsi moulin queuér συν μπας.

Le 15 août, un festival tradicionalnel avec de la musique folklorique, des danses, des spécialités locales et du vin est organisé sur la place centrale. La musique de la région est dominée par la gaida d'origine macédonienne et la beratia de Pindos. Το Dans le village, το un petit café προτείνουν casenellement de la nourriture et des chambres à louer.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Λέγεται πως το υπέδαφος της περιοχής είναι πλούσιο σε κοιτάσματα χαλκού και άλλων μεταλλευμάτων. Εικάζεται πως τα Άρματα οφείλουν την ονομασία τους στην ενασχόληση των κατοίκων τους στα παλιά, με την κατασκευή ειδών οπλισμού. Το χωριό καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Τούρκους τον 17ο αιώνα και πολλοί κάτοικοι του κατευθύνθηκαν προς την Τεργέστη, ενώ κατά τη διάρκεια του Β. Παγκόσμιου πολέμου πυρπολήθηκε από τους Ναζί.

Πολλά ρέματα και χείμαροι πηγάζουν από τις γύρω πλάγιες των Αρμάτων και απολύουν στον Αώο. Τα κυριότερα από αυτά είναι ο Ασπροπόταμος, η Κατράνια, το Ποτάμι, η Ασβεσταριά, η Βάλια Σιάκα, ο Σκράκας και ο Γαβριήλ. Στο μικρό οροπέδιο με την ονομασία «Βαρκός», που βρίσκεται στα 1600 μέτρα, σχηματίζονται δύο μικρές παροδικές όμορφες λιμνούλες. Τα Άρματα περιβάλλονται από τις κορυφές: Επτά Βρύσες, Παντιαφέντο, Σμίλιανος, Τσιούμα, Κύργουρη, Κάπα Τούρκο, Ντζιλουρούσιου, Κιάτρα Μπέτη και Παναγιά με υψόμετρο που κυμαίνεται από 2.000 έως 2.500 μέτρα και οι άλλοι είναι κατάφυτοι με δάση μαυρό. ρόμπολου.

Στο κέντρο του οικισμού, δίπλα από το πετρόχτιστο σχολείο, βρίσκεται ο ναός του Αγίου Νικολάου, που κτίστηκε μετά το πέρασμα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού στα τέλη του 18ου αιώνα και αγιογραφήθηκε από τους Σαμαριναίους αγιογράφους. Στην είσοδο του χωριού μάλιστα, πάνω σε υπεραιωνόβια βελανιδιά σώζεται ο σταυρός που τοποθετήθηκε εκεί από τον Άγιο. Οι εκκλησιές του Αγίου Δημητρίου και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, που καταστράφηκαν από τα γερμανικά στρατεύματα το 1943, ξαναχτίστηκαν τη δεκαετία του 70. Ο ναός της Αγίας Παρασκευής οικοδομήθηκε το 1972 σε χώρο, όπου υπήρχαν παλιότερα μοναστήρια, το οποίο καταστράφηκε από πυρκαγιά το 19.

Στα Άρματα που σας εντυπωσιάζουν το μοναδικό σε λειτουργία νεροπρίονο της περιοχής, το οποίο έχει ανακατασκευαστεί κατά τον παλιό παραδοσιακό τρόπο με ξύλινες καρούτες στη θέση παλιότερου νεροπρίου καθώς και ο παλιός πέτρινος νερόμυλος που βρίσκεται λίγο πιο κάτω.

Τον Δεκαπενταύγουστο, στην κεντρική πλατεία, δημιουργείται πανηγύρι με δημοτική παραδοσιακή μουσική, χορούς, τοπικούς μεζέδες και κρασί. Στη μουσική της περιοχής κυριαρχεί η γκάϊντα, με μακεδονική προέλευση, και τα μπεράτια της Πίνδου. Στα Άρματα δραστηριοποιείται ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Αρματιωτών «ο Σμίλιανος». Στο χωριό υπάρχει μικρό καφενεδάκι που περιστασιακά προσφέρει και φαγητό και ενοικιαζόμενα δωμάτια.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Το όνομα του χωριού πιθανότατα προέρχεται από τη βλάχικη λέξη «Πάντε», που σημαίνει «σιαάδι», «επίπεδος τόπος». Οι πρώτοι κάτοικοι του Πάδι πιστεύεται ότι προέρχονταν από την περιοχή Γυφτόκαμπος στο Ζαγόρι και αρχικά εγκαταστάθηκαν στην περιοχή γύρω από το σημερινό χωριό, στις τοποθεσίες «Κιάτρα Ντρίγκαλου» και «Κρανιές».

Η πρώτη γραπτή μαρτυρία, η οποία αναφέρεται στο χωριό Πάδες, βρίσκεται στον κώδικα της Ιεράς Μονής Αγίου Νικάνορος Ζαμπόρδα στη Μακεδονία. Εκεί και με ημερομηνία 1692, το χωριό Πάδες αναφέρεται μεταξύ άλλων χωριών του επισκόπου της επαρχίας Βελάς. Από τις εικόνες του 15ου και 16ου αιώνα στην κεντρική εκκλησία, η οποία χτίστηκε το 1784, καθώς και από εκείνες στα παρεκκλήσια, συμπεραίνουμε ότι η ιστορία του χωριού χάνεται βαθύτερα στο χρόνο. Πιστεύεται ότι το χωριό Βογόπετρα στην Κοζάνη ιδρύθηκε από Παδιώτες στα μέσα του 17ου αιώνα.

Οι κάτοικοι στο παρελθόν, εκτός από γεωργοί και κτηνοτρόφοι, ήταν υλοτόμοι, αγωγιάτες, έμποροι και σαμάροι. Πολλοί ταξίδευαν και εργάζονταν σε μακρινά μέρη (Ρωσία, Ρουμανία, Κωνσταντινούπολη, Δράμα και Καβάλα), όπου απέκτησαν σημαντική περιουσία. Σήμερα οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού είναι ως επί το πλείστον συνταξιούχοι. Το χωριό ζωντανεύει ξανά τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν φτάνουν ομογενείς από μακρινά μέρη.

Αξιοσημείωτη είναι η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου, βασιλική χτισμένη το 1784 με αγιογραφίες του 1823 και ένα μικρό καμπαναριό που στέκει πάνω στον αιωνόβιο πλάτανο στην αυλή. Άλλα αξιοθέατα του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος (17ος αιώνας), στην είσοδο του χωριού, η Παναγία στον κάτω μαχαλά με εικόνες του 16ου και 17ου αιώνα, οι Άγιοι Απόστολοι (1895), ο Άγιος Δημήτριος, το παλιό παρεκκλήσι του Προφήτη Ηλία, όπου γινόταν το ομώνυμο πανηγύρι στις 20 Ιουλίου, οι Άγιοι Απόστολοι (1895) δίπλα στον δημόσιο δρόμο και οι παλιοί νερόμυλοι στον Μυλοπόταμο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το Λαογραφικό Μουσείο Πάδων, όπου εκτίθενται αντικείμενα λαϊκού πολιτισμού και αξιόλογο φωτογραφικό υλικό.

Οι Πάδες γιορτάζονται στις 15 Αυγούστου, όταν πραγματοποιείται ένα τριήμερο παραδοσιακό γλέντι. Κάθε Απόκρια λαμβάνει χώρα μια ξεχωριστή γιορτή με το κάψιμο των Ποιάρκων και το μαγείρεμα της φασολάδας. Υπάρχουν δύο τρεις ξενώνες όπου μπορείτε να διανυκτερεύσετε και ταβέρνες για να απολαύσετε παραδοσιακό φαγητό.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Le nom du village vient probablement du mot valaque "Pante", qui signifie "siaadi", "endroit plat". Les premiers habitants de Padi seraient Venus de la région de Gyftokampos à Zagori et seraient d'abord installés dans les environs du village actuel, aux lieux-dits «Kiatra Drigalou» και «Kranies».

La première preuve écrite concernant le village de Pades se trouve dans le codex du monastère de Saint Nicanoros Zamborda, en Macédoine. Dté de 1692, ce codex referencene le village de Pades parmi d'autres villages de l'évêque de la Province de Velas. Les icônes des XVe et XVIe siècles de l'église centrale, construite en 1784, ainsi que celles des chapelles, nous permettent de conclure que l'histoire du village se perd plus profondément dans le temps. On pense que le village de Vogopetra à Kozani a été fondé par Padiotes au milieu du XVIIe siècle.

Les habitants d'autrefois, en plus d'être des agriculteurs et des éleveurs, étaient des bûcherons, des conducteurs, des marchands et des chamans. Beaucoup d'entre eux ont voyage et travaillé dans des endroits éloignés (Ρωσία, Ρουμανία, Κωνσταντινούπολη, Δράμα και Καβάλα), και τα κεκτημένα της τύχης. Aujourd'hui, les quelques habitants du village sont pour la plupart à la retraite. Le village reprend vie pendant les mois d'été, lorsque les expatriés arrivent de pays lointains.

L'église de la Dormition de la Vierge Marie, une basilique construite en 1784 avec des agiographies de 1823 et un petit clocher qui se dresse sur le platane centenaire du cimetière, est remarquable. Les autres curiosités du village sont Agios Nikolaos (XVIIe siècle), à l'entrée du village, Panagia dans la mahala inférieure avec des icônes des XVIe et XVIIe siècles, les Saints Apôtres Dutres (1895, 1895-1895) prophète Elias, où se déroulait la fête du même nom le 20 juillet, les Saints Apôtres (1895) près de la route publique, et les anciens moulins à eau sur le Mylopotamos. Le musée folklorique de Pades est également intéressant, car il expose des objets de la Culture populaire et du matériel photographique αξιοσημείωτη.

Pades est célébrée le 15 août, lors d'une fête tradicionalnelle de trois jours. Une célébration spéciale a lieu à chaque carnaval, avec l'allumage des "Poiarkas" et la cuisson de la soupe aux haricots. Il ya deux ou trois pensions où vous pouvez passer la nuit et des tavernes où vous pouvez déguster des plats traditnels.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Η ονομασία του χωριού προέρχεται κατά πάσα πιθανότητα από τη βλαχική λέξη «Πάντε», η οποία σημαίνει σιάδι, ίσιο, επίπεδο τόπου. Οι πρώτοι κάτοικοι των Πάδων θεωρούνται ότι καταγράφονται από την περιοχή του Γυφτόκαμπου Ζαγορίου και στην αρχή εγκαταστάθηκαν γύρω από το σημερινό χωριό τοποθεσίες «Κιάτρα Ντριγάλου» και «Κρανιές».

Η πρώτη έγγραφη μαρτυρία, που αναφέρεται στο χωριό Πάδες, απαντάται στον κώδικα της Ιεράς Μονής Αγ. Νικάνορος Ζάμβορδας της Μακεδονίας. Εκεί και με χρονολογία 1692, αναγράφεται μεταξύ άλλων χωριών του επισκόπου της επαρχίας Βελάς και το χωριό Πάδες. Από τις εικόνες του 15ου και 16ου αιώνα που υπάρχουν στην κεντρική εκκλησία, η οποία χτίστηκε το 1784, όσο και σ΄ αυτές που υπάρχουν στα παρεκκλήσια συμπεραίνουμε ότι η ιστορία του χωριού χάνεται πιο βαθιά στο χρόνο. Πιστεύεται ότι το χωριό Βογκόπετρα Κοζάνης ιδρύθηκε από Παδιώτες κατά τα μέσα του 17ου αιώνα.

Οι κάτοικοι στο παρελθόν, εκτός από γεωργοί και κτηνοτρόφοι, ήταν υλοτόμοι, αγωγιάτες, έμποροι και σαμαράδες. Πολλοί ταξίδευαν και εργάζονταν σε μακρινά μέρη (Ρωσία, Ρουμανία, Κωνσταντινούπολη, Δράμα και Καβάλα), όπου και απέκτησαν αξιόλογες περιουσίες. Σήμερα οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού είναι ως επί το πλείστον συνταξιούχοι. Το χωριό ζωντανεύει ξανά τους μήνες του καλοκαιριού, όπου καταφθάνουν οι απόδημοι από μακρινά μέρη.

Αξιοθαύμαστη είναι η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, βασιλική του 1784 με αγιογραφίες του 1823 και μικρό καμπανάριο που βρίσκεται πάνω στον αιώνιο πλάτανο στο προαύλιο της εκκλησίας. Το Άλλα του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος (17ος αιώνας), στην είσοδο του χωριού, η Παναγία στον κάτω μαχαλά με εικόνες του 16ου και 17ου αιώνα, οι Άγιοι Απόστολοι (1895), ο Άγιος Δημήτριος, το παλιό εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, όπου γινόταν το ομώνυμο πανηγύρι στις 2. Ιουλίου, οι Άγιοι Απόστολοι (1895) δίπλα στον δημόσιο δρόμο, καθώς και οι παλιοί νερόμυλοι στον Μυλοπόταμο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το Λαογραφικό Μουσείο Πάδων, όπου εκτίθενται αντικείμενα του λαϊκού πολιτισμού καθώς και αξιόλογο φωτογραφικό υλικό.

Οι Πάδες πανηγυρίζουν στις 15 Αυγούστου, όπου γίνεται τριήμερο παραδοσιακό γλέντι. Ξεχωριστό γλέντι γίνετε κάθε αποκριά με το κάψιμο της «Πουάρκας» και το μαγείρεμα της φασολάδας. Υπάρχουν δυο τρεις ξενώνες όπου μπορείτε να διανυκτερεύσετε και ταβέρνες για ένα παραδοσιακό φαγητό.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Οι περισσότεροι από τους άντρες του χωριού, όπως και στα άλλα χωριά τοιχοποιίας, ασκούσαν το επάγγελμα του τεχνίτη της πέτρας και ταξίδευαν όπου έβρισκαν δουλειά. Μασόνοι από το Σέλτσι, που είναι το παλιό όνομα του χωριού, για παράδειγμα, βρίσκονται να εργάζονται στο Χαρτούμ του Σουδάν. Σημαντικό έργο στο χωριό επιτελεί ο Σύλλογος της Αδελφότητας Οξυάς Ηπείρου, που ιδρύθηκε το 1907.

Το χωριό δημιουργήθηκε από κατοίκους που προέρχονταν από τα γύρω διάσπαρτα χωριά και ιδιαίτερα από τον ερειπωμένο πλέον οικισμό της Πιστιλιάπης. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η εκκλησία του Αγίου Νικολάου (1857), με το περίτεχνο τέμπλο και τις αξιόλογες αγιογραφίες, και η γραφική πλατεία με το καφενείο, που στεγάζεται στο παλιό πετρόκτιστο σχολείο (1871).

Από το λόφο με το ξωκλήσι της Αγίας Τριάδας, που βρίσκεται σε υψόμετρο 1010μ, μπορείτε να θαυμάσετε την υπέροχη θέα στην κοιλάδα του Σαρανταπόρου. Εξίσου όμορφη θέα μπορείτε να απολαύσετε από το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία, που βρίσκεται σε ένα λόφο πάνω από το χωριό. Το πανηγύρι του χωριού γίνεται στις 20 Ιουλίου, ανήμερα του Προφήτη Ηλία, με γλέντι που διαρκεί μέχρι το πρωί.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

La plupart des hommes du village, comme dans les autres villages de maçons, exerçaient la profession d' artisan de la pierre et voyageaient partout où ils pouvaient trouver du travail. Les maçons de Seltsi, l'ancien nom du village, travaillent par exemple à Khartoum, au Soudan. Un travail important dans le village est effectué par l'Association de la confrérie d'Oxyas Epirus, fondée en 1907.

Le village a été créé par des habitants Venus des villages environnants dispersés, et en particulier du village de Pistiliapi, aujourd'hui en ruine. L'église d'Agios Nikolaos (1857) est intéressante, avec son iconostase ornée et ses agiographies remarquables, ainsi que la place pittoresque où se trouve le café, installé dans l'ancienne école en (1871er).

Depuis la colline où se trouve la chapelle d'Agia Triada, à 1010 m d' υψόμετρο, στο peut admirer une vue magnifique sur la vallée de Sarantaporos. La chapelle de Profitis Ilias, située sur une colline au-dessus du village, offfre une vue tout aussi magnifique. La fête du village a lieu le 20 juillet, le jour du prophète Elias, avec un festin qui dure jusqu'au matin.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Οι περισσότερες άντρες του χωριού, όπως και στα υπόλοιπα μαστοροχώρια, εξασκούσαν το επάγγελμα του τεχνίτη της πέτρας και ταξίδευαν όπου μπορούσαν να βρουν δουλειά. Μαστόρων από τη Σέλτση, που είναι το παλιό όνομα του χωριού, για παράδειγμα, συναντούμε να εργαζόμαστε στο Χαρτούμ του Σουδάν. Σημαντικό έργο στο χωριό προσφέρει η Σύνδεσμος Αδελφότητας Οξυάς Ηπείρου, που ιδρύθηκε το 1907.

Το γύρω χωριό δημιουργήθηκε από κατοίκους που ήρθαν από τα διαλυμένα χωριά και ιδιαίτερα από τον ερειπωμένο σήμερα οικισμό της Πιστίλιαπης. Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ναός του Αγίου Νικολάου (1857), με το περίτεχνο τέμπλο και τις αξιόλογες αγιογραφίες και η γραφική πλατεία με το καφεπαντοπωλείο, που στεγάζεται στο παλιό πετρόκτιστο σχολείο (1871).

Από τον λόφο με το εκκλησάκι της Άγιας Τριάδας, που βρίσκεται σε υψόμετρο 1010μ, μπορείτε να θαυμάσετε την υπέροχη θέα προς την κοιλάδα του Σαραντάπορου. Εξίσου ωραία θέα θαυμάσια και από το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, που βρίσκεται σε ύψωμα πιο πάνω από το χωριό. Το πανηγύρι του χωριού γίνεται στις 20 Ιουλίου, ανήμερα του Προφήτη Ηλία με γλέντι που κρατά έως το πρωί.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Οι οικοδομικές εργασίες είναι η κύρια απασχόληση των λίγων κατοίκων. Ξεχωριστές είναι οι εκκλησίες του χωριού, όπως η κεντρική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, της Αγίας Παρασκευής και της Παναγίας.

Ενδιαφέρουσα είναι η έκθεση φωτογραφίας που φιλοξενείται στο σχολείο με θέματα από την ευρύτερη περιοχή στο παρελθόν. Τα παλιά πέτρινα αρχοντικά, οι ωραίες πλατείες με τις βρύσες και τα ερειπωμένα σπίτια θυμίζουν τις παλιές καλές εποχές και τον πλούτο του χωριού.

Παλαιότερα πολλοί κάτοικοι της Στρατσιάνης -η παλιά ονομασία του χωριού- ήταν μετανάστες σε μακρινά μέρη, όπως το Κονγκό στην Αφρική και δημιούργησαν μεγάλες περιουσίες. Μερικοί από αυτούς μάλιστα ωφέλησαν ποικιλοτρόπως την πατρίδα τους. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, οι λόφοι βόρεια του οικισμού έγιναν σκηνικό σκληρών μαχών. Μεγάλο πανηγύρι γίνεται στις 15 Αυγούστου στην πλατεία του χωριού. Στις 26 Οκτωβρίου γίνεται Γιορτή Τσίπουρου.

*Πηγή: το επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Le travail de construction est la principale occupation des quelques habitants. Les églises du village, telles que l'église centrale de St. George, St. Paraskevi et Panagia, sont particulières.

L'exposition de photos organizée à l'école est intéressante, car elle presente des sujets de la région dans le passé. Les vieilles demeures en pierre, les belles places avec des fontaines et les maisons délabrées rappellent le bon vieux temps et la richesse du village.

Dans le passé, de nombreux habitants de Stratsiani - l'ancien nom du village - ont immigré dans des pays lointains, comme le Congo en Afrique, et ont créé de grandes fortunes. Ορισμένα d'entre eux ont même profité de leur ville natale de diverses manières. Pendant la guerre civile, les collines situées au nord du village ont été le théâtre de violents combats. Une grande fête est organisée le 15 août sur la place du village. Le 26 octobre, un festival de Tsipouro est organisé

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για το χωριό :

Οι οικοδομικές εργασίες είναι η κύρια απασχόληση των λιγοστών κατοίκων. Ξεχωριστές είναι οι εκκλησιές του χωριού, όπως η κεντρική εκκλησία του Αγ. Γεωργίου, η Αγ. Παρασκευή και η Παναγιά.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η έκθεση φωτογραφίας που φιλοξενείται στο σχολείο με θέματα από την ευρύτερη περιοχή κατά το παρελθόν. Τα παλιά πέτρινα αρχοντικά, οι συμπαθητικές πλατείες με τις βρύσες και τα ερειπωμένα σπιτάκια θυμίζουν τις παλιές καλές μέρες και το πλούσιο του χωριού.

Παλαιότερα πολλοί κάτοικοι της Στράτσιανης –το παλιό όνομα του χωριού- βρέθηκαν μετανάστες σε μακρινά μέρη, όπως στο Κογκό της Αφρικής και δημιούργησαν μεγάλες περιουσίες. Ορισμένοι μάλιστα από αυτούς τους ευεργέτησαν ποικιλοτρόπως τη γενέτειρά τους. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, τα υψώματα βόρεια του οικισμού, έγιναν θέατρο σφοδρών μαχών. Μεγάλο πανηγύρι γίνεται τον Δεκαπενταύγουστο στην πλατεία του χωριού. Στις 26 Οκτωβρίου διοργανώνεται Γιορτή Τσιπουρού.

*Πηγή από το επίσημο Site του Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Σύμφωνα με την παράδοση, μια επιδημία ευλογιάς αποδεκάτισε τους κατοίκους και όσοι παρέμειναν μετακινήθηκαν στους οικισμούς Μεσαριά, Γαννάδιο και Μοναστήρι. Αν και η ακριβής ημερομηνία ίδρυσης του οικισμού δεν τεκμηριώνεται ιστορικά, κάποιοι υποστηρίζουν ότι η περιοχή κατοικήθηκε για πρώτη φορά στα τέλη του 17ου αιώνα. Αξιοσημείωτη είναι η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, στο κέντρο του χωριού, που χτίστηκε το 1864, με προσωπική εργασία των κατοίκων. Έχει ένα περίτεχνο τέμπλο, έργο αρχιτεχνιτών από το Μέτσοβο, ενώ το ψηλό καμπαναριό κοντά στη βελανιδιά και το όμορφο χαγιάτι της εκκλησίας συμπληρώνουν την όμορφη εικόνα της πλατείας. Όμορφα παρεκκλήσια είναι χτισμένα σε γραφικές τοποθεσίες. Οι περισσότεροι κάτοικοι της Μόλιστας ήταν αγρότες, κτηνοτρόφοι και κυρίως τεχνίτες (λιθοξόοι, λιθοξόοι, πλαστελίνες, σοβατζήδες ή ξυλουργοί). Επίσης, πολλοί άνδρες του χωριού ήταν έμποροι στο Βουκουρέστι και το Κάιρο και λέγεται, με χιουμοριστικό τρόπο, ότι «κουβαλούσαν τις λίρες σε σάκους στο χωριό τους». Τα σπίτια της Μόλιστας έχουν φρουριακό χαρακτήρα με αρχοντικά που συναγωνίζονται το ένα το άλλο σε ομορφιά, αλλά και απλά σπίτια σε πολλά από τα οποία οι στέγες είναι ενωμένες. Ο απλούστερος τύπος σπιτιού είναι ορθογώνιος. Αποτελούνταν από δύο ορόφους, τον κάτω όροφο (για ζώα, κελάρι και μπιμχά) και τον πάνω όροφο (κρεβάτια, όντα, μαντσάτο, γωνιακό). Στο χωριό λειτουργούσαν δύο μύλοι. Στη Μόλιστα υπάρχουν δροσερές πηγές με κρυστάλλινο νερό. Η πιο πλούσια και γραφική είναι η βρύση του Αγίου Νικολάου, που βρίσκεται στην άκρη του περιβόλου της εκκλησίας κάτω από τις βελανιδιές. Από την κορυφή του ομαλού λόφου «Τζιαδώρα», στο δρόμο προς το Γαννάδιο, μπορείτε να θαυμάσετε τη Μόλιστα, την κοιλάδα του Σαρανταπόρου, τις κορυφογραμμές του Γράμμου και τον πυκνά δασωμένο Κλέφτη. Στην πλατεία του χωριού, το πρώτο Σάββατο μετά τον Δεκαπενταύγουστο, αναβιώνουν οι περίφημες γιορτές με παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια. Παλαιότερα, ήταν συνηθισμένο δύο ή τρεις φορές το χρόνο τα κορίτσια του χωριού να προσφέρουν εθελοντική εργασία στα χωράφια με βαμβάκι του χωριού. Η μέρα τελείωνε με γλέντι στην πλατεία του χωριού. Ένα άλλο ενδιαφέρον γεγονός στη Μόλιστα ήταν το έθιμο της εξοικονόμησης λαδιού για τις ανάγκες της εκκλησίας την ημέρα των Θεοφανείων με τη δημοπρασία του σταυρού και της εικόνας. Τα γλέντια στη Μόλιστα μπορούν να χωριστούν σε τρεις κατηγορίες: τις «Εσπερίδες» (ο οικοδεσπότης παρείχε τα ορεκτικά και το κρασί), τα «Ζιαφέτια» (που γίνονταν σε ανοιχτό χώρο) και τους δημοτικούς χορούς με τη συμμετοχή όλων των κατοίκων του χωριού.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Selon la παράδοση, une épidémie de variole a décimé les habitants et ceux qui sont restés se sont installés dans les villages de Μεσσαριά, Γαννάδιο και Μοναστήρι. Bien que la date exacte de l'établissement de la colonie ne soit pas historiquement documentée, βεβαίως επιβεβαίωση que la région a été habitée pour la première fois à la fin du XVIIe siècle. Το L'église d'Agios Nikolaos, au centre du village, είναι αξιοσημείωτο. Elle a été construite en 1864, grâce au travail personnel des habitants. Elle possède une iconostase ornée, œuvre des maîtres de trappe de Metsovo, tandis que le haut clocher près du chêne et la belle loggia de l'église complètent la belle image de la place. De belles chapelles sont construites dans des endroits pittoresques. La plupart des habitants de Molista étaient des agriculteurs, des éleveurs de bétail et surtout des artisans (maçons, tailleurs de pierre, maçons d'argile, plâtriers ou charpentiers). De nombreux hommes du village étaient également commerçants à Bucarest et au Caire et l'on dit, de manière humoristique, qu'ils "transportaient les livres dans des sacs jusqu'à leur village". Les maisons de Molista ont un caractère de forteresse, avec des demeures qui rivalisent de beauté, mais aussi des maisons simples dont les toits sont souvent unis. Le type de maison le plus simple est rectangulaire. Elle se composait de deux étages, l'étage inférieur (pour les animaux, la cave et la bimcha) et l'étage supérieur (lits, oda, manchato, coin). Deux moulins fonctionnaient dans le village. À Molista, σχετικά με το trouve des sources fraîches à l'eau cristalline. La plus riche et la plus pittoresque est la fontaine d'Agios Nikolaos, située à la limite de l'enceinte de l'église, sous les chênes. Du haut de la colline lisse de Tziadora, sur la route de Gannadio, on peut admirer Molista, la vallée de Sarantaporos, les crêtes de Gramos et les forêts denses de Kleftis. Sur la place du village, le premier samedi après le 15 août, les célèbres fêtes sont ravivées par des danses et des chants tradicionalnels. Autrefois, deux ou trois fois par an, les jeunes filles du village avaient l'habitude de travailler bénévolement dans les champs de coton du village. La journée se terminait par une fête sur la place du village. Un autre événement intéressant à Molista était la coutume de conserver de l'huile pour les besoins de l'église le jour de l'Épiphanie, avec la vente aux enchères de la croix et de l'icône. Les fêtes de Molista peuvent être divisées en trois categories : les "Esperides" (l'hôte fournit les entrées et le vin), les "Ziafetia" (en plein air) και les danses δήμοι avec la Participation de tous les χωριά.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Η παράδοση λέει ότι μια επιδημία ευλογίας αποδέχθηκε τους κατοίκους όσοι απέμειναν μετοίκησαν στους οικισμούς Μεσαριά, Γανναδιό, και Μοναστήρι. Αν και δεν είναι ιστορικά τεκμηριωμένη η ακριβής χρονολογία ίδρυσης του οικισμού, ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η περιοχή πρωτοκατοικήθηκε στα τέλη του 17ου αιώνα. Αξιόλογη είναι η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, στο κέντρο του χωριού, που κτίστηκε το 1864, με την προσωπική εργασία των κατοίκων. Έχει περίτεχνο τέμπλο, έργο ταλιαδόρων από το Μέτσοβο ενώ το ψηλό καμπαναριό κοντά στη βελανιδιά και το όμορφο χαγιάτι της εκκλησιάς συμπληρώνουν την όμορφη εικόνα της πλατείας. Σε γραφικές τοποθεσίες είναι χτισμένα όμορφα ξωκλήσια: η Αγία Παρασκευή, η Αγία Βαρβάρα, ο Άγιος Δημήτριος κ.α. Οι περισσότεροι κάτοικοι της Μόλιστας ήταν γεωργοί, κτηνοτρόφοι και κυρίως μαστόροι (χτίστες πέτρας, πελεκάνοι, πηλοφόροι, σοβατζήδες ή μαραγκοί). Επίσης πολλοί άντρες του χωριού ήταν έμποροι στο Βουκουρέστι και στο Κάιρο και χαριτολογώντας λέγεται ότι «κουβαλούσαν τις λίρες με τα τσουβάλια στο χωριό τους». Τα σπίτια της Μόλιστας έχουν φρουριακό χαρακτήρα με αρχοντόσπιτα που συναγωνίζονται σε ομορφιά το ένα το άλλο, αλλά και λιτά σπίτια που σε πολλά από αυτά οι στέγες είναι ενωμένες. Ο απλούστερος τύπος του σπιτιού είναι ορθογώνιος. Αποτελούνταν από δύο ορόφους, το κατώι (για τα ζώα, κελάρι και μπίμτσα) και το ανώι (κρεβάτα, οντά, μαντζάτο, γωνιά). Παλιότερα στο χωριό λειτουργούσαν δύο μύλοι. Στη Μόλιστα υπάρχουν δροσερές πηγές με κρυστάλλινο νερό. Η πιο πλούσια και γραφική είναι η βρύση του Αγίου Νικολάου, που βρίσκεται στην άκρη του περιβόλου της εκκλησίας κάτω από τις βελανιδιές. Από την κορυφή του ομαλού λόφου «Τζιαντόρα», στο δρόμο για το Γανναδιό μπορείτε να θαυμάσετε τη Μόλιστα, την κοιλάδα του Σαραντάπορου, τις κορυφογραμμές του Γράμμου και τον πυκνοδασωμένο Κλέφτη. Στην πλατεία του χωριού, το πρώτο Σάββατο μετά το Δεκαπενταύγουστο, γίνεται αναβίωση των φημισμένων γλεντιών με παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια. Κατά το παρελθόν συνηθίζονταν για δυο τρεις φορές το χρόνο η προσφορά εθελοντικής εργασίας από τις κοπέλες του χωριού στα βακούφικα κτήματα. Η μέρα τελείωνε με γλέντι στην πλατεία του χωριού. Η Άλλη ενδιαφέρουσα εκδήλωση στη Μόλιστα αποτελούσε το έθιμο για την εξοικονόμηση λαδιού για τις ανάγκες της εκκλησίας κατά την ημέρα των Θεοφανίων με τη δημοπρασία του σταυρού και της εικόνας. Τα γλέντια στη Μόλιστα διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες: οι «Εσπερίδες» (μεζέδες και κρασί διέθετε ο οικοδεσπότης), τα «Ζιαφέτια» (γίνονταν στο ύπαιθρο) και οι δημοτικοί χοροί με τη συμμετοχή όλων των κατοίκων του χωριού. 

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Χαρακτηρίζεται από τα πολλά νερά, το μεγάλο υψόμετρο, την πυκνή βλάστηση και την όμορφη θέα προς τις απέναντι κορυφές της Τύμφης. Είναι πολύ πιθανό στη σημερινή τοποθεσία Παλιοσέλλη να βρισκόταν ένας από τους αρχαίους οικισμούς που πιστεύεται ότι υπήρχαν στο λάκκο του Αώου κατά τη Ρωμαϊκή εποχή. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του Παλιοσέλλη και των άλλων χωριών που συναντά κανείς κατά μήκος της διαδρομής του λάκκου του Αώου από εδώ και μετά είναι η βλάχικη διάλεκτος και η εξειδίκευση των κατοίκων σε επαγγέλματα που σχετίζονται άμεσα με την εκμετάλλευση των δασών (υλοτόμοι, πριονιστές κ.λπ.). Επίσης, εκτός από την ενασχόλησή τους με τη γεωργία, ορισμένοι άνδρες του χωριού ήταν αγωγιάτες και μυλωνάδες, ενώ πολλοί από αυτούς ταξίδευαν για να εργαστούν σε διάφορα μέρη της σημερινής Ελλάδας, στην Κωνσταντινούπολη και στη σημερινή Ρουμανία.

Το χωριό, όπως όλα τα χωριά της Λάκκας Αώου, βρέθηκε στο επίκεντρο σημαντικών μαχών τόσο κατά τη δεκαετία του 1940 όσο και κατά την κατοχή, όπου τελικά κάηκε από τον γερμανικό στρατό. Μόνο η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής παρέμεινε ανέγγιχτη, η οποία σταδιακά πήρε μια εντυπωσιακή κλίση προς τα αριστερά από την καθίζηση και έκτοτε παραμένει σταθερά στη θέση της. Είναι μια τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική, με νάρθηκα και πρόπυλο στη νότια είσοδο. Το εσωτερικό της εκκλησίας, που χτίστηκε το 1864, είναι διακοσμημένο με τοιχογραφίες του 19ου αιώνα με όμορφο τέμπλο, αξιοσημείωτες χιονισμένες ζωγραφιές και ξυλόγλυπτη οροφή του 1871. Άξια προσοχής στο χωριό είναι η πλακόστρωτη πλατεία με τον υπερήλικα πλάτανο και την περίτεχνη βρύση στο πλάι της, το κτίριο του δημοτικού σχολείου και τα λίγα πέτρινα σπίτια. Στο Παλιοσέλι υπάρχει κατάλληλη υποδομή για διανυκτέρευση και φαγητό. Το ετήσιο πανηγύρι πραγματοποιείται στις 15 Αυγούστου, όπως και στα περισσότερα χωριά του λάκκου Αώου.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Il se caractérise par ses nombreuses eaux, son altitude élevée, sa végétation dense et sa vue magnifique sur les sommets opposés de Tymfi. Il est très probable qu'à l'emplacement actuel de Palioselli se trouvait l'une des anciennes colonies qui auraient existé dans la fosse de l'Aoos à l'époque romaine. Palioselli et les autres villages que l'on rencontre à partir d'ici le long de la route de la fosse d'Aoos se caractérisent par le dialecte valaque et la spécialisation des habitants dans des professions directement liées à l'exploitation (exploitation à l'reviews). En outre, outre leur activité agricole, ορισμένα hommes du village étaient conducteurs et meuniers, tandis que beaucoup d'entre eux se déplaçaient pour travailler dans diverses regions de la Grèce actuelle, à Constantinople laujaour'd's.

Le village, comme tous les villages de Lakka Aoos, a été au centre d'importantes batailles dans les années 1940 et pendant l'occupation, où il a finalement été brûlé par l'armée allemande. Seule l'église d'Agia Paraskevi est restée intacte. Elle a progressivement pris une pente spectaculaire vers la gauche à la suite d'un affaissement de terrain et est restée solidement en place depuis lors. Il s'agit d'une basilique à trois nefs couverte d'un toit en bois, avec un narthex et un propylon à l'entrée sud. L'intérieur de l'église, construite en 1864, est décoré de fresques du XIXe siècle, d'une belle iconostase, de remarquables peintures enneigées et d'un plafond sculpté en bois plafone de 1871, laaves place. vieillissant et sa fontaine ornée, le bâtiment de l'école primaire et les quelques maisons en pierre méritent l'attention. Το Palioselli διαθέτει επαρκή υποδομή για l'hébergement et la restauration. La fête annuelle a lieu le 15 août, comme dans la plupart des villages de la fosse d'Aoos.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Χαρακτηρίζεται από τα πολλά νερά, το μεγάλο υψόμετρο, την πυκνή βλάστηση και την ωραία θέα προς τις απέναντι κορυφές της Τύμφης. Είναι πολύ πιθανό ότι στη σημερινή θέση του Παλιοσελλίου βρισκόταν ένας από τους αρχαίους οικισμούς που πιστεύεται ότι υπήρχε στη λάκα του Αώου κατά τη ρωμαϊκή εποχή. Ιδιαίτερα στοιχεία του Παλιοσελλίου και των υπολοίπων χωριών, που συναντά κανείς στη διαδρομή της λάκκας του Αώου από εδώ και πέρα, είναι η βλάχικη διάλεκτος και η εξειδίκευση των κατοίκων σε επαγγέλματα, που έχουν άμεση σχέση με την εκμετάλλευση των δασών (υλοτόμοι, πριονάδες και). Επίσης εκτός από την ενασχόλησή τους με τη γεωργοκτηνοτροφία, ορισμένοι άντρες του χωριού ήταν αγωγιάτες και μυλωνάδες, ενώ αρκετοί ταξιδεύτηκαν για δουλειά σε διάφορα μέρη της σημερινής Ελλάδας, στην Κωνσταντινούπολη και στη σημερινή Ρουμανία.

Το χωριό, όπως και όλα τα χωριά της Λάκκας Αώου, βρέθηκε στο επίκεντρο σημαντικών μαχών τόσο κατά τη διάρκεια του 1940 όσο και στη διάρκεια της κατοχής, όπου και τελικά πυρπολήθηκε από το γερμανικό στρατό. Η Άθιχτη έμεινε μόνο η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, η οποία σταδιακά έχει πάρει μια θεαματική κλίση προς τα αριστερά από την καθίζηση και παραμένει έκτοτε στέρεα στη θέση της. Είναι τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική, με νάρθηκα και πρόπυλο στη νότια είσοδο. Εσωτερικά ο ναός, που χτίστηκε το 1864, είναι κατάγραφος με τοιχογραφίες του 19ου αιώνα με όμορφο τέμπλο, αξιόλογες εικόνες χιονιαδίτικης ζωγραφικής και ξυλόγλυπτο ταβάνι του 1871. Άξια προσοχής στο χωριό είναι η πλακόστρωτη πλατεία με τον υπεραιωνόβιο πλάτη. βρύση στο πλάι της, το κτίριο του δημοτικού σχολείου και τα λιγοστά πέτρινα σπίτια. Στο Παλιοσέλλι υπάρχει η κατάλληλη υποδομή για διανυκτέρευση και φαγητό. Το ετήσιο πανηγύρι γίνεται στις 15 Αυγούστου, όπως και στα περισσότερα χωριά της λάκκας Αώου.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν η πέτρινη εκκλησία του Αγίου Αθανασίου (19ος αιώνας), η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής και τα παρεκκλήσια του κάμπου: η εκκλησία της Παναγίας με τις βελανιδιές στην αυλή και η εκκλησία του Ταξιάρχη.

Δίπλα στο παρεκκλήσι της Παναγίας στην πεδιάδα, το οποίο ανακαινίστηκε πρόσφατα, έχουν ανακαλυφθεί κιβωτιόσχημοι τάφοι και τμήματα αγγείων του 1ου - 2ου αιώνα π.Χ. ή μ.Χ., καθώς και ένα σύμπλεγμα μεγάλων πίθων των πρώτων βυζαντινών αιώνων, ένας εκ των οποίων, ύψους 1,05 μ., εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων.

Κάθε 15 Αυγούστου, ανήμερα της Παναγίας, η Αδελφότητα Αετόπετρας διοργανώνει ένα παραδοσιακό πανηγύρι με ντόπιους οργανοπαίκτες στην πλατεία του χωριού.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

L'église en pierre d'Agios Athanasios (XIXe siècle), l'église d'Agia Paraskevi et les chapelles de la plaine : l'église de Panagia avec ses chênes dans la cour et l'église de Taxiarchissantest.

À côté de la chapelle de Panagia dans la plaine, qui a été récemment rénovée, on a découvert des tombes à ciste et des party de vases datant des 1er et 2e siècles avant ou après des tombes à ciste et des party de vases datant des 1er et 2e siècles avant ou après du grandoi ense, J.-C. début du siècle byzantin, dont l'un, d'une hauteur de 1,05 m, est exposé au musée archéologique de Ioannina.

Tous les 15 août, le jour de la Vierge Marie, la confrérie d'Aetopetra διοργανώνουν ένα φεστιβάλ παράδοσης avec des instrumentistes locaux sur la place du village.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο πέτρινος ναός του Αγίου Αθανασίου (19ος αιώνας), η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής και τα εξωκκλήσια του κάμπου: της Παναγίας με τις θεόρατες βελανιδιές στον περίβολό της, καθώς και του Ταξιάρχη.

Δίπλα από το εξωκκλήσι της Παναγίας στον κάμπο, που ανακαινίστηκε πρόσφατα, έχουν ανακαλυφθεί κιβωτιόσχημοι τάφοι και τμήματα αγγείων του 1ου - 2ου αιώνα π.Χ. ή μ.Χ., καθώς και συγκρότημα με μεγάλους πίθους από τους πρώιμους βυζαντινούς αιώνες, εκ των οποίων ένας, ύψους 1,05 μ, εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων.

Καθε δεκαπενταύγουστο, την ημέρα της Παναγίας, η Αδελφότητα Αετόπετρας οργανώνει παραδοσιακό πανηγύρι με τοπικούς οργανισμούς στην πλατεία του χωριού.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Η Εξοχή είναι χτισμένη σε λόφο με αμφιθεατρική θέση προς το Σαραντάπορο και περιβάλλεται από πυκνές και μεγάλες εκτάσεις με βελανιδιές.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Exochi est construit sur une colline en amphithéâtre, en direction de Sarantaporo, et entouré de vastes et denses zones de chênes.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Η Εξοχή είναι χτισμένη σε λόφο με αμφιθεατρική θέση προς το Σαραντάπορο και περιβάλλεται από πυκνές και μεγάλες εκτάσεις βελανιδιών.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Σημαντικά έργα των καντσιών μαστόρων στη γύρω περιοχή είναι το τοξωτό πέτρινο γεφύρι στο Σαραντάπορο, στο δρόμο προς το χωριό, αμέσως μετά τη συμβολή με την εθνική οδό, που στέκεται εκεί από το 1747, καθώς και η Μονή Κλαδόρμη, που βρίσκεται στο τα σύνορα με το γειτονικό χωριό Φούρκα.  

Εξίσου φημισμένοι με τους τέκτονες ήταν και οι βαρελοποιοί του χωριού που, όπως και αυτοί, ταξίδεψαν σε όλα τα μέρη της Ελλάδας προσφέροντας τις υπηρεσίες τους. Σύμφωνα με την παράδοση, το Κάντσικο υπήρχε στη σημερινή του θέση πριν από το 1600. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη και του δόθηκαν ιδιαίτερα διοικητικά και εκκλησιαστικά προνόμια. Τα περισσότερα σπίτια του χωριού χτίστηκαν εκείνη την εποχή, όπως δείχνουν οι ενεπίγραφες πλάκες στις προσόψεις των σπιτιών.

Κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου και του εμφυλίου, η περιοχή ήταν το επίκεντρο φονικών μαχών. Καλοδιατηρημένο και φιλόξενο χωριό, έχει σπουδαία δείγματα λαϊκής αρχιτεκτονικής και ιδιαίτερο στυλ. Στο χωριό ξεχωρίζει η μεγάλη πλακόστρωτη πλατεία, χτισμένη σε δύο επίπεδα με τον πλάτανο, που φυτεύτηκε το 1886 και την όμορφη πέτρινη βρύση.

Εδώ βρίσκεται και ο ενοριακός ναός της Αγίας Παρασκευής, που χτίστηκε από τους μαστόρους του χωριού το 1930 και εντυπωσιάζει με τις διαστάσεις του και το διπλό καμπαναριό του. Στον περίβολο της εκκλησίας βρίσκεται η προτομή του ευεργέτη του χωριού Γιάννη Λύτρα.

Αξίζει να επισκεφθείτε το παρεκκλήσι του Αγίου Αθανασίου (1906), του Αγίου Νικολάου (1916), του Αγίου Παντελεήμονα (1927), την εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (1902), όπου υπάρχουν έργα του Χιονιάδη ζωγράφου Αναστάσιου Μιχ. Ζωγράφου. , το πετρόκτιστο σχολείο (1927) και το κοινοτικό κατάστημα (1903), όπου στο ισόγειο στεγάζεται το κομψό καφενείο Ameliaco. Στην είσοδο του χωριού υπάρχει ταβέρνα με εκλεκτά πιάτα και από πάνω το παραδοσιακό καφενείο.

Στο χωριό, το χειμώνα, είναι λίγοι οι κάτοικοι, που ασχολούνται με τις οικοδομές, την κηπουρική και την οικιακή κτηνοτροφία, ενώ το καλοκαίρι φτάνουν τους τετρακόσιους. Το πρώτο 10ήμερο του Ιουνίου το χωριό διοργανώνει «Γιορτή Μανιταριού». Το πανηγύρι του χωριού γίνεται στις 15 Αυγούστου και είναι από τα πιο γνωστά της περιοχής με γλέντι που κρατάει μέχρι το πρωί. Το πανηγύρι διαρκεί συνολικά τρεις ημέρες και την ίδια περίοδο πραγματοποιούνται και αθλητικές εκδηλώσεις στις οποίες πρωτοστατούν οι νέοι του χωριού.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Parmi les œuvres importantes des maîtres de Kantsion dans les environs, citons le pont de pierre arqué de Sarantaporo, sur la route menant au χωριό, immédiatement après la jonction avec la route nationale, qui existe depuis le 1747, ain, 1747, ain, 1747, ain. à la frontière avec le village voisin de Fourka.  

Tout aussi célèbres que les maçons, les fabricants de tonneaux du village voyageaient, comme eux, dans toutes les régions de Grèce pour offrir leurs services. Selon la παράδοση, Kantsiko existait à son emplacement actuel avant 1600. Μενταγιόν la période de la domination ottomane, le village a connu une forte croissance et a bénéficié de privilèges administratifs et ecclésiastiques spéciaux. La plupart des maisons du village ont été construites à cette époque, comme le montrent les plaques inscrites sur les façades des maisons.

Μενταγιόν la guerre gréco-italienne et la guerre civile, la région a été le centre de batailles meurtrières. Village bien conservé et accueillant, il présente de beaux exemples d'architecture populaire et un style particulier. Dans le village, on remarque la grande place pavée, construite sur deux niveaux, avec le platane, planté en 1886, et la belle fontaine en pierre.

On y trouve également l'église paroissiale d'Agia Paraskevi, construite par les maçons du village en 1930, qui impressionne par ses dimensions et son double clocher. Le buste du bienfaiteur du village, Γιάννης Λύτρας, se trouve dans l'enceinte de l'église.

Il convient de visiter les chapelles d'Agios Athanasios (1906), d'Agios Nikolaos (1916), d'Agios Panteleimon (1927), l'église de la Dormition de la Vierge Marie (1902), où se trouvent des peintre chioniadite Αναστάσιος Μιχ. Ζωγράφου, l'école en pierre (1927) et le magasin communautaire (1903), dont le rez-de-chaussée abrite l'élégant café Ameliaco. À l'entrée du village se trouve une taverne proposant des plats raffinés et, au-dessus, le café tradicionalnel.

En hiver, le village ne compte que quelques habitants, qui s'occupent de construction, de jardinage et d'élevage de bétail, tandis qu'en été, ils sont quatre cents. Les dix premiers jours de juin, le village organize une "fête des champignons". La fête du village a lieu le 15 août et est l'une des plus célèbres de la région, avec une fête qui dure jusqu'au matin. 

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Σημαντικά έργα Καντσιωτών μαστόρων στη γύρω περιοχή ήταν η τοξωτή πέτρινη γέφυρα στο Σαραντάπορο, στο δρόμο για το χωριό, αμέσως μετά τη διακλάδωση από την εθνική οδό, που στέκει εκεί από το 1747, καθώς και η Μονή Κλαδόρμης, που βρίσκεται στα όρια με το διπλανό. χωριό Φούρκα.  

Εξίσου φημισμένοι με τους μαστόρους ήταν και οι βαρελάδες του χωριού που, όπως κι εκείνοι, ταξιδεύουν σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους. Κατά την παράδοση, το Κάντσικο υπήρχε στη σημερινή του θέση πριν από το 1600. Στην περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας, γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη και του δόθηκαν ιδιαίτερα διοικητικά και εκκλησιαστικά προνόμια. Τότε χτίστηκαν και τα περισσότερα σπίτια του χωριού, όπως δείχνουν οι εντοιχισμένες πλάκες στις προσόψεις των οικιών.

Στον ελληνοιταλικό πόλεμο καθώς και στον εμφύλιο, η ευρύτερη περιοχή υπήρξε το επίκεντρο φωνητικών μαχών. Καλοδιατηρημένο και φιλόξενο χωριό, έχει να επιδείξει σπουδαία δείγματα λαϊκής αρχιτεκτονικής και ιδιαίτερης τεχνοτροπίας. Στο χωριό ξεχωρίζει η μεγάλη πλακόστρωτη πλατεία, που είναι κτισμένη σε δυο επίπεδα με τον πλάτανο, που φυτεύτηκε το 1886 και την όμορφη πετρόχτιστη βρύση.

Εδώ βρίσκεται και ο ενοριακός μεγαλοπρεπής ναός της Αγίας Παρασκευής, ο οποίος κτίσθηκε από τους μαστόρους του χωριού το 1930 και εντυπωσιάζει με τις διαστάσεις και το διπλό καμπαναριό του. Στον περίβολο του ναού βρίσκεται η προτομή του ευεργέτη του χωριού Γιάννη Λύτρα. 

Αξίζει να επισκεφθείτε το ξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου (1906), τον Αγ.Νικόλαο (1916), τον Αγ.Παντελεήμονα (1927), το ναό της κοιμήσεως της Θεοτόκου (1902), όπου υπάρχουν έργα του Χιονιαδίτη ζωγράφου Αναστασίου Μιχ. Ζωγράφου, το πετρόκτιστο σχολείο (1927) και το κοινοτικό κατάστημα (1903), όπου στο ισόγειο του στεγάζεται το καλαίσθητο καφεμεζεδοπωλείο Αμελιακό. Στην είσοδο του χωριού υπάρχει ταβέρνα με εκλεκτά εδέσματα και πιο πάνω στο παραδοσιακό καφεπαντοπωλείο.

Στο χωριό, το χειμώνα, ζουν ελάχιστοι κάτοικοι, που ασχολούνται με την οικοδομική, τα κηπάρια και την οικόσιτη κτηνοτροφία, ενώ το καλοκαίρι φτάνουν τους τετρακόσιους. Την πρώτη 10ήμερο του Ιουνίου στο χωριό διοργανώνεται "Γιορτή Μανιταριού". Το πανηγύρι του χωριού γίνεται τον Δεκαπενταύγουστο και είναι από τα πιο ξακουστά της περιοχής με γλέντι που κρατά έως το πρωί. Το πανηγύρι διαρκεί συνολικά τρεις μέρες και την ίδια περίπου περίοδο γίνονται και οι αθλητικές εκδηλώσεις στις πρωτοστατούντες οι νέοι του χωριού.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Το όνομα του χωριού πιθανότατα προέρχεται από τη βλάχικη λέξη «Πάντε», που σημαίνει «σιαάδι», «επίπεδος τόπος». Οι πρώτοι κάτοικοι του Πάδι πιστεύεται ότι προέρχονταν από την περιοχή Γυφτόκαμπος στο Ζαγόρι και αρχικά εγκαταστάθηκαν στην περιοχή γύρω από το σημερινό χωριό, στις τοποθεσίες «Κιάτρα Ντρίγκαλου» και «Κρανιές».

Η πρώτη γραπτή μαρτυρία, η οποία αναφέρεται στο χωριό Πάδες, βρίσκεται στον κώδικα της Ιεράς Μονής Αγίου Νικάνορος Ζαμπόρδα στη Μακεδονία. Εκεί και με ημερομηνία 1692, το χωριό Πάδες αναφέρεται μεταξύ άλλων χωριών του επισκόπου της επαρχίας Βελάς. Από τις εικόνες του 15ου και 16ου αιώνα στην κεντρική εκκλησία, η οποία χτίστηκε το 1784, καθώς και από εκείνες στα παρεκκλήσια, συμπεραίνουμε ότι η ιστορία του χωριού χάνεται βαθύτερα στο χρόνο. Πιστεύεται ότι το χωριό Βογόπετρα στην Κοζάνη ιδρύθηκε από Παδιώτες στα μέσα του 17ου αιώνα.

Οι κάτοικοι στο παρελθόν, εκτός από γεωργοί και κτηνοτρόφοι, ήταν υλοτόμοι, αγωγιάτες, έμποροι και σαμάροι. Πολλοί ταξίδευαν και εργάζονταν σε μακρινά μέρη (Ρωσία, Ρουμανία, Κωνσταντινούπολη, Δράμα και Καβάλα), όπου απέκτησαν σημαντική περιουσία. Σήμερα οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού είναι ως επί το πλείστον συνταξιούχοι. Το χωριό ζωντανεύει ξανά τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν φτάνουν ομογενείς από μακρινά μέρη.

Αξιοσημείωτη είναι η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου, βασιλική χτισμένη το 1784 με αγιογραφίες του 1823 και ένα μικρό καμπαναριό που στέκει πάνω στον αιωνόβιο πλάτανο στην αυλή. Άλλα αξιοθέατα του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος (17ος αιώνας), στην είσοδο του χωριού, η Παναγία στον κάτω μαχαλά με εικόνες του 16ου και 17ου αιώνα, οι Άγιοι Απόστολοι (1895), ο Άγιος Δημήτριος, το παλιό παρεκκλήσι του Προφήτη Ηλία, όπου γινόταν το ομώνυμο πανηγύρι στις 20 Ιουλίου, οι Άγιοι Απόστολοι (1895) δίπλα στον δημόσιο δρόμο και οι παλιοί νερόμυλοι στον Μυλοπόταμο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το Λαογραφικό Μουσείο Πάδων, όπου εκτίθενται αντικείμενα λαϊκού πολιτισμού και αξιόλογο φωτογραφικό υλικό.

Οι Πάδες γιορτάζονται στις 15 Αυγούστου, όταν πραγματοποιείται ένα τριήμερο παραδοσιακό γλέντι. Κάθε Απόκρια λαμβάνει χώρα μια ξεχωριστή γιορτή με το κάψιμο των Ποιάρκων και το μαγείρεμα της φασολάδας. Υπάρχουν δύο τρεις ξενώνες όπου μπορείτε να διανυκτερεύσετε και ταβέρνες για να απολαύσετε παραδοσιακό φαγητό.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Le nom du village vient probablement du mot valaque "Pante", qui signifie "siaadi", "endroit plat". Les premiers habitants de Padi seraient Venus de la région de Gyftokampos à Zagori et seraient d'abord installés dans les environs du village actuel, aux lieux-dits «Kiatra Drigalou» και «Kranies».

La première preuve écrite concernant le village de Pades se trouve dans le codex du monastère de Saint Nicanoros Zamborda, en Macédoine. Dté de 1692, ce codex referencene le village de Pades parmi d'autres villages de l'évêque de la Province de Velas. Les icônes des XVe et XVIe siècles de l'église centrale, construite en 1784, ainsi que celles des chapelles, nous permettent de conclure que l'histoire du village se perd plus profondément dans le temps. On pense que le village de Vogopetra à Kozani a été fondé par Padiotes au milieu du XVIIe siècle.

Les habitants d'autrefois, en plus d'être des agriculteurs et des éleveurs, étaient des bûcherons, des conducteurs, des marchands et des chamans. Beaucoup d'entre eux ont voyage et travaillé dans des endroits éloignés (Ρωσία, Ρουμανία, Κωνσταντινούπολη, Δράμα και Καβάλα), και τα κεκτημένα της τύχης. Aujourd'hui, les quelques habitants du village sont pour la plupart à la retraite. Le village reprend vie pendant les mois d'été, lorsque les expatriés arrivent de pays lointains.

L'église de la Dormition de la Vierge Marie, une basilique construite en 1784 avec des agiographies de 1823 et un petit clocher qui se dresse sur le platane centenaire du cimetière, est remarquable. Les autres curiosités du village sont Agios Nikolaos (XVIIe siècle), à l'entrée du village, Panagia dans la mahala inférieure avec des icônes des XVIe et XVIIe siècles, les Saints Apôtres Dutres (1895, 1895-1895) prophète Elias, où se déroulait la fête du même nom le 20 juillet, les Saints Apôtres (1895) près de la route publique, et les anciens moulins à eau sur le Mylopotamos. Le musée folklorique de Pades est également intéressant, car il expose des objets de la Culture populaire et du matériel photographique αξιοσημείωτη.

Pades est célébrée le 15 août, lors d'une fête tradicionalnelle de trois jours. Une célébration spéciale a lieu à chaque carnaval, avec l'allumage des "Poiarkas" et la cuisson de la soupe aux haricots. Il ya deux ou trois pensions où vous pouvez passer la nuit et des tavernes où vous pouvez déguster des plats traditnels.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Η ονομασία του χωριού προέρχεται κατά πάσα πιθανότητα από τη βλαχική λέξη «Πάντε», η οποία σημαίνει σιάδι, ίσιο, επίπεδο τόπου. Οι πρώτοι κάτοικοι των Πάδων θεωρούνται ότι καταγράφονται από την περιοχή του Γυφτόκαμπου Ζαγορίου και στην αρχή εγκαταστάθηκαν γύρω από το σημερινό χωριό τοποθεσίες «Κιάτρα Ντριγάλου» και «Κρανιές».

Η πρώτη έγγραφη μαρτυρία, που αναφέρεται στο χωριό Πάδες, απαντάται στον κώδικα της Ιεράς Μονής Αγ. Νικάνορος Ζάμβορδας της Μακεδονίας. Εκεί και με χρονολογία 1692, αναγράφεται μεταξύ άλλων χωριών του επισκόπου της επαρχίας Βελάς και το χωριό Πάδες. Από τις εικόνες του 15ου και 16ου αιώνα που υπάρχουν στην κεντρική εκκλησία, η οποία χτίστηκε το 1784, όσο και σ΄ αυτές που υπάρχουν στα παρεκκλήσια συμπεραίνουμε ότι η ιστορία του χωριού χάνεται πιο βαθιά στο χρόνο. Πιστεύεται ότι το χωριό Βογκόπετρα Κοζάνης ιδρύθηκε από Παδιώτες κατά τα μέσα του 17ου αιώνα.

Οι κάτοικοι στο παρελθόν, εκτός από γεωργοί και κτηνοτρόφοι, ήταν υλοτόμοι, αγωγιάτες, έμποροι και σαμαράδες. Πολλοί ταξίδευαν και εργάζονταν σε μακρινά μέρη (Ρωσία, Ρουμανία, Κωνσταντινούπολη, Δράμα και Καβάλα), όπου και απέκτησαν αξιόλογες περιουσίες. Σήμερα οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού είναι ως επί το πλείστον συνταξιούχοι. Το χωριό ζωντανεύει ξανά τους μήνες του καλοκαιριού, όπου καταφθάνουν οι απόδημοι από μακρινά μέρη.

Αξιοθαύμαστη είναι η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, βασιλική του 1784 με αγιογραφίες του 1823 και μικρό καμπανάριο που βρίσκεται πάνω στον αιώνιο πλάτανο στο προαύλιο της εκκλησίας. Το Άλλα του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος (17ος αιώνας), στην είσοδο του χωριού, η Παναγία στον κάτω μαχαλά με εικόνες του 16ου και 17ου αιώνα, οι Άγιοι Απόστολοι (1895), ο Άγιος Δημήτριος, το παλιό εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, όπου γινόταν το ομώνυμο πανηγύρι στις 2. Ιουλίου, οι Άγιοι Απόστολοι (1895) δίπλα στον δημόσιο δρόμο, καθώς και οι παλιοί νερόμυλοι στον Μυλοπόταμο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το Λαογραφικό Μουσείο Πάδων, όπου εκτίθενται αντικείμενα του λαϊκού πολιτισμού καθώς και αξιόλογο φωτογραφικό υλικό.

Οι Πάδες πανηγυρίζουν στις 15 Αυγούστου, όπου γίνεται τριήμερο παραδοσιακό γλέντι. Ξεχωριστό γλέντι γίνετε κάθε αποκριά με το κάψιμο της «Πουάρκας» και το μαγείρεμα της φασολάδας. Υπάρχουν δυο τρεις ξενώνες όπου μπορείτε να διανυκτερεύσετε και ταβέρνες για ένα παραδοσιακό φαγητό.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Σημαντικά έργα των καντσιών μαστόρων στη γύρω περιοχή είναι το τοξωτό πέτρινο γεφύρι στο Σαραντάπορο, στο δρόμο προς το χωριό, αμέσως μετά τη συμβολή με την εθνική οδό, που στέκεται εκεί από το 1747, καθώς και η Μονή Κλαδόρμη, που βρίσκεται στο τα σύνορα με το γειτονικό χωριό Φούρκα.  

Εξίσου φημισμένοι με τους τέκτονες ήταν και οι βαρελοποιοί του χωριού που, όπως και αυτοί, ταξίδεψαν σε όλα τα μέρη της Ελλάδας προσφέροντας τις υπηρεσίες τους. Σύμφωνα με την παράδοση, το Κάντσικο υπήρχε στη σημερινή του θέση πριν από το 1600. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη και του δόθηκαν ιδιαίτερα διοικητικά και εκκλησιαστικά προνόμια. Τα περισσότερα σπίτια του χωριού χτίστηκαν εκείνη την εποχή, όπως δείχνουν οι ενεπίγραφες πλάκες στις προσόψεις των σπιτιών.

Κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου και του εμφυλίου, η περιοχή ήταν το επίκεντρο φονικών μαχών. Καλοδιατηρημένο και φιλόξενο χωριό, έχει σπουδαία δείγματα λαϊκής αρχιτεκτονικής και ιδιαίτερο στυλ. Στο χωριό ξεχωρίζει η μεγάλη πλακόστρωτη πλατεία, χτισμένη σε δύο επίπεδα με τον πλάτανο, που φυτεύτηκε το 1886 και την όμορφη πέτρινη βρύση.

Εδώ βρίσκεται και ο ενοριακός ναός της Αγίας Παρασκευής, που χτίστηκε από τους μαστόρους του χωριού το 1930 και εντυπωσιάζει με τις διαστάσεις του και το διπλό καμπαναριό του. Στον περίβολο της εκκλησίας βρίσκεται η προτομή του ευεργέτη του χωριού Γιάννη Λύτρα.

Αξίζει να επισκεφθείτε το παρεκκλήσι του Αγίου Αθανασίου (1906), του Αγίου Νικολάου (1916), του Αγίου Παντελεήμονα (1927), την εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (1902), όπου υπάρχουν έργα του Χιονιάδη ζωγράφου Αναστάσιου Μιχ. Ζωγράφου. , το πετρόκτιστο σχολείο (1927) και το κοινοτικό κατάστημα (1903), όπου στο ισόγειο στεγάζεται το κομψό καφενείο Ameliaco. Στην είσοδο του χωριού υπάρχει ταβέρνα με εκλεκτά πιάτα και από πάνω το παραδοσιακό καφενείο.

Στο χωριό, το χειμώνα, είναι λίγοι οι κάτοικοι, που ασχολούνται με τις οικοδομές, την κηπουρική και την οικιακή κτηνοτροφία, ενώ το καλοκαίρι φτάνουν τους τετρακόσιους. Το πρώτο 10ήμερο του Ιουνίου το χωριό διοργανώνει «Γιορτή Μανιταριού». Το πανηγύρι του χωριού γίνεται στις 15 Αυγούστου και είναι από τα πιο γνωστά της περιοχής με γλέντι που κρατάει μέχρι το πρωί. Το πανηγύρι διαρκεί συνολικά τρεις ημέρες και την ίδια περίοδο πραγματοποιούνται και αθλητικές εκδηλώσεις στις οποίες πρωτοστατούν οι νέοι του χωριού.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Parmi les œuvres importantes des maîtres de Kantsion dans les environs, citons le pont de pierre arqué de Sarantaporo, sur la route menant au χωριό, immédiatement après la jonction avec la route nationale, qui existe depuis le 1747, ain, 1747, ain, 1747, ain. à la frontière avec le village voisin de Fourka.  

Tout aussi célèbres que les maçons, les fabricants de tonneaux du village voyageaient, comme eux, dans toutes les régions de Grèce pour offrir leurs services. Selon la παράδοση, Kantsiko existait à son emplacement actuel avant 1600. Μενταγιόν la période de la domination ottomane, le village a connu une forte croissance et a bénéficié de privilèges administratifs et ecclésiastiques spéciaux. La plupart des maisons du village ont été construites à cette époque, comme le montrent les plaques inscrites sur les façades des maisons.

Μενταγιόν la guerre gréco-italienne et la guerre civile, la région a été le centre de batailles meurtrières. Village bien conservé et accueillant, il présente de beaux exemples d'architecture populaire et un style particulier. Dans le village, on remarque la grande place pavée, construite sur deux niveaux, avec le platane, planté en 1886, et la belle fontaine en pierre.

On y trouve également l'église paroissiale d'Agia Paraskevi, construite par les maçons du village en 1930, qui impressionne par ses dimensions et son double clocher. Le buste du bienfaiteur du village, Γιάννης Λύτρας, se trouve dans l'enceinte de l'église.

Il convient de visiter les chapelles d'Agios Athanasios (1906), d'Agios Nikolaos (1916), d'Agios Panteleimon (1927), l'église de la Dormition de la Vierge Marie (1902), où se trouvent des peintre chioniadite Αναστάσιος Μιχ. Ζωγράφου, l'école en pierre (1927) et le magasin communautaire (1903), dont le rez-de-chaussée abrite l'élégant café Ameliaco. À l'entrée du village se trouve une taverne proposant des plats raffinés et, au-dessus, le café tradicionalnel.

En hiver, le village ne compte que quelques habitants, qui s'occupent de construction, de jardinage et d'élevage de bétail, tandis qu'en été, ils sont quatre cents. Les dix premiers jours de juin, le village organize une "fête des champignons". La fête du village a lieu le 15 août et est l'une des plus célèbres de la région, avec une fête qui dure jusqu'au matin. 

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Σημαντικά έργα Καντσιωτών μαστόρων στη γύρω περιοχή ήταν η τοξωτή πέτρινη γέφυρα στο Σαραντάπορο, στο δρόμο για το χωριό, αμέσως μετά τη διακλάδωση από την εθνική οδό, που στέκει εκεί από το 1747, καθώς και η Μονή Κλαδόρμης, που βρίσκεται στα όρια με το διπλανό. χωριό Φούρκα.  

Εξίσου φημισμένοι με τους μαστόρους ήταν και οι βαρελάδες του χωριού που, όπως κι εκείνοι, ταξιδεύουν σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους. Κατά την παράδοση, το Κάντσικο υπήρχε στη σημερινή του θέση πριν από το 1600. Στην περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας, γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη και του δόθηκαν ιδιαίτερα διοικητικά και εκκλησιαστικά προνόμια. Τότε χτίστηκαν και τα περισσότερα σπίτια του χωριού, όπως δείχνουν οι εντοιχισμένες πλάκες στις προσόψεις των οικιών.

Στον ελληνοιταλικό πόλεμο καθώς και στον εμφύλιο, η ευρύτερη περιοχή υπήρξε το επίκεντρο φωνητικών μαχών. Καλοδιατηρημένο και φιλόξενο χωριό, έχει να επιδείξει σπουδαία δείγματα λαϊκής αρχιτεκτονικής και ιδιαίτερης τεχνοτροπίας. Στο χωριό ξεχωρίζει η μεγάλη πλακόστρωτη πλατεία, που είναι κτισμένη σε δυο επίπεδα με τον πλάτανο, που φυτεύτηκε το 1886 και την όμορφη πετρόχτιστη βρύση.

Εδώ βρίσκεται και ο ενοριακός μεγαλοπρεπής ναός της Αγίας Παρασκευής, ο οποίος κτίσθηκε από τους μαστόρους του χωριού το 1930 και εντυπωσιάζει με τις διαστάσεις και το διπλό καμπαναριό του. Στον περίβολο του ναού βρίσκεται η προτομή του ευεργέτη του χωριού Γιάννη Λύτρα. 

Αξίζει να επισκεφθείτε το ξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου (1906), τον Αγ.Νικόλαο (1916), τον Αγ.Παντελεήμονα (1927), το ναό της κοιμήσεως της Θεοτόκου (1902), όπου υπάρχουν έργα του Χιονιαδίτη ζωγράφου Αναστασίου Μιχ. Ζωγράφου, το πετρόκτιστο σχολείο (1927) και το κοινοτικό κατάστημα (1903), όπου στο ισόγειο του στεγάζεται το καλαίσθητο καφεμεζεδοπωλείο Αμελιακό. Στην είσοδο του χωριού υπάρχει ταβέρνα με εκλεκτά εδέσματα και πιο πάνω στο παραδοσιακό καφεπαντοπωλείο.

Στο χωριό, το χειμώνα, ζουν ελάχιστοι κάτοικοι, που ασχολούνται με την οικοδομική, τα κηπάρια και την οικόσιτη κτηνοτροφία, ενώ το καλοκαίρι φτάνουν τους τετρακόσιους. Την πρώτη 10ήμερο του Ιουνίου στο χωριό διοργανώνεται "Γιορτή Μανιταριού". Το πανηγύρι του χωριού γίνεται τον Δεκαπενταύγουστο και είναι από τα πιο ξακουστά της περιοχής με γλέντι που κρατά έως το πρωί. Το πανηγύρι διαρκεί συνολικά τρεις μέρες και την ίδια περίπου περίοδο γίνονται και οι αθλητικές εκδηλώσεις στις πρωτοστατούντες οι νέοι του χωριού.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Το όνομα του χωριού πιθανότατα προέρχεται από τη βλάχικη λέξη «Πάντε», που σημαίνει «σιαάδι», «επίπεδος τόπος». Οι πρώτοι κάτοικοι του Πάδι πιστεύεται ότι προέρχονταν από την περιοχή Γυφτόκαμπος στο Ζαγόρι και αρχικά εγκαταστάθηκαν στην περιοχή γύρω από το σημερινό χωριό, στις τοποθεσίες «Κιάτρα Ντρίγκαλου» και «Κρανιές».

Η πρώτη γραπτή μαρτυρία, η οποία αναφέρεται στο χωριό Πάδες, βρίσκεται στον κώδικα της Ιεράς Μονής Αγίου Νικάνορος Ζαμπόρδα στη Μακεδονία. Εκεί και με ημερομηνία 1692, το χωριό Πάδες αναφέρεται μεταξύ άλλων χωριών του επισκόπου της επαρχίας Βελάς. Από τις εικόνες του 15ου και 16ου αιώνα στην κεντρική εκκλησία, η οποία χτίστηκε το 1784, καθώς και από εκείνες στα παρεκκλήσια, συμπεραίνουμε ότι η ιστορία του χωριού χάνεται βαθύτερα στο χρόνο. Πιστεύεται ότι το χωριό Βογόπετρα στην Κοζάνη ιδρύθηκε από Παδιώτες στα μέσα του 17ου αιώνα.

Οι κάτοικοι στο παρελθόν, εκτός από γεωργοί και κτηνοτρόφοι, ήταν υλοτόμοι, αγωγιάτες, έμποροι και σαμάροι. Πολλοί ταξίδευαν και εργάζονταν σε μακρινά μέρη (Ρωσία, Ρουμανία, Κωνσταντινούπολη, Δράμα και Καβάλα), όπου απέκτησαν σημαντική περιουσία. Σήμερα οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού είναι ως επί το πλείστον συνταξιούχοι. Το χωριό ζωντανεύει ξανά τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν φτάνουν ομογενείς από μακρινά μέρη.

Αξιοσημείωτη είναι η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου, βασιλική χτισμένη το 1784 με αγιογραφίες του 1823 και ένα μικρό καμπαναριό που στέκει πάνω στον αιωνόβιο πλάτανο στην αυλή. Άλλα αξιοθέατα του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος (17ος αιώνας), στην είσοδο του χωριού, η Παναγία στον κάτω μαχαλά με εικόνες του 16ου και 17ου αιώνα, οι Άγιοι Απόστολοι (1895), ο Άγιος Δημήτριος, το παλιό παρεκκλήσι του Προφήτη Ηλία, όπου γινόταν το ομώνυμο πανηγύρι στις 20 Ιουλίου, οι Άγιοι Απόστολοι (1895) δίπλα στον δημόσιο δρόμο και οι παλιοί νερόμυλοι στον Μυλοπόταμο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το Λαογραφικό Μουσείο Πάδων, όπου εκτίθενται αντικείμενα λαϊκού πολιτισμού και αξιόλογο φωτογραφικό υλικό.

Οι Πάδες γιορτάζονται στις 15 Αυγούστου, όταν πραγματοποιείται ένα τριήμερο παραδοσιακό γλέντι. Κάθε Απόκρια λαμβάνει χώρα μια ξεχωριστή γιορτή με το κάψιμο των Ποιάρκων και το μαγείρεμα της φασολάδας. Υπάρχουν δύο τρεις ξενώνες όπου μπορείτε να διανυκτερεύσετε και ταβέρνες για να απολαύσετε παραδοσιακό φαγητό.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Le nom du village vient probablement du mot valaque "Pante", qui signifie "siaadi", "endroit plat". Les premiers habitants de Padi seraient Venus de la région de Gyftokampos à Zagori et seraient d'abord installés dans les environs du village actuel, aux lieux-dits «Kiatra Drigalou» και «Kranies».

La première preuve écrite concernant le village de Pades se trouve dans le codex du monastère de Saint Nicanoros Zamborda, en Macédoine. Dté de 1692, ce codex referencene le village de Pades parmi d'autres villages de l'évêque de la Province de Velas. Les icônes des XVe et XVIe siècles de l'église centrale, construite en 1784, ainsi que celles des chapelles, nous permettent de conclure que l'histoire du village se perd plus profondément dans le temps. On pense que le village de Vogopetra à Kozani a été fondé par Padiotes au milieu du XVIIe siècle.

Les habitants d'autrefois, en plus d'être des agriculteurs et des éleveurs, étaient des bûcherons, des conducteurs, des marchands et des chamans. Beaucoup d'entre eux ont voyage et travaillé dans des endroits éloignés (Ρωσία, Ρουμανία, Κωνσταντινούπολη, Δράμα και Καβάλα), και τα κεκτημένα της τύχης. Aujourd'hui, les quelques habitants du village sont pour la plupart à la retraite. Le village reprend vie pendant les mois d'été, lorsque les expatriés arrivent de pays lointains.

L'église de la Dormition de la Vierge Marie, une basilique construite en 1784 avec des agiographies de 1823 et un petit clocher qui se dresse sur le platane centenaire du cimetière, est remarquable. Les autres curiosités du village sont Agios Nikolaos (XVIIe siècle), à l'entrée du village, Panagia dans la mahala inférieure avec des icônes des XVIe et XVIIe siècles, les Saints Apôtres Dutres (1895, 1895-1895) prophète Elias, où se déroulait la fête du même nom le 20 juillet, les Saints Apôtres (1895) près de la route publique, et les anciens moulins à eau sur le Mylopotamos. Le musée folklorique de Pades est également intéressant, car il expose des objets de la Culture populaire et du matériel photographique αξιοσημείωτη.

Pades est célébrée le 15 août, lors d'une fête tradicionalnelle de trois jours. Une célébration spéciale a lieu à chaque carnaval, avec l'allumage des "Poiarkas" et la cuisson de la soupe aux haricots. Il ya deux ou trois pensions où vous pouvez passer la nuit et des tavernes où vous pouvez déguster des plats traditnels.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Η ονομασία του χωριού προέρχεται κατά πάσα πιθανότητα από τη βλαχική λέξη «Πάντε», η οποία σημαίνει σιάδι, ίσιο, επίπεδο τόπου. Οι πρώτοι κάτοικοι των Πάδων θεωρούνται ότι καταγράφονται από την περιοχή του Γυφτόκαμπου Ζαγορίου και στην αρχή εγκαταστάθηκαν γύρω από το σημερινό χωριό τοποθεσίες «Κιάτρα Ντριγάλου» και «Κρανιές».

Η πρώτη έγγραφη μαρτυρία, που αναφέρεται στο χωριό Πάδες, απαντάται στον κώδικα της Ιεράς Μονής Αγ. Νικάνορος Ζάμβορδας της Μακεδονίας. Εκεί και με χρονολογία 1692, αναγράφεται μεταξύ άλλων χωριών του επισκόπου της επαρχίας Βελάς και το χωριό Πάδες. Από τις εικόνες του 15ου και 16ου αιώνα που υπάρχουν στην κεντρική εκκλησία, η οποία χτίστηκε το 1784, όσο και σ΄ αυτές που υπάρχουν στα παρεκκλήσια συμπεραίνουμε ότι η ιστορία του χωριού χάνεται πιο βαθιά στο χρόνο. Πιστεύεται ότι το χωριό Βογκόπετρα Κοζάνης ιδρύθηκε από Παδιώτες κατά τα μέσα του 17ου αιώνα.

Οι κάτοικοι στο παρελθόν, εκτός από γεωργοί και κτηνοτρόφοι, ήταν υλοτόμοι, αγωγιάτες, έμποροι και σαμαράδες. Πολλοί ταξίδευαν και εργάζονταν σε μακρινά μέρη (Ρωσία, Ρουμανία, Κωνσταντινούπολη, Δράμα και Καβάλα), όπου και απέκτησαν αξιόλογες περιουσίες. Σήμερα οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού είναι ως επί το πλείστον συνταξιούχοι. Το χωριό ζωντανεύει ξανά τους μήνες του καλοκαιριού, όπου καταφθάνουν οι απόδημοι από μακρινά μέρη.

Αξιοθαύμαστη είναι η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, βασιλική του 1784 με αγιογραφίες του 1823 και μικρό καμπανάριο που βρίσκεται πάνω στον αιώνιο πλάτανο στο προαύλιο της εκκλησίας. Το Άλλα του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος (17ος αιώνας), στην είσοδο του χωριού, η Παναγία στον κάτω μαχαλά με εικόνες του 16ου και 17ου αιώνα, οι Άγιοι Απόστολοι (1895), ο Άγιος Δημήτριος, το παλιό εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, όπου γινόταν το ομώνυμο πανηγύρι στις 2. Ιουλίου, οι Άγιοι Απόστολοι (1895) δίπλα στον δημόσιο δρόμο, καθώς και οι παλιοί νερόμυλοι στον Μυλοπόταμο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το Λαογραφικό Μουσείο Πάδων, όπου εκτίθενται αντικείμενα του λαϊκού πολιτισμού καθώς και αξιόλογο φωτογραφικό υλικό.

Οι Πάδες πανηγυρίζουν στις 15 Αυγούστου, όπου γίνεται τριήμερο παραδοσιακό γλέντι. Ξεχωριστό γλέντι γίνετε κάθε αποκριά με το κάψιμο της «Πουάρκας» και το μαγείρεμα της φασολάδας. Υπάρχουν δυο τρεις ξενώνες όπου μπορείτε να διανυκτερεύσετε και ταβέρνες για ένα παραδοσιακό φαγητό.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.