Events

A few words about the place :

It is a village covered in vegetation, with paved streets and stone houses that has been classified, along with the neighbouring villages, as a traditional settlement. Its inhabitants are now few in winter, but in summer they increase to about 100 and the village becomes more of a holiday resort. The few inhabitants of the village, now retired, have as their sole occupation the cultivation of their garden and their vineyards for the production of tsipouro and wine.

Many springs are located at the boundaries of the village, such as Pigadi, Draziou, to the north the spring of Yogou next to the chapel of the Nativity of the Virgin Mary and the spring of Platonos to the east. From the boundaries of the settlement begins the Tsoubani forest and reaches up to the peak of Kleftis, covering an area of 150,000 acres and consisting of black walnut and fir trees. The parish church of Agios Athanasios (1927) is a one-aisled basilica with a double roof and an additional peristyle gallery. There are several small churches in the area, such as Agios Theodoros, Agios Taxiarches, Prophet Elias, Genesis of the Virgin Mary and Agios Charalambos.

On August 5 and 6, the day of the Transfiguration of the Saviour, a festival with traditional dances is held in the village square. It is preceded by the custom of the Auction of the Cross, whose claim depends on the amount of oil offered by each person. During the festival the traditional dances of Epirus are danced, such as tsamiko, sirtos, Pogonisios, Zagorisios, papadia, Beratis, Frascia, Bolonasaena kleftika and favourite folk songs of foreign countries. The village is home to the Brotherhood of Monastiriotes, which takes care of the preservation of customs and tradition, the organization of events and the financial support of various projects.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

C'est un village couvert de végétation, avec des rues pavées et des maisons en pierre, qui a été classé, avec les villages voisins, comme un village traditionnel. Ses habitants sont peu nombreux en hiver, mais en été, ils sont une centaine et le village devient davantage un lieu de villégiature. Les quelques habitants du village, aujourd'hui retraités, ont pour seule occupation la culture de leur jardin et de leurs vignobles pour la production de tsipouro et de vin.

De nombreuses sources se trouvent aux abords du village, comme Pigadi, Draziou, au nord la source de Yogou à côté de la chapelle de la Nativité de la Vierge Marie et la source de Platonos à l'est. La forêt de Tsoubani commence aux limites de l'agglomération et s'étend jusqu'au sommet de Kleftis, couvrant une superficie de 150 000 acres et composée de noyers noirs et de sapins. L'église paroissiale d'Agios Athanasios (1927) est une basilique à une nef avec un double toit et une galerie péristyle supplémentaire. Il y a plusieurs petites églises dans la région, comme Agios Theodoros, Agios Taxiarches, Prophet Elias, Genesis of the Virgin Mary et Agios Charalambos.

Les 5 et 6 août, jour de la Transfiguration du Sauveur, une fête avec des danses traditionnelles est organisée sur la place du village. Elle est précédée par la coutume de la vente aux enchères de la croix, dont la valeur dépend de la quantité d'huile offerte par chaque personne. Pendant la fête, on danse les danses traditionnelles de l'Épire, telles que le tsamiko, le sirtos, le Pogonisios, le Zagorisios, le papadia, le Beratis, le Frascia, le Bolonasaena kleftika et les chansons folkloriques préférées des pays étrangers. Le village abrite la confrérie des Monastiriotes, qui veille à la préservation des coutumes et des traditions, à l'organisation d'événements et au soutien financier de divers projets.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Πρόκειται για ένα χωριό πνιγμένο στη βλάστηση, με πλακόστρωτους δρόμους και  πέτρινα σπίτια που έχει χαρακτηριστεί, μαζί με τα διπλανά χώρια, ως παραδοσιακός οικισμός. Οι κάτοικοί του πλέον το χειμώνα είναι ελάχιστοι,  ενώ το καλοκαίρι αυξάνονται σε περίπου 100 και το χωριό αποκτά περισσότερο παραθεριστικό χαρακτήρα. Οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού, συνταξιούχοι πια, έχουν μοναδική τους ασχολία την καλλιέργεια του κήπου τους και των αμπελιών τους για την παραγωγή τσίπουρου και κρασιού.

Πολλές πήγες βρίσκονται στα όρια του οικισμού, όπως το Πηγάδι, η Ντράζιου, στα βόρεια η πηγή Γιόγκου δίπλα από το  εκκλησάκι της Γέννησης της Θεοτόκου και η πηγή Πλάτωνος στα ανατολικά. Από τα όρια του οικισμού αρχίζει το δάσος Τσουμπάνι και φθάνει μέχρι την κορυφή Κλέφτης, καλύπτοντας έκταση 150.000 στρεμμάτων και αποτελέιται από μαυρόπευκα και έλατα. Ο ενοριακός ναός του Αγίου Αθανασίου (1927) είναι μονόκλιτη βασιλική με δίκλιτη στέγη και πρόσθετη περίστυλη στοά. Στην περιοχή υπάρχουν αρκετά εκκλησάκια, όπως οι Άγιοι Θεόδωροι, οι Άγιοι Ταξιάρχες, ο Προφήτης Ηλίας, η  Γένεση της Θεοτόκου και ο Άγιος Χαράλαμπος.

Στις  5 και 6 Αυγούστου, της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, διεξάγεται στην πλατεία του χωριού πανηγύρι με παραδοσιακούς χορούς. Προηγείται το έθιμο της Δημοπρασίας του Σταυρού, του οποίου η διεκδίκηση εξαρτάται από την ποσότητα του λαδιού, που θα προσφέρει ο καθένας. Κατά τη διάρκεια του πανηγυριού  χορεύονται οι παραδοσιακοί ηπειρώτικοι χοροί, όπως τσάμικος, συρτός, Πωγωνίσιος, Ζαγορίσιος, παπαδιά, Μπεράτης, Φράσια, Μπολονάσαινα κλέφτικα καθώς και  αγαπημένα δημοτικά τραγούδια της ξενιτιάς. Στο χωριό εδρεύει η Αδερφότητα Μοναστηριωτών, που φροντίζει για την διατήρηση των εθίμων και της παράδοσης, τη διοργάνωση εκδηλώσεων και την οικονομική ενίσχυση διαφόρων έργων.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

It is a village covered in vegetation, with paved streets and stone houses that has been classified, along with the neighbouring villages, as a traditional settlement. Its inhabitants are now few in winter, but in summer they increase to about 100 and the village becomes more of a holiday resort. The few inhabitants of the village, now retired, have as their sole occupation the cultivation of their garden and their vineyards for the production of tsipouro and wine.

Many springs are located at the boundaries of the village, such as Pigadi, Draziou, to the north the spring of Yogou next to the chapel of the Nativity of the Virgin Mary and the spring of Platonos to the east. From the boundaries of the settlement begins the Tsoubani forest and reaches up to the peak of Kleftis, covering an area of 150,000 acres and consisting of black walnut and fir trees. The parish church of Agios Athanasios (1927) is a one-aisled basilica with a double roof and an additional peristyle gallery. There are several small churches in the area, such as Agios Theodoros, Agios Taxiarches, Prophet Elias, Genesis of the Virgin Mary and Agios Charalambos.

On August 5 and 6, the day of the Transfiguration of the Saviour, a festival with traditional dances is held in the village square. It is preceded by the custom of the Auction of the Cross, whose claim depends on the amount of oil offered by each person. During the festival the traditional dances of Epirus are danced, such as tsamiko, sirtos, Pogonisios, Zagorisios, papadia, Beratis, Frascia, Bolonasaena kleftika and favourite folk songs of foreign countries. The village is home to the Brotherhood of Monastiriotes, which takes care of the preservation of customs and tradition, the organization of events and the financial support of various projects.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

C'est un village couvert de végétation, avec des rues pavées et des maisons en pierre, qui a été classé, avec les villages voisins, comme un village traditionnel. Ses habitants sont peu nombreux en hiver, mais en été, ils sont une centaine et le village devient davantage un lieu de villégiature. Les quelques habitants du village, aujourd'hui retraités, ont pour seule occupation la culture de leur jardin et de leurs vignobles pour la production de tsipouro et de vin.

De nombreuses sources se trouvent aux abords du village, comme Pigadi, Draziou, au nord la source de Yogou à côté de la chapelle de la Nativité de la Vierge Marie et la source de Platonos à l'est. La forêt de Tsoubani commence aux limites de l'agglomération et s'étend jusqu'au sommet de Kleftis, couvrant une superficie de 150 000 acres et composée de noyers noirs et de sapins. L'église paroissiale d'Agios Athanasios (1927) est une basilique à une nef avec un double toit et une galerie péristyle supplémentaire. Il y a plusieurs petites églises dans la région, comme Agios Theodoros, Agios Taxiarches, Prophet Elias, Genesis of the Virgin Mary et Agios Charalambos.

Les 5 et 6 août, jour de la Transfiguration du Sauveur, une fête avec des danses traditionnelles est organisée sur la place du village. Elle est précédée par la coutume de la vente aux enchères de la croix, dont la valeur dépend de la quantité d'huile offerte par chaque personne. Pendant la fête, on danse les danses traditionnelles de l'Épire, telles que le tsamiko, le sirtos, le Pogonisios, le Zagorisios, le papadia, le Beratis, le Frascia, le Bolonasaena kleftika et les chansons folkloriques préférées des pays étrangers. Le village abrite la confrérie des Monastiriotes, qui veille à la préservation des coutumes et des traditions, à l'organisation d'événements et au soutien financier de divers projets.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Πρόκειται για ένα χωριό πνιγμένο στη βλάστηση, με πλακόστρωτους δρόμους και  πέτρινα σπίτια που έχει χαρακτηριστεί, μαζί με τα διπλανά χώρια, ως παραδοσιακός οικισμός. Οι κάτοικοί του πλέον το χειμώνα είναι ελάχιστοι,  ενώ το καλοκαίρι αυξάνονται σε περίπου 100 και το χωριό αποκτά περισσότερο παραθεριστικό χαρακτήρα. Οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού, συνταξιούχοι πια, έχουν μοναδική τους ασχολία την καλλιέργεια του κήπου τους και των αμπελιών τους για την παραγωγή τσίπουρου και κρασιού.

Πολλές πήγες βρίσκονται στα όρια του οικισμού, όπως το Πηγάδι, η Ντράζιου, στα βόρεια η πηγή Γιόγκου δίπλα από το  εκκλησάκι της Γέννησης της Θεοτόκου και η πηγή Πλάτωνος στα ανατολικά. Από τα όρια του οικισμού αρχίζει το δάσος Τσουμπάνι και φθάνει μέχρι την κορυφή Κλέφτης, καλύπτοντας έκταση 150.000 στρεμμάτων και αποτελέιται από μαυρόπευκα και έλατα. Ο ενοριακός ναός του Αγίου Αθανασίου (1927) είναι μονόκλιτη βασιλική με δίκλιτη στέγη και πρόσθετη περίστυλη στοά. Στην περιοχή υπάρχουν αρκετά εκκλησάκια, όπως οι Άγιοι Θεόδωροι, οι Άγιοι Ταξιάρχες, ο Προφήτης Ηλίας, η  Γένεση της Θεοτόκου και ο Άγιος Χαράλαμπος.

Στις  5 και 6 Αυγούστου, της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, διεξάγεται στην πλατεία του χωριού πανηγύρι με παραδοσιακούς χορούς. Προηγείται το έθιμο της Δημοπρασίας του Σταυρού, του οποίου η διεκδίκηση εξαρτάται από την ποσότητα του λαδιού, που θα προσφέρει ο καθένας. Κατά τη διάρκεια του πανηγυριού  χορεύονται οι παραδοσιακοί ηπειρώτικοι χοροί, όπως τσάμικος, συρτός, Πωγωνίσιος, Ζαγορίσιος, παπαδιά, Μπεράτης, Φράσια, Μπολονάσαινα κλέφτικα καθώς και  αγαπημένα δημοτικά τραγούδια της ξενιτιάς. Στο χωριό εδρεύει η Αδερφότητα Μοναστηριωτών, που φροντίζει για την διατήρηση των εθίμων και της παράδοσης, τη διοργάνωση εκδηλώσεων και την οικονομική ενίσχυση διαφόρων έργων.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

It is located in a beautiful location with running water and many gardens, where vegetables, giant potatoes and potatoes are grown. The inhabitants, apart from farming, were also very good at masonry, and there were many who travelled to distant places (Romania, America, etc.) in search of work. Today, the few inhabitants are engaged in masonry and forestry work on the verdant slopes of Smolika and Kleftis.

The main church of St. Nicholas was rebuilt on the foundations of the older church, destroyed by the German army, built in 1859, and was covered with remarkable frescoes.  The churches of Panagia and Agios Minas are newer. The chapel of Agios Dimitrios was built in 1858, according to an inscription above its entrance, and inside there are some old icons, such as that of the saint to whom the church is dedicated, dating from 1792.  Other chapels are those of Prophet Elijah, St. Anargyroi, St. George, the Transfiguration of the Saviour and St. Athanasius.

The village was burnt down during the Second World War. However, a few old houses can be seen, which are typical of the continental architecture, which was adapted to rural and livestock farming households. Of the four mills that the village once had, only one is now in operation.

Elefthero is the only village in the Aoos valley whose inhabitants do not speak the Vlach dialect. It is said that its present inhabitants come from a settlement that bore the old name of the present village 'Grisbani' and which was located in the area of the village of Plakoti in Thesprotia. The inhabitants settled here in the 16th century at the urging of a powerful Turkalan, in order to get rid of the frequent landslides that occurred in their old village.

The village festival is held on August 6 & 7, the Transfiguration of the Saviour, with feasting, dancing and singing. Many local folk songs are heard (of foreignness, life, kleftika, etc.). Interesting are the customs of Agios Dimitrios, the New Year's Eve of Katharodecetera, (Kothoria) and Epiphany (of the godfather). The village has a picturesque little café in the square.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Il est situé dans un endroit magnifique, avec de l'eau courante et de nombreux jardins où l'on cultive des légumes, des pommes de terre géantes et des pommes de terre. Les habitants, outre l'agriculture, étaient également très doués pour la maçonnerie, et nombreux étaient ceux qui se rendaient dans des endroits éloignés (Roumanie, Amérique, etc.) à la recherche de travail. Aujourd'hui, les quelques habitants se consacrent à la maçonnerie et aux travaux forestiers sur les pentes verdoyantes de Smolika et de Kleftis.

L'église principale de Saint-Nicolas a été reconstruite sur les fondations de l'ancienne église, détruite par l'armée allemande, construite en 1859, et recouverte de fresques remarquables.  Les églises de Panagia et d'Agios Minas sont plus récentes. La chapelle d'Agios Dimitrios a été construite en 1858, selon une inscription au-dessus de son entrée, et à l'intérieur il y a quelques icônes anciennes, comme celle du saint à qui l'église est dédiée, datant de 1792.  Les autres chapelles sont celles du prophète Élie, de saint Anargyroi, de saint Georges, de la Transfiguration du Sauveur et de saint Athanase.

Le village a été incendié pendant la Seconde Guerre mondiale. Cependant, on peut voir quelques maisons anciennes, typiques de l'architecture continentale, qui était adaptée aux ménages ruraux et aux éleveurs. Des quatre moulins que comptait le village, un seul est aujourd'hui en activité.

Elefthero est le seul village de la vallée de l'Aoos dont les habitants ne parlent pas le dialecte valaque. On dit que ses habitants actuels viennent d'un village qui portait l'ancien nom du village actuel "Grisbani" et qui était situé dans la région du village de Plakoti en Thesprotie. Les habitants se sont installés ici au XVIe siècle à la demande d'un puissant Turkalan, afin de remédier aux fréquents glissements de terrain qui se produisaient dans leur ancien village.

La fête du village a lieu les 6 et 7 août, à l'occasion de la Transfiguration du Sauveur, avec des festins, des danses et des chants. On y entend de nombreuses chansons folkloriques locales (sur l'étranger, la vie, la kleftika, etc.). Les coutumes d'Agios Dimitrios, le réveillon de Katharodecetera (Kothoria) et l'Épiphanie (du parrain) sont également intéressants. Le village possède un petit café pittoresque sur la place.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Βρίσκεται σε όμορφη τοποθεσία με τρεχούμενα νερά και πολλά  κηπάρια, όπου καλλιεργούνται κηπευτικά, γίγαντες και πατάτες. Οι κάτοικοι, εκτός από τη γεωργοκτηνοτροφία, είχαν σημαντική επίδοση και στη μαστορική, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που ταξίδευαν για αναζήτηση εργασίας σε μακρινά μέρη (Ρουμανία, Αμερική κά). Σήμερα οι λιγοστοί κάτοικοι επιδίδονται στην μαστορική και στις δασικές εργασίες στις κατάφυτες πλαγιές του Σμόλικα και του Κλέφτη.

Ο κεντρικός ναός του Αγίου Νικολάου, ανοικοδομήθηκε στα θεμέλια του κατεστραμένου από το γερμανικό στρατό παλιότερου ναού, που είχε χτιστεί το 1859, και ήταν κατάγραφος από αξιόλογες τοιχογραφίες.  Νεότερες είναι οι εκκλησίες της Παναγίας και του Αγίου Μηνά. Το ξωκλήσι του Αγίου Δημητρίου χτίστηκε το 1858, σύμφωνα με επιγραφή που βρίσκεται πάνω από την είσοδό του,  και στο εσωτερικό του υπάρχουν ορισμένες παλιές εικόνες, όπως εκείνη του Αγίου στον οποίο είναι αφιερωμένος ο ναός που χρονολογείται από το 1792.  Άλλα ξωκλήσια είναι του Προφήτη Ηλία, των Αγίων Αναργύρων, του Αγίου Γεωργίου, της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και του Αγίου Αθανασίου.

Το χωριό κάηκε κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ωστόσο διακρίνονται λιγοστά παλιά σπίτια, τα οποία είναι τυπικά της ηπειρώτικης αρχιτεκτονικής, η οποία ήταν προσαρμοσμένη στα αγροτικά και κτηνοτροφικά νοικοκυριά. Από τους τέσσερις μύλους  που κάποτε είχε το χωριό, σήμερα λειτουργεί μόνο ένας.

Το Ελεύθερο είναι το μόνο χωριό της λάκκας του Αώου που οι κάτοικοί του δεν μιλούν τη βλάχικη διάλεκτο. Λέγεται πως οι σημερινοί του κάτοικοι, κατάγονται από κάποιον οικισμό που έφερε το παλιό όνομα του σημερινού χωριού «Γκρισμπάνι» και ο οποίος βρισκόταν στην περιοχή του χωριού Πλακωτή Θεσπρωτίας. Οι κάτοικοι  εγκαταστάθηκαν εδώ τον 16ο αιώνα με την προτροπή ενός ισχυρού τουρκαλβανού, προκειμένου να απαλλαγούν από τις συχνές κατολισθήσεις που γίνονταν στο παλιό χωριό τους.

Το πανηγύρι του χωριού γίνεται στις 6 & 7 Αυγούστου, της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, με γλέντι, χορό και τραγούδι. Ακούγονται πολλά τοπικά δημοτικά τραγούδια (της ξενιτιάς, της ζωής, κλέφτικα κ.ά.). Ενδιαφέροντα είναι τα έθιμα του Αγίου Δημητρίου, της Πρωτοχρονιάς της Καθαροδευτέρας, (Κοθώρια) και των Θεοφανείων   (του νονού). Το χωριό διαθέτει γραφικό καφενεδάκι στην πλατεία.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

In the past, in the place where the village is built today, there were the storage areas and the makeshift accommodation structures (huts) during the agricultural work of the residents of Ano Klidonia. For this reason, on old maps the settlement is referred to as Kalyvia.  The inhabitants of the village are mainly engaged in agriculture and secondarily in animal husbandry, while there are also some trout farms.

In the upper part of the village, on the path leading to Ano Klidonia, there is the church of the Transfiguration of the Saviour, which used to be the monastery's church. According to tradition, it was founded by Constantine Pogonatos in the 7th century AD, while according to written evidence it dates back to the mid-15th century.

Also on the north side of the settlement, where a spring with sulphurous waters gushes forth, it seems that during the Roman and Byzantine era, thermal baths were in operation. On the day of the Saviour (6 August), the Cultural Association and the Brotherhood of Kleydonia organise a traditional festival in the centre of the village.

In Klidonia there is an infrastructure for sleeping and eating as well as two petrol stations.    Near the village, one can find the old stone bridge from where a beautiful path through the magnificent gorge of Voidomatis starts. Just before the entrance of the gorge there are nice taverns.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Autrefois, à l'endroit où le village est construit aujourd'hui, se trouvaient les aires de stockage et les structures d'hébergement de fortune (huttes) pendant les travaux agricoles des habitants d'Ano Klidonia. C'est la raison pour laquelle, sur les cartes anciennes, le village est désigné sous le nom de Kalyvia.  Les habitants du village se consacrent principalement à l'agriculture et accessoirement à l'élevage, mais il existe également quelques élevages de truites.

Dans la partie supérieure du village, sur le chemin menant à Ano Klidonia, se trouve l'église de la Transfiguration du Sauveur, qui était autrefois l'église du monastère. Selon la tradition, elle a été fondée par Constantin Pogonatos au VIIe siècle après J.-C., tandis que selon les preuves écrites, elle date du milieu du XVe siècle.

Au nord de l'agglomération, où jaillit une source d'eau sulfureuse, il semble qu'à l'époque romaine et byzantine, des thermes étaient en activité. Le jour du Sauveur (6 août), l'association culturelle et la confrérie de Kleydonia organisent une fête traditionnelle dans le centre du village.

Klidonia dispose d'une infrastructure d'hébergement et de restauration ainsi que de deux stations-service.    Près du village se trouve le vieux pont de pierre d'où part un beau sentier qui traverse les magnifiques gorges de Voidomatis. Juste avant l'entrée de la gorge, il y a de jolies tavernes.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Παλαιότερα στη θέση που σήμερα είναι κτισμένο το χωριό υπήρχαν οι αποθηκευτικοί χώροι και οι πρόχειρες κατασκευές διαμονής (καλύβες) κατά τη διάρκεια των γεωργικών εργασιών των κατοίκων της Άνω Κλειδωνιάς. Για το λόγο αυτό σε παλιούς χάρτες ο οικισμός αναφέρεται ως Καλύβια.  Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την γεωργία και κατά δεύτερο λόγο με την κτηνοτροφία, ενώ υπάρχουν και ορισμένες μονάδες πεστροφοκαλλιέργειας.

Στο ανώτερο τμήμα του χωριού, στο μονοπάτι που οδηγεί προς την Άνω Κλειδωνιά βρίσκεται ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, που παλιότερα αποτελούσε το καθολικό μοναστηριού. Σύμφωνα με την παράδοση ιδρύθηκε από τον Κωνσταντίνο Πωγωνάτο τον 7ο μ.Χ. αιώνα, ενώ βάση γραπτών μαρτυριών χρονολογείται από τα μέσα του 15ου αι.

Επίσης στην βορεινή πλευρά του οικισμού, όπου και αναβλύζει πηγή με θειούχα νερά, φαίνεται πως κατά τη ρωμαϊκή και βυζαντινή εποχή λειτουργούσαν ιαματικά λουτρά. Την ημέρα του Σωτήρος (6 Αυγούστου) διοργανώνεται από τον Πολιτιστικό Σύλλογο και την Αδελφότητα Κλειδωνιάς παραδοσιακό πανηγύρι στο κέντρο του χωριού.

Στην Κλειδωνιά υπάρχει υποδομή για ύπνο και φαγητό καθώς και δύο πρατήρια βενζίνης. Κοντά στο χωριό, συναντά κανείς το παλιό πέτρινο γεφύρι  από όπου ξεκινάει ένα πανέμορφο μονοπάτι μέσα στο μαγευτικό φαράγγι  του Βοϊδομάτη. Λίγο πριν την είσοδο του φαραγγιού υπάρχουν συμπαθητικές ταβέρνες.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

It is located in a beautiful location with running water and many gardens, where vegetables, giant potatoes and potatoes are grown. The inhabitants, apart from farming, were also very good at masonry, and there were many who travelled to distant places (Romania, America, etc.) in search of work. Today, the few inhabitants are engaged in masonry and forestry work on the verdant slopes of Smolika and Kleftis.

The main church of St. Nicholas was rebuilt on the foundations of the older church, destroyed by the German army, built in 1859, and was covered with remarkable frescoes.  The churches of Panagia and Agios Minas are newer. The chapel of Agios Dimitrios was built in 1858, according to an inscription above its entrance, and inside there are some old icons, such as that of the saint to whom the church is dedicated, dating from 1792.  Other chapels are those of Prophet Elijah, St. Anargyroi, St. George, the Transfiguration of the Saviour and St. Athanasius.

The village was burnt down during the Second World War. However, a few old houses can be seen, which are typical of the continental architecture, which was adapted to rural and livestock farming households. Of the four mills that the village once had, only one is now in operation.

Elefthero is the only village in the Aoos valley whose inhabitants do not speak the Vlach dialect. It is said that its present inhabitants come from a settlement that bore the old name of the present village 'Grisbani' and which was located in the area of the village of Plakoti in Thesprotia. The inhabitants settled here in the 16th century at the urging of a powerful Turkalan, in order to get rid of the frequent landslides that occurred in their old village.

The village festival is held on August 6 & 7, the Transfiguration of the Saviour, with feasting, dancing and singing. Many local folk songs are heard (of foreignness, life, kleftika, etc.). Interesting are the customs of Agios Dimitrios, the New Year's Eve of Katharodecetera, (Kothoria) and Epiphany (of the godfather). The village has a picturesque little café in the square.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Il est situé dans un endroit magnifique, avec de l'eau courante et de nombreux jardins où l'on cultive des légumes, des pommes de terre géantes et des pommes de terre. Les habitants, outre l'agriculture, étaient également très doués pour la maçonnerie, et nombreux étaient ceux qui se rendaient dans des endroits éloignés (Roumanie, Amérique, etc.) à la recherche de travail. Aujourd'hui, les quelques habitants se consacrent à la maçonnerie et aux travaux forestiers sur les pentes verdoyantes de Smolika et de Kleftis.

L'église principale de Saint-Nicolas a été reconstruite sur les fondations de l'ancienne église, détruite par l'armée allemande, construite en 1859, et recouverte de fresques remarquables.  Les églises de Panagia et d'Agios Minas sont plus récentes. La chapelle d'Agios Dimitrios a été construite en 1858, selon une inscription au-dessus de son entrée, et à l'intérieur il y a quelques icônes anciennes, comme celle du saint à qui l'église est dédiée, datant de 1792.  Les autres chapelles sont celles du prophète Élie, de saint Anargyroi, de saint Georges, de la Transfiguration du Sauveur et de saint Athanase.

Le village a été incendié pendant la Seconde Guerre mondiale. Cependant, on peut voir quelques maisons anciennes, typiques de l'architecture continentale, qui était adaptée aux ménages ruraux et aux éleveurs. Des quatre moulins que comptait le village, un seul est aujourd'hui en activité.

Elefthero est le seul village de la vallée de l'Aoos dont les habitants ne parlent pas le dialecte valaque. On dit que ses habitants actuels viennent d'un village qui portait l'ancien nom du village actuel "Grisbani" et qui était situé dans la région du village de Plakoti en Thesprotie. Les habitants se sont installés ici au XVIe siècle à la demande d'un puissant Turkalan, afin de remédier aux fréquents glissements de terrain qui se produisaient dans leur ancien village.

La fête du village a lieu les 6 et 7 août, à l'occasion de la Transfiguration du Sauveur, avec des festins, des danses et des chants. On y entend de nombreuses chansons folkloriques locales (sur l'étranger, la vie, la kleftika, etc.). Les coutumes d'Agios Dimitrios, le réveillon de Katharodecetera (Kothoria) et l'Épiphanie (du parrain) sont également intéressants. Le village possède un petit café pittoresque sur la place.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Βρίσκεται σε όμορφη τοποθεσία με τρεχούμενα νερά και πολλά  κηπάρια, όπου καλλιεργούνται κηπευτικά, γίγαντες και πατάτες. Οι κάτοικοι, εκτός από τη γεωργοκτηνοτροφία, είχαν σημαντική επίδοση και στη μαστορική, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που ταξίδευαν για αναζήτηση εργασίας σε μακρινά μέρη (Ρουμανία, Αμερική κά). Σήμερα οι λιγοστοί κάτοικοι επιδίδονται στην μαστορική και στις δασικές εργασίες στις κατάφυτες πλαγιές του Σμόλικα και του Κλέφτη.

Ο κεντρικός ναός του Αγίου Νικολάου, ανοικοδομήθηκε στα θεμέλια του κατεστραμένου από το γερμανικό στρατό παλιότερου ναού, που είχε χτιστεί το 1859, και ήταν κατάγραφος από αξιόλογες τοιχογραφίες.  Νεότερες είναι οι εκκλησίες της Παναγίας και του Αγίου Μηνά. Το ξωκλήσι του Αγίου Δημητρίου χτίστηκε το 1858, σύμφωνα με επιγραφή που βρίσκεται πάνω από την είσοδό του,  και στο εσωτερικό του υπάρχουν ορισμένες παλιές εικόνες, όπως εκείνη του Αγίου στον οποίο είναι αφιερωμένος ο ναός που χρονολογείται από το 1792.  Άλλα ξωκλήσια είναι του Προφήτη Ηλία, των Αγίων Αναργύρων, του Αγίου Γεωργίου, της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος και του Αγίου Αθανασίου.

Το χωριό κάηκε κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Ωστόσο διακρίνονται λιγοστά παλιά σπίτια, τα οποία είναι τυπικά της ηπειρώτικης αρχιτεκτονικής, η οποία ήταν προσαρμοσμένη στα αγροτικά και κτηνοτροφικά νοικοκυριά. Από τους τέσσερις μύλους  που κάποτε είχε το χωριό, σήμερα λειτουργεί μόνο ένας.

Το Ελεύθερο είναι το μόνο χωριό της λάκκας του Αώου που οι κάτοικοί του δεν μιλούν τη βλάχικη διάλεκτο. Λέγεται πως οι σημερινοί του κάτοικοι, κατάγονται από κάποιον οικισμό που έφερε το παλιό όνομα του σημερινού χωριού «Γκρισμπάνι» και ο οποίος βρισκόταν στην περιοχή του χωριού Πλακωτή Θεσπρωτίας. Οι κάτοικοι  εγκαταστάθηκαν εδώ τον 16ο αιώνα με την προτροπή ενός ισχυρού τουρκαλβανού, προκειμένου να απαλλαγούν από τις συχνές κατολισθήσεις που γίνονταν στο παλιό χωριό τους.

Το πανηγύρι του χωριού γίνεται στις 6 & 7 Αυγούστου, της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, με γλέντι, χορό και τραγούδι. Ακούγονται πολλά τοπικά δημοτικά τραγούδια (της ξενιτιάς, της ζωής, κλέφτικα κ.ά.). Ενδιαφέροντα είναι τα έθιμα του Αγίου Δημητρίου, της Πρωτοχρονιάς της Καθαροδευτέρας, (Κοθώρια) και των Θεοφανείων   (του νονού). Το χωριό διαθέτει γραφικό καφενεδάκι στην πλατεία.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

In the past, the village was called Goritsa and is mentioned in the chronicle of the historian Aravantinos in 1866. The village was set on fire by the Nazis during the occupation in 1943, and they bombarded it with their cannons the following year.

The inhabitants are engaged in agriculture and animal husbandry. With the hard work of its 200 inhabitants, the wider region of the prefecture is supplied with the famous aromatic peaches and melons. In the summer and early autumn, i.e., during the production period, delicious fresh fruit is sold in abundance in makeshift kiosks along the main road.  At the sites of Aghios Athanasios and Aghios Konstantinos, remarkable archaeological finds dating from the 11th to the 8th centuries BC have been found, proving that the area was inhabited a very long time ago.

However, it is believed that the present village emerged from the contraction of four smaller peripheral settlements that do not exist today (Agios Konstantinos, Agios Georgios, Panagia, and Amari).

The old stone-built church of Saints Constantine and Helen is important, located just beyond the village, next to the monastery of Timios Stavros, which is under construction. The central square is dominated by the church of Agios Georgios, and north of the village is the cemetery church of Panagia.

*Source: the official site of the Municipality of Konitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Dans le passé, le village s'appelait Goritsa et est mentionné dans la chronique de l'historien Aravantinos en 1866. Le village a été incendié par les nazis pendant l'occupation en 1943, qui l'ont bombardé avec leurs canons l'année suivante.

Les habitants se consacrent à l'agriculture et à l'élevage. Grâce au travail acharné de ses 200 habitants, toute la région de la préfecture est approvisionnée en pêches et melons aromatiques réputés. En été et au début de l'automne, c'est-à-dire pendant la période de production, de délicieux fruits frais sont vendus en abondance dans des kiosques improvisés le long de la route principale.  Sur les sites d'Aghios Athanasios et d'Aghios Konstantinos, des découvertes archéologiques remarquables datant du 11e au 8e siècle avant J.-C. ont été faites, prouvant que la région était habitée depuis très longtemps.

Cependant, on pense que le village actuel est né de la contraction de quatre petites localités périphériques qui n'existent plus aujourd'hui (Agios Konstantinos, Agios Georgios, Panagia et Amari).

L'ancienne église en pierre des saints Constantin et Hélène est importante. Elle est située juste après le village, à côté du monastère de Timios Stavros, qui est en cours de construction. La place centrale est dominée par l'église d'Agios Georgios et, au nord du village, par l'église-cimetière de Panagia. 

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για το χωριό :

Παλιά το χωριό  λεγόταν Γορίτσα και μνημονεύεται στην χρονογραφία του ιστοριογράφου Αραβαντινού το 1866. Το χωριό πυρπολήθηκε  από τους Ναζί κατά την διάρκεια της κατοχής το 1943, οι οποίοι και το βομβάρδισαν με τα κανόνια τους την επόμενη χρονιά.

Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Με το μόχθο των 200 κατοίκων του τροφοδοτείται η ευρύτερη περιοχή του νομού  με τα φημισμένα αρωματικά ροδάκινα και πεπόνια. Το καλοκαίρι και στις αρχές φθινοπώρου, δηλαδή κατά την περίοδο της παραγωγής, πωλούνται δίπλα στον κεντρικό δρόμο σε αυτοσχέδια κιόσκια σε αφθονία εύγευστα φρέσκα φρούτα.  Στις θέσεις Αγ. Αθανάσιος και Αγ. Κωνσταντίνος  έχουν βρεθεί αξιόλογα αρχαιολογικά ευρήματα που χρονολογούνται από τον 11ο έως τον 8ο π.χ. αιώνα και  αποδεικνύουν ότι η περιοχή κατοικούνταν από πολύ παλιά.

Ωστόσο, θεωρείται ότι το σημερινό χωριό προέκυψε από τη σύμπτυξη τεσσάρων μικρότερων περιφερειακών οικισμών που σήμερα δεν υπάρχουν (Άγιος Κωνσταντίνος, Άγιος Γεώργιος, Παναγία και Αμάρι).

Σημαντική είναι η παλιά πετρόκτιστη εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης που βρίσκεται λίγο πιο πέρα από το χωριό, δίπλα από το υπό κατασκευή μοναστήρι του Τιμίου Σταυρού. Στην κεντρική πλατεία δεσπόζει ο ναός του Άγιου Γεωργίου και βόρεια του χωριού ο κοιμητηριακός ναός της Παναγίας.

*Πηγή από το επίσημο Site του Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

It is surrounded by rich forests of oak, beech and black pine and the tributary of Sarandaporos Ziasikas flows in its foothills. From the peak of Kamenik the visitor has an endless view of the other peaks of the Gramos, the neighbouring Smolika, the distant Tymfi and the mountains of Albania.        

The area is considered to have been an important hub in antiquity and during the Roman Empire and had a military station, which operated until the arrival of the Ottomans in the 15th century. The village also had flourishing manufacturing industries (cheese dairies, textile mills, water mills, distilleries, saws). In the surrounding area and especially on Kamenk Peak, there were fierce battles during the Civil War, remnants of which can still be seen today.

Special sights of the village are the church of St. George, 1889, with an elaborate wooden carved temple of Tornovite taliadors and hagiographies by hagiographers from Chioniad, as well as the chapels of St. Trinity, St. Nicholas, St. Panteleimon and St. John.

Apart from the above, it is also worth visiting the stone school (1903), the single-arched stone bridge of the mill (1862), the stone fountains and the old water mill under the village and the old building of the high school (Scholarchion), which was built in 1870 and now serves as a community guesthouse.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Il est entouré de riches forêts de chênes, de hêtres et de pins noirs et l'affluent de Sarandaporos Ziasikas coule dans ses contreforts. Du sommet de Kamenik, le visiteur a une vue imprenable sur les autres sommets du Gramos, le Smolika voisin, le Tymfi lointain et les montagnes d'Albanie.        

La région est considérée comme un centre important dans l'Antiquité et pendant l'Empire romain. Elle possédait une station militaire qui a fonctionné jusqu'à l'arrivée des Ottomans au XVe siècle. Le village possédait également des industries manufacturières florissantes (fromageries, usines textiles, moulins à eau, distilleries, scieries). Dans les environs, et en particulier sur le pic Kamenk, il y a eu de violentes batailles pendant la guerre civile, dont les vestiges sont encore visibles aujourd'hui.

Les curiosités du village sont l'église Saint-Georges, datant de 1889, avec un temple en bois sculpté de taliadors tornovites et des hagiographies d'hagiographes de Chioniad, ainsi que les chapelles de la Sainte-Trinité, Saint-Nicolas, Saint-Panteleimon et Saint-Jean.

En outre, il convient de visiter l'école en pierre (1903), le pont en pierre à arc unique du moulin (1862), les fontaines en pierre et l'ancien moulin à eau sous le village, ainsi que l'ancien bâtiment du lycée (Scholarchion), construit en 1870 et qui sert aujourd'hui de maison d'hôtes à la communauté.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Περιβάλεται από πλούσια δάση δρυός, οξιάς και μαύρης πεύκης και στις υπώρειες του πηγάζει ο παραπόταμος του Σαρανταπόρου Ζιάσικας. Από την κορυφή Κάμενικ ο επισκέπτης έχει απέραντη θέα στις υπόλοιπες κορυφές του  Γράμμου, στο διπλανό Σμόλικα, στην μακρυνή Τύμφη και στα βουνά της Αλβανίας.        

Η περιοχή θεωρείται ότι αποτελούσε κατά την αρχαιότητα και τη ρωμαιοκρατία σημαντικό κόμβο και διέθετε στρατιωτικό σταθμό, ο οποίος λειτουργούσε έως τον ερχομό των Οθωμανών το 15ο αιώνα. Στο χωριό υπήρχαν επίσης ακμάζουσες μεταποιητικές βιοτεχνίες (τυροκομεία, υφαντουργεία, νερόμυλοι, αποστακτήρια, πριόνια). Στην γύρω περιοχή και ειδικά στην κορυφή Κάμενκ δόθηκαν σκληρές μάχες κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου, απομεινάρια των οποίων διακρίνει κανείς ακόμα και σήμερα.

Ξεχωριστά αξιοθέατα του χωριού είναι ο ναός του Αγίου Γεωργίου, 1889, με περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο Τουρνοβιτών ταλιαδόρων και αγιογραφίες Χιονιαδιτών αγιογράφων, καθώς και τα εξωκλήσια της Αγ. Τριάδας, του Αγ. Νικολάου, του Αγ. Παντελεήμονα και του Αγ.Ιωάννη.

Εκτός από τα παραπάνω, αξίζει να επισκεφτείτε ακόμη το πέτρινο σχολείο (1903),  το μονότοξο πέτρινο γεφύρι του μύλου (1862), τις  πέτρινες βρύσες και τον παλιό νερόμυλο κάτω από το χωριό καθώς και το παλιό κτίριο του γυμνασίου (Σχολαρχείου), που κτίσθηκε το 1870 και λειτουργεί σήμερα σαν κοινοτικός ξενώνας.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

It is surrounded by rich forests of oak, beech and black pine and the tributary of Sarandaporos Ziasikas flows in its foothills. From the peak of Kamenik the visitor has an endless view of the other peaks of the Gramos, the neighbouring Smolika, the distant Tymfi and the mountains of Albania.        

The area is considered to have been an important hub in antiquity and during the Roman Empire and had a military station, which operated until the arrival of the Ottomans in the 15th century. The village also had flourishing manufacturing industries (cheese dairies, textile mills, water mills, distilleries, saws). In the surrounding area and especially on Kamenk Peak, there were fierce battles during the Civil War, remnants of which can still be seen today.

Special sights of the village are the church of St. George, 1889, with an elaborate wooden carved temple of Tornovite taliadors and hagiographies by hagiographers from Chioniad, as well as the chapels of St. Trinity, St. Nicholas, St. Panteleimon and St. John.

Apart from the above, it is also worth visiting the stone school (1903), the single-arched stone bridge of the mill (1862), the stone fountains and the old water mill under the village and the old building of the high school (Scholarchion), which was built in 1870 and now serves as a community guesthouse.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Il est entouré de riches forêts de chênes, de hêtres et de pins noirs et l'affluent de Sarandaporos Ziasikas coule dans ses contreforts. Du sommet de Kamenik, le visiteur a une vue imprenable sur les autres sommets du Gramos, le Smolika voisin, le Tymfi lointain et les montagnes d'Albanie.        

La région est considérée comme un centre important dans l'Antiquité et pendant l'Empire romain. Elle possédait une station militaire qui a fonctionné jusqu'à l'arrivée des Ottomans au XVe siècle. Le village possédait également des industries manufacturières florissantes (fromageries, usines textiles, moulins à eau, distilleries, scieries). Dans les environs, et en particulier sur le pic Kamenk, il y a eu de violentes batailles pendant la guerre civile, dont les vestiges sont encore visibles aujourd'hui.

Les curiosités du village sont l'église Saint-Georges, datant de 1889, avec un temple en bois sculpté de taliadors tornovites et des hagiographies d'hagiographes de Chioniad, ainsi que les chapelles de la Sainte-Trinité, Saint-Nicolas, Saint-Panteleimon et Saint-Jean.

En outre, il convient de visiter l'école en pierre (1903), le pont en pierre à arc unique du moulin (1862), les fontaines en pierre et l'ancien moulin à eau sous le village, ainsi que l'ancien bâtiment du lycée (Scholarchion), construit en 1870 et qui sert aujourd'hui de maison d'hôtes à la communauté.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Περιβάλεται από πλούσια δάση δρυός, οξιάς και μαύρης πεύκης και στις υπώρειες του πηγάζει ο παραπόταμος του Σαρανταπόρου Ζιάσικας. Από την κορυφή Κάμενικ ο επισκέπτης έχει απέραντη θέα στις υπόλοιπες κορυφές του  Γράμμου, στο διπλανό Σμόλικα, στην μακρυνή Τύμφη και στα βουνά της Αλβανίας.        

Η περιοχή θεωρείται ότι αποτελούσε κατά την αρχαιότητα και τη ρωμαιοκρατία σημαντικό κόμβο και διέθετε στρατιωτικό σταθμό, ο οποίος λειτουργούσε έως τον ερχομό των Οθωμανών το 15ο αιώνα. Στο χωριό υπήρχαν επίσης ακμάζουσες μεταποιητικές βιοτεχνίες (τυροκομεία, υφαντουργεία, νερόμυλοι, αποστακτήρια, πριόνια). Στην γύρω περιοχή και ειδικά στην κορυφή Κάμενκ δόθηκαν σκληρές μάχες κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου, απομεινάρια των οποίων διακρίνει κανείς ακόμα και σήμερα.

Ξεχωριστά αξιοθέατα του χωριού είναι ο ναός του Αγίου Γεωργίου, 1889, με περίτεχνο ξυλόγλυπτο τέμπλο Τουρνοβιτών ταλιαδόρων και αγιογραφίες Χιονιαδιτών αγιογράφων, καθώς και τα εξωκλήσια της Αγ. Τριάδας, του Αγ. Νικολάου, του Αγ. Παντελεήμονα και του Αγ.Ιωάννη.

Εκτός από τα παραπάνω, αξίζει να επισκεφτείτε ακόμη το πέτρινο σχολείο (1903),  το μονότοξο πέτρινο γεφύρι του μύλου (1862), τις  πέτρινες βρύσες και τον παλιό νερόμυλο κάτω από το χωριό καθώς και το παλιό κτίριο του γυμνασίου (Σχολαρχείου), που κτίσθηκε το 1870 και λειτουργεί σήμερα σαν κοινοτικός ξενώνας.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

Although in 1953 it was renamed Agia Paraskevi, the locals prefer the old name Kerasovo. It is a beautiful village with picturesque houses, many streams, extensive coniferous and beech forests and alpine meadows in Smolika. Kerasovo was at the centre of the war during the early days of the Italian invasion.
Most of its inhabitants used to be engaged in masonry and transport (kyratzides - conductors). Kerasovite stone-masons worked in various parts of Greece and outside of it.
Today, the inhabitants of the village are engaged in logging and animal husbandry. Cattle, goats and sheep are reared on the slopes of Smolika and Tabouriou.
Interesting are the many churches of the village, such as the central church of the Assumption of Theotokos (1812), St. Nicholas (1850), St. Paraskevi (1850), St. Dimitrios (1926), St. Athanasios, St. Barbara, Pr. Elias, St. Trinity, etc. The old mills and fountains of the village, as well as the building of the old primary school are worthy of attention.  In the centre of the village there is a large building that belongs to the Brotherhood of Agia Paraskevi.   In general, the urban form of the village is monocentric, with the centre in the middle, which includes the middle village, the two uneven squares and the 12 mahalades, which face various powerful factories (soybeans), such as Tsoubanai, Papagiannai, Vailades, etc.
The musical tradition of the village is unique. Even today, famous musicians (Filippideoi and Betzaioi) entertain people at the traditional festivals of the wider area. In recent years, in August, a Polyphonic Song Festival is organized under the supervision of Xanthoula Dakovanou, professor of music therapy at the Denis Diderot-Paris University7, and the orchestra of Nikos Filippidis. Also characteristic is the custom of making a "bontza" (a clay pan for baking bread or pies) by women during the summer months.  In Kerasovo there is a suitable infrastructure for overnight stays but also for enjoying good food (roasted lambs and kokoretsi) in the traditional taverns of the village. From Kerasovo starts the mountaineering trail to Drakolimni and the big peak of Smolika.at 2637m, but also other smaller trails in the forests around the village.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Bien qu'il ait été rebaptisé Agia Paraskevi en 1953, les habitants préfèrent l'ancien nom de Kerasovo. C'est un beau village avec des maisons pittoresques, de nombreux ruisseaux, de vastes forêts de conifères et de hêtres et des prairies alpines à Smolika. Kerasovo a été au cœur de la guerre pendant les premiers jours de l'invasion italienne.
La plupart de ses habitants travaillaient dans la maçonnerie et le transport (kyratzides - conducteurs). Les tailleurs de pierre kerasovites travaillaient dans différentes régions de Grèce et à l'étranger.
Aujourd'hui, les habitants du village se consacrent à l'exploitation forestière et à l'élevage. Des bovins, des chèvres et des moutons sont élevés sur les pentes de Smolika et de Tabouriou.
Les nombreuses églises du village sont intéressantes, comme l'église centrale de l'Assomption de la Théotokos (1812), Saint-Nicolas (1850), Saint-Paraskevi (1850), Saint-Dimitrios (1926), Saint-Athanasios, Sainte-Barbara, Pr. Elias, St. Trinity, etc. Les anciens moulins et fontaines du village, ainsi que le bâtiment de l'ancienne école primaire méritent l'attention.  Au centre du village se trouve un grand bâtiment appartenant à la confrérie d'Agia Paraskevi.   En général, la forme urbaine du village est monocentrique, avec le centre au milieu, qui comprend le village central, les deux places inégales et les 12 mahalades, qui font face à diverses usines puissantes (soja), telles que Tsoubanai, Papagiannai, Vailades, etc.
La tradition musicale du village est unique. Aujourd'hui encore, des musiciens célèbres (Filippideoi et Betzaioi) animent les fêtes traditionnelles de la région. Ces dernières années, au mois d'août, un festival de chants polyphoniques est organisé sous la direction de Xanthoula Dakovanou, professeur de musicothérapie à l'université Denis Diderot-Paris7, et de l'orchestre de Nikos Filippidis. La coutume de fabriquer une "bontza" (un moule en argile pour cuire le pain ou les tartes) par les femmes pendant les mois d'été est également caractéristique.  Kerasovo dispose d'une infrastructure adéquate pour passer la nuit, mais aussi pour déguster de bons plats (agneaux rôtis et kokoretsi) dans les tavernes traditionnelles du village. De Kerasovo part le sentier d'alpinisme vers Drakolimni et le grand pic de Smolika (2637 m), mais aussi d'autres sentiers plus petits dans les forêts autour du village.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Παρόλο που το 1953 μετονομάστηκε σε Αγία Παρασκευή, οι ντόπιοι προτιμούν το παλιό όνομα Κεράσοβο. Είναι όμορφο χωριό με γραφικά σπίτια, πολλά ρέματα, εκτεταμένα δάση κωνοφόρων και οξιάς και αλπικά λιβάδια στο Σμόλικα. Το Κεράσοβο βρέθηκε στο επίκεντρο του πολέμου κατά τις πρώτες ημέρες της Ιταλικής εισβολής. Οι περισσότεροι κάτοικοί του παλιότερα ασχολούνταν με τη μαστορική τέχνη και τις μεταφορές (κυρατζήδες- αγωγιάτες). Κερασοβίτες πετράδες- χτίστες εργάστηκαν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και  έξω από αυτήν. Σήμερα, οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την υλοτομία και την κτηνοτροφία. Βοοειδή, γίδια και πρόβατα εκτρέφονται στις πλαγιές του Σμόλικα και του Ταμπουριού. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι πολλές εκκλησίες του χωριού, όπως η κεντρική της Κοίμησης Θεοτόκου (1812), ο Αγ. Νικόλαος,(1850), η Αγία Παρασκευή (1850), ο Αγ. Δημήτριος (1926), ο Αγ. Αθανάσιος, η Αγ. Βαρβάρα, ο Πρ. Ηλίας, η Αγ. Τριάδα κ.α. Αξιοί προσοχής είναι  οι παλιοί μύλοι και οι βρύσες του χωριού, καθώς και το κτίριο του παλιού Δημοτικού σχολείου.  Στο κέντρο του χωριού ξεχωρίζει ένα μεγάλο κτίριο, που ανήκει στην Αδελφότητα Αγίας Παρασκευής.   Γενικά η πολεοδομική μορφή του χωριού είναι μονοκεντρική με το κέντρο στη μέση που περιλαμβάνει το μεσοχώρι, τις δυο ανισόπεδες πλατείες και τους 12 μαχαλάδες, που αντιστιχούν σε διάφορες ισχυρές φάρες (σόγια), όπως Τσουμπαναίοι, Παπαγιανναίοι, Βαιλάδες κά. Ξεχωριστή είναι η μουσική παράδοση του χωριού. Μέχρι και τις μέρες μας ξακουστοί μουσικοί (Φιλιππιδαίοι και Μπετζαίοι) διασκεδάζουν τον κόσμο στα  παραδοσιακά πανηγύρια της ευρύτερης περιοχής. Τα τελευταία χρόνια, τον Αύγουστο, διοργανώνεται Φεστιβάλ Πολυφωνικού Τραγουδιού, υπό την επίβλεψη της Ξανθούλας Ντακοβάνου, καθηγήτριας μουσικοθεραπείας στο Πανεπιστήμιο Denis Diderοt- Paris7, και της ορχήστρας του Νίκου Φιλιππίδη. Χαρακτηριστικό επίσης είναι το έθιμο της κατασκευής της «μπόντζας» (πήλινο ταψί για το ψήσιμο ψωμιού ή πίτας) από τις γυναίκες κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.  Στο Κεράσοβο υπάρχει η κατάλληλη υποδομή για να διανυκτερεύσετε αλλά και για ν’ απολαύσετε καλό φαγητό (ψητά αρνιά και κοκορέτσι) στις παραδοσιακές ταβέρνες του χωριού. Από το Κεράσοβο αρχίζει το ορειβατικό μονοπάτι για τη Δρακόλιμνη και τη μεγάλη κορυφή του Σμόλικα.στα 2637μ., αλλά και άλλα μικρότερα μονοπάτια στα δάση γύρω από το χωριό.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

All its inhabitants come from the neighbouring village of Zerma, which was abandoned due to landslides. The few inhabitants of the village are engaged in animal husbandry. Several inhabitants move their herds to warmer places in winter.

At a distance of 3 km from the village, in a green forest of gavros and oaks, is the deserted village of Zermas, home of the chieftain Giannoulis Zermas (1854). Zerma was a small centre of hagiography. The surviving hagiography inscription in the Monastery of Kamenas, near Delvino in Albania, is characteristic, where the painter Michael from Zerma signs the church's hagiography in 1662: 'δηα χυρός του αμαρτολου Миχάλις ζωγράφος εκ komiς Ζέρμας'. Also in Zerma, as in the other Masto villages, many men specialized in building. Teams of masons from Zerma worked in Mount Athos, Agrinio, Amfilochia, Thesprotia, Thessaly and Albania (Delvino, Argyrokastro).

The visitor can admire the church of Agios Dimitrios of 1864 and the central fountain of 1750. In a short distance from the village, there is the church of Zermas and the bridge of Zermas. In summer, events are held in the large square of the village, in the small theatre. The annual feast takes place on August 15th, while festivities are also held on October 26th of Agios Dimitrios. 

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Tous ses habitants viennent du village voisin de Zerma, qui a été abandonné à la suite de glissements de terrain. Les quelques habitants du village pratiquent l'élevage. Plusieurs habitants déplacent leurs troupeaux vers des endroits plus chauds en hiver.

À 3 km du village, dans une forêt verdoyante de gavros et de chênes, se trouve le village abandonné de Zermas, où vivait le chef Giannoulis Zermas (1854). Zerma était un petit centre hagiographique. L'inscription hagiographique qui subsiste dans le monastère de Kamenas, près de Delvino en Albanie, est caractéristique. Le peintre Michael de Zerma y signe l'hagiographie de l'église en 1662 : " δηα χυρός του αμαρτολου Миχάλις ζωγράφος εκ komiς Ζέρμας ". À Zerma également, comme dans les autres villages du Masto, de nombreux hommes se sont spécialisés dans la construction. Des équipes de maçons de Zerma ont travaillé au Mont Athos, à Agrinio, à Amfilochia, à Thesprotia, en Thessalie et en Albanie (Delvino, Argyrokastro).

Le visiteur peut admirer l'église d'Agios Dimitrios de 1864 et la fontaine centrale de 1750. À une courte distance du village, on trouve l'église de Zermas et le pont de Zermas. En été, des événements sont organisés sur la grande place du village, dans le petit théâtre. La fête annuelle a lieu le 15 août, et des festivités sont également organisées le 26 octobre à Agios Dimitrios. 

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Όλοι οι κάτοικοί του προέρχονται από το γειτονικό χωριό Ζέρμα, το οποίο εγκαταλείφθηκε λόγω κατολισθήσεων. Οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την κτηνοτροφία. Αρκετοί κάτοικοι τον χειμώνα μετακινούνται με τα κοπάδια τους σε ζεστότερα μέρη.

Σε απόσταση 3 χλμ. από την Πλαγιά σ’ ένα καταπράσινο δάσος από γάβρους και βελανιδιές βρίσκεται το έρημο χωριό της Ζέρμας, πατρίδα του οπλαρχηγού Γιαννούλη Ζέρμα (1854). Η Ζέρμα υπήρξε μικρό κέντρο αγιογραφίας. Χαρακτηριστική είναι η σωζόμενη επιγραφή αγιογράφησης στη Μονής Κάμενας, κοντά στο Δέλβινο της Αλβανίας, όπου ο ζωγράφος Μιχαήλ από τη Ζέρμα υπογράφει την αγιογράφηση του ναού στα 1662: «δηα χυρός του αμαρτολού Μιχάλις ζωγράφος εκ κόμις Ζέρμας». Επίσης στη Ζέρμα, όπως και στα υπόλοιπα Μαστοροχώρια, πολλοί άντρες ειδικεύθηκαν στην οικοδομική. Συνεργεία μαστόρων από την Ζέρμα εργάστηκαν στο Άγιο Όρος, στο Αγρίνιο, στην Αμφιλοχία, στη Θεσπρωτία, στη Θεσσαλία και στην Αλβανία (Δέλβινο, Αργυρόκαστρο).

Ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει τον Ι.Ν Αγίου Δημητρίου του 1864 καθώς και την κεντρική βρύση του 1750. Σε μικρή απόσταση από το χωριό, βρίσκονται η Ι.Μ. Ζέρμας και το γεφύρι της Ζέρμας. Το καλοκαίρι στην μεγάλη πλατεία του χωριού, στο μικρό θεατράκι, διεξάγονται εκδηλώσεις. Το ετήσιο Πανηγύρι γίνεται τον Δεκαπενταύγουστο ενώ γίνονται εορταστικές εκδηλώσεις και στις 26 Οκτωβρίου του Αγίου Δημητρίου. 

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

In the past, the inhabitants lived there all year round and did not leave it during the winter months, as is the case in almost all other villages built higher than 1100 metres above sea level. The village is surrounded by rich forests of oak, beech, black pine and fir, while significant areas are occupied by grassland.  For this reason, livestock farming and logging are the main activities of the inhabitants.

Fourka is a historic place, where on the hill of Prophet Elias, in the north, there were deadly battles in 1940 during the Greek-Italian war. It was here that Colonel Konstantinos Davakis was wounded and Lieutenant Alexandros Diakos breathed his last.

The history of the village dates back to before the 16th century. The village was formed by the union of four settlements. At that time it had 3,000 inhabitants and due to its mountainous location, the taxes to the Ottoman administration were extremely low. Economic and social reasons as well as the increase in raids from present-day Albania (Kolonia) contributed to the dispersion of the Fourkians from the 17th to the 19th century. The wars in the period 1940-1949 and the later urbanisation reduced the population of Fourka considerably.

Today there are 25 permanent residents living in Fourka who are engaged in animal husbandry and logging. In the summer, however, the village comes alive with people from all over the world visiting their hometown. During the summer season, the population increases to 300 people due to the arrival of travelling farmers and residents living in other towns.

The village churches of Agios Nikolaos, Agios Georgios, Agios Athanasios and Pr. Important are the customs of the village, such as: 't' Aitryfonas', 't' Panaias t' Miggles' and 't' Ainikola'.

From Tabouri peak and from the hill of Profitis Elias, which can be reached from the village by following a forest road or path, you can admire nature in all its splendour. Wherever you turn your eyes, you will see forests, alpine meadows, ridges and gullies all around Smolika and Gramos. Every year, on the day of its feast day (20 July), Prophet Elias is officially commemorated by the state for the contribution of the Pindos woman in the Greek-Italian war of 1940-41. From Fourka, a road leads to Samarina (about 12 km) and the neighbouring region of Grevena, while from the Kladormi Monastery, which is lower than the village, one can reach the Konitsa-Kozani highway.

In the village there is a guesthouse for overnight stay, a cafeteria and a grill. Fourka, like most Vlach villages, celebrates the Feast of Fifteen August.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

L'histoire du village remonte avant le XVIe siècle. Le village est né de l'union de quatre localités. À l'époque, il comptait 3 000 habitants et, en raison de sa situation montagneuse, les impôts versés à l'administration ottomane étaient extrêmement faibles. Des raisons économiques et sociales ainsi que l'augmentation des raids en provenance de l'Albanie actuelle (Kolonia) ont contribué à la dispersion des Fourkians du 17e au 19e siècle. Les guerres de la période 1940-1949 et l'urbanisation ultérieure ont considérablement réduit la population de Fourka.

Aujourd'hui, 25 résidents permanents vivent à Fourka et se consacrent à l'élevage et à l'exploitation forestière. Cependant, en été, le village s'anime avec des personnes du monde entier qui viennent visiter leur ville natale. Pendant la saison estivale, la population atteint 300 personnes en raison de l'arrivée de fermiers itinérants et de résidents vivant dans d'autres villes.

Les églises du village, Agios Nikolaos, Agios Georgios, Agios Athanasios et Pr. Les coutumes du village sont également importantes : t' Aitryfonas', 't' Panaias t' Miggles' et 't' Ainikola'.

Du sommet de Tabouri et de la colline de Profitis Elias, que l'on peut atteindre depuis le village en suivant une route forestière ou un sentier, on peut admirer la nature dans toute sa splendeur. Où que vous tourniez votre regard, vous verrez des forêts, des alpages, des crêtes et des ravins tout autour de Smolika et de Gramos. Chaque année, le jour de sa fête (20 juillet), le prophète Elias est officiellement commémoré par l'État pour la contribution de la femme de Pindos à la guerre gréco-italienne de 1940-41. De Fourka, une route mène à Samarina (environ 12 km) et à la région voisine de Grevena, tandis qu'à partir du monastère de Kladormi, qui est plus bas que le village, on peut rejoindre la route Konitsa-Kozani.

Le village dispose d'une maison d'hôtes, d'une cafétéria et d'un grill. Fourka, comme la plupart des villages valaques, célèbre la fête du Quinze août.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Παλαιότερα οι κάτοικοι διέμεναν καθόλη τη διάρκεια του χρόνου και δεν το εγκατέλειπαν τους χειμερινούς μήνες, όπως συμβαίνει σχεδόν σε όλα τα υπόλοιπα χωριά που είναι χτισμένα ψηλότερα από τα 1100 μέτρα υψόμετρο. Το χωριό περιβάλλεται από πλούσια δάση δρυός, οξυάς, μαύρης πεύκης και ελάτης, ενώ σημαντικές εκτάσεις καταλαμβάνουν οι χορτολιβαδικές εκτάσεις.  Για το λόγο αυτό η κτηνοτροφία και η υλοτομία αποτελούν βασικές δραστηριότητες των κατοίκων.

Η Φούρκα αποτελεί ιστορικό τόπο, όπου στο ύψωμα Προφήτης Ηλίας, στα βόρεια, έγιναν φονικότατες μάχες το 1940 κατά τη διάρκεια του ελληνοϊταλικού πολέμου. Εδώ τραυματίστηκε ο συνταγματάρχης Κων/νος Δαβάκης, και  άφησε την τελευταία του πνοή ο υπολοχαγός Αλέξανδρος Διάκος.

Η ιστορία του χωριού ανάγεται πριν το 16ο αιώνα. Το χωριό προέκυψε από τη συνένωση τεσσάρων οικισμών: του Παλαιοχωρίου, της Λιάτσικας, του Μαυρόβου και της Φούρκας. Τότε αριθμούσε 3.000 κατοίκους και λόγω της ορεινής της θέσης, η φορολογία προς την Οθωμανική διοίκηση ήταν εξαιρετικά χαμηλή. Οικονομικοί και κοινωνικοί λόγοι καθώς επίσης και η έξαρση των ληστρικών επιδρομών από τη σημερινή Αλβανία (Κολώνια) συνέβαλαν  στη διασπορά των Φουρκιωτών από το 17ο έως το 19ο αιώνα. Οι πόλεμοι κατά την περίοδο 1940- 1949 και η αστυφιλία αργότερα μείωσαν τον πληθυσμό της Φούρκας κατά πολύ.

Σήμερα στη Φούρκα ζουν 25 μόνιμοι κάτοικοι που ασχολούνται με την κτηνοτροφία και την υλοτομία. Το καλοκαίρι όμως το χωριό ζωντανεύει από τους απανταχού Φουρκιώτες που επισκέπτονται τη γενέτειρά τους. Κατά την θερινή περίοδο με την προσέλευση των μετακινούμενων κτηνοτρόφων και των κατοίκων που διαμένουν σε άλλες πόλεις   αυξάνεται ο πληθυσμός και ανέρχεται στα 300 άτομα.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εκκλησίες του χωριού: ο Άγιος Νικόλαος,  ο Αγ. Γεώργιος, ο Αγ. Αθανάσιος και ο Πρ. Ηλίας, καθώς και το Πολιτιστικό Κέντρο με τη βιβλιοθήκη και το Λαογραφικό Μουσείο, όπου υπάρχουν πολλά εκθέματα από την αγροτική ζωή του χωριού. Σημαντικά είναι τα έθιμα του χωριού, όπως: «τ' Αϊτρύφονα»,  «τ’ς Παναΐάς τ’ς Μιγάλς» και   «τ’ Αϊνικόλα».

Από την κορυφή Ταμπούρι και από το ύψωμα Προφήτης Ηλίας, που μπορεί κανείς να φτάσει με αφετηρία το χωριό ακολουθώντας δασικό δρόμο ή μονοπάτι, μπορείτε να θαυμάσετε τη φύση σε όλο το μεγαλείο της. Όπου και να στρέψετε τα μάτια σας, θα δείτε δάση, αλπικά λιβάδια, ράχες και ρεματιές ολόγυρα στο Σμόλικα και στο Γράμμο. Στον Προφήτη Ηλία κάθε χρόνο, ανήμερα της εορτής του (20 Ιουλίου), τιμάται επίσημα από την πολιτεία η προσφορά της γυναίκας της Πίνδου στον Ελληνοιταλικό πόλεμο του 1940-41. Από τη Φούρκα δρόμος οδηγεί προς τη Σαμαρίνα (περίπου 12 χλμ ) και τη γειτονική περιοχή των Γρεβενών, ενώ από τη Μονή Κλαδόρμης, που βρίσκεται χαμηλότερα από το χωριό, μπορεί να φτάσει κανείς στην εθνική οδό Κόνιτσας- Κοζάνης.

Στο χωριό υπάρχει ξενώνας για διανυκτέρευση, καφεπαντοπολείο και  ψησταριά. Η Φούρκα, όπως και τα περισσότερα βλαχοχώρια,  πανηγυρίζει το Δεκαπενταύγουστο.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

In the lower part of the village, graves of Byzantine and Roman or earlier times were found. It is assumed that there was an ancient settlement at the site of the village. The main occupations that the inhabitants were engaged in from the past were logging, karmanas (production of pottery), charcoal making, animal husbandry and pottery. The inhabitants of Distratos are famous for their skill in logging. With simple means and before the discovery of oil and electricity, they built water mills in suitable places and exploited the power of water to produce useful timber.  The potters made pottery by heating the torch in a special way, which was formerly used as a healing agent for animal wounds and so on. In Distrato there is a Primary School, a Tapestry School, a community library, a water mill, a water mill, mandanias and a snow removal station.

The central church, dedicated to the Assumption of the Virgin Mary, is the jewel of the village and the centre of the three-day festival on 15 August. It is of the basilica type and was built in 1909 by the master builder Alexis Marcheki from Pyrsogianni. The church is adorned with an elaborate iconostasis and icons of Chioniadian painters, painted on canvas.

The chapel of Prophet Elias is located to the north of Distratos on a hilltop, in a prominent position. On the north side of the church is the date 1814, although according to testimonies the church existed before that. The chapel is open every year on 20 July, when a festival with traditional music and dancing takes place.

Distrato has a suitable infrastructure for sleeping with remarkable guesthouses and rooms to let, and eating with several taverns and cafes. There are also woodcarving workshops, waxworks and trout farms.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Dans la partie basse du village, des tombes byzantines et romaines ou antérieures ont été trouvées. On suppose qu'il y avait une ancienne colonie sur le site du village. Les principales activités des habitants d'autrefois étaient l'exploitation forestière, les karmanas (production de poteries), la fabrication de charbon de bois, l'élevage et la poterie. Les habitants de Distratos sont réputés pour leur savoir-faire en matière d'exploitation forestière. Avec des moyens simples et avant la découverte du pétrole et de l'électricité, ils construisaient des moulins à eau dans des endroits appropriés et exploitaient la force de l'eau pour produire du bois utile.  Les potiers fabriquent des poteries en chauffant le chalumeau d'une manière spéciale, qui était autrefois utilisé comme agent de guérison pour les blessures des animaux, etc. À Distrato, on trouve une école primaire, une école de tapisserie, une bibliothèque communautaire, un moulin à eau, un moulin à eau, des mandanias et une station de déneigement.

L'église centrale, dédiée à l'Assomption de la Vierge Marie, est le joyau du village et le centre de la fête qui dure trois jours, le 15 août. De type basilical, elle a été construite en 1909 par le maître d'œuvre Alexis Marcheki, originaire de Pyrsogianni. L'église est ornée d'une iconostase élaborée et d'icônes de peintres chioniadiens, peintes sur toile.

La chapelle du prophète Elias est située au nord de Distratos, au sommet d'une colline, dans une position proéminente. Sur le côté nord de l'église figure la date de 1814, bien que, selon les témoignages, l'église ait existé avant cette date. La chapelle est ouverte chaque année le 20 juillet, date à laquelle a lieu un festival de musique et de danse traditionnelles.

Distrato dispose d'une infrastructure adéquate pour dormir, avec de remarquables pensions et chambres à louer, et pour manger, avec plusieurs tavernes et cafés. On y trouve également des ateliers de sculpture sur bois, des cirques et des élevages de truites.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Στο χαμηλότερο μέρος του χωριού βρέθηκαν τάφοι βυζαντινής και ρωμαϊκής ή παλιότερης εποχής. Εικάζεται ότι στη θέση του χωριού υπήρχε αρχαίος οικισμός. Τα κυριότερα επαγγέλματα με τα οποία ασχολούνταν από παλιά οι κάτοικοι ήταν του υλοτόμου, του κατρανά (παραγωγή κατραμιού), του καρβουνιάρη, του κτηνοτρόφου και του κερατζή (αγωγιάτη). Οι κάτοικοι του Διστράτου φημίζονται για την επηδεξιότητά τους στην υλοτομία. Με απλά μέσα και πριν ανακαλυφθούν οι πετρελαιομηχανές και το ηλεκτρικό ρεύμα κατασκεύαζαν νεροπρίονα σε κατάλληλα σημεία και εκμεταλευόμενοι τη δύναμη του νερού παρήγαγαν χρήσιμη ξυλεία.  Οι κατρανάδες έφτιαχναν κατράμι, θερμαίνοντας με ειδικό τρόπο το δαδί και  το οποίο χρησιμοποιούνταν παλιότερα σαν επουλωτικό στις πληγές των ζώων κά. Στο Δίστρατο λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο, Ταπητουργική Σχολή, κοινοτική βιβλιοθήκη,  νεροτριβή, μαντάνια καθώς και σταθμός εκχιονισμού.

Η κεντρική εκκλησία, αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, αποτελεί το στολίδι του χωριού και το επίκεντρο του τριήμερου πανηγυριού τον δεκαπενταύγουστο. Είναι τύπου Βασιλικής και χτίστηκε το 1909 από τον  πρωτομάστορα Αλέξη Μαρτσέκη από την Πυρσόγιαννη. Ο ναος κοσμείται με περίτεχνο τέμπλο και εικόνες Χιονιαδιτών ζωγράφων, ζωγραφισμένες επάνω σε μουσαμά.

Το εξωκλήσι του Προφήτη Ηλία βρίσκεται στα βόρεια του Διστράτου πάνω σε λοφίσκο, σε περίοπτη θέση. Στη βόρεια πλευρά του ναού υπάρχει η χρονολογία 1814, αν και σύμφωνα με μαρτυρίες ο ναός προϋπήρχε. Το εξωκλήσι λειτουργείται κάθε χρόνο στις 20 Ιουλίου, οπότε και ακολουθεί πανηγύρι με παραδοσιακή μουσική και χορό.

Το Δίστρατο διαθέτει κατάλληλη υποδομή για ύπνο με αξιόλογους ξενώνες και ενοικιαζόμενα δωμάτια, και φαγητό με αρκετές ταβέρνες και καφενεία. Υπάρχουν επίσης εργαστήρια ξυλογλυπτικής, κηροπλαστικής και ιχθυοτροφεία πέστροφας.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

Around Plekati you will find one of the most beautiful remaining mountainous rural landscapes of our country, which unfortunately year after year, as the cultivation of small fields is abandoned, is replaced by the surrounding forests that gradually expand towards the village. The small fields with annual crops and opportunistic trees, the plant fences and oaks at the edges of the fields, the existence of numerous paths connecting the fields and the streams that flow between the fields, create an image that seems to come from the past. The village still retains several houses of traditional architecture.

Plekati has been home to many craftsmen, who travelled far from their homeland to work. Thus, in the past centuries we met Plekati craftsmen in Athens, in Messolonghi and Astakos, in Thesprotia, in Kavala, in regions of Albania (Delvino, Korica), in France, in Asia Minor (Prusa) and in Russia (Irkutsk, Vladivostok).   Many Plekadians emigrated permanently to other places from time to time, such as Drosopigi (Belkameni) and Flamburo (Negovani) in Florina, as well as Ampelon (Kazaklar) in Thessaly.

The church of Agios Athanasios (17th century) is impressive, with an iconostasis and ceiling of unique artistic value. The church houses the remaining parts of the temple of the old church of Panagia Plekaditissa (1775), which was thoroughly renovated after the war. On 16 February, the village celebrates the discovery of the miraculous icon of the "Panagia of Plekaditissa". The main festival takes place on August 14 & 15.

Today Plekati is a lively village with agricultural and livestock activities. In the summers several cattle breeders lease the alpine meadows and reap the benefits of the plateaus of the Gramos.  Plekati is the starting point for mountaineering routes to the major peaks of the Gramos {Tsouka al Petsiou (2520m), Periphano or Skirtsi (2444m) ka} and from here many other trails start or end on the forested slopes of the Gramos. The visitor can also see the Memorial of the Fallen 46-49. In the village there is a guesthouse and a café that offers fine snacks and tsipouro.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Autour de Plekati, vous trouverez l'un des plus beaux paysages ruraux montagneux restants de notre pays, qui malheureusement, année après année, à mesure que la culture des petits champs est abandonnée, est remplacée par les forêts environnantes qui s'étendent progressivement vers le village. Les petits champs avec des cultures annuelles et des arbres opportunistes, les clôtures végétales et les chênes en bordure des champs, l'existence de nombreux chemins reliant les champs et les ruisseaux qui coulent entre les champs, créent une image qui semble venir du passé. Le village conserve encore plusieurs maisons à l'architecture traditionnelle.

Plekati a abrité de nombreux artisans qui se rendaient loin de leur pays pour travailler. Ainsi, au cours des siècles passés, nous avons rencontré des artisans de Plekati à Athènes, à Messolonghi et Astakos, à Thesprotia, à Kavala, dans des régions d'Albanie (Delvino, Korica), en France, en Asie Mineure (Prusa) et en Russie (Irkoutsk, Vladivostok).   De temps à autre, de nombreux Plékadiens ont émigré de façon permanente vers d'autres lieux, tels que Drosopigi (Belkameni) et Flamburo (Negovani) à Florina, ainsi qu'Ampelon (Kazaklar) en Thessalie.

L'église d'Agios Athanasios (XVIIe siècle) est impressionnante, avec une iconostase et un plafond d'une valeur artistique unique. L'église abrite les parties restantes du temple de l'ancienne église de Panagia Plekaditissa (1775), qui a été entièrement rénovée après la guerre. Le 16 février, le village célèbre la découverte de l'icône miraculeuse de la "Panagia de Plekaditissa". Le principal festival a lieu les 14 et 15 août.

Aujourd'hui, Plekati est un village animé, avec des activités agricoles et d'élevage. En été, plusieurs éleveurs de bétail louent les alpages et profitent des plateaux du Gramos.  Plekati est le point de départ des itinéraires d'alpinisme vers les principaux sommets du Gramos {Tsouka al Petsiou (2520 m), Periphano ou Skirtsi (2444 m) ka} et de nombreux autres sentiers commencent ou se terminent sur les pentes boisées du Gramos. Le visiteur peut également voir le mémorial des soldats tombés au combat 46-49. Dans le village, il y a une maison d'hôtes et un café qui propose des collations et du tsipouro.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Γύρω από το Πληκάτι θα συναντήσετε ένα από τα πιο όμορφα εναπομείναντα ορεινά αγροτικά τοπία της χώρας μας, που δυστυχώς χρόνο με το χρόνο, καθώς η καλλιέργεια των μικρών αγρών εγκαταλείπεται, αντικαθίσταται από τα γύρω δάση που σταδιακά επεκτείνονται προς το χωριό. Οι μικροί αγροί με τις ετήσιες καλλιέργειες και τα οπορωφόρα δέντρα, οι φυτοφράκτες και οι δρυς στις άκρες των χωραφιών,  η ύπαρξη πλήθους μονοπατιών που συνδέουν τους αγρούς και τα ρυάκια που κυλούν μεταξύ των χωραφιών, δημιουργούν μια εικόνα που φαίνεται πως προέρχεται από το παρελθόν. Το χωριό διατηρεί ακόμα αρκετά σπίτια παραδοσιακής αρχιτεκτονικής.

Το Πληκάτι υπήρξε πατρίδα πολλών μαστόρων, που ταξίδευαν για δουλειά πολύ μακρυά από τον τόπο τους. Έτσι τους προηγούμενους αιώνες συναντούσαμε Πληκαδίτες μαστόρους στην Αθήνα, στο Μεσολόγγι και στον Αστακό, στη Θεσπρωτία, στην Καβάλα, σε περιοχές της Αλβανίας (Δέλβινο, Κορυτσά), στη Γαλλία, στη Μικρά Ασία (Προύσα) και στη Ρωσία (Ιρκούτσκ, Βλαδιβοστόκ).   Πολλοί Πληκαδίτες μετανάστευσαν κατά καιρούς οριστικά σε άλλα μέρη, όπως  στη Δροσοπηγή (Μπελκαμένη) και στο Φλάμπουρο (Νεγοβάνη) Φλώρινας, καθώς επίσης και στον Αμπελώνα (Καζακλάρ) Θεσσαλίας.

Εντυπωσιακός είναι ο ναός του Αγίου Αθανασίου (17ος αιώνας), με τέμπλο και ταβάνι μοναδικής καλλιτεχνικής αξίας. Στο ναό φιλοξενούνται τα εναπομείναντα τμήματα από το τέμπλο του παλιού ναού της Παναγίας της Πληκαδίτισσας (1775), που ανακαινίστηκε εκ βάθρων μεταπολεμικά. Στις 16 Φεβρουαρίου, το χωριό γιορτάζει την εύρεση της Θαυματουργού εικόνας της "Παναγίας της Πληκαδίτισας". Το κεντρικό πανηγύρι γίνεται στις 14 & 15 Αυγούστου.

Σήμερα το Πληκάτι είναι ένα ζωντανό χωριό με γεωργικές και κτηνοτροφικές δραστηριότητες. Τα καλοκαίρια αρκετοί κτηνοτρόφοι μισθώνουν τα αλπικά λιβάδια και καρπούνται τα οροπέδια του Γράμμου.  Το Πληκάτι αποτελεί αφετηρία για ορειβατικές διαδρομές στις μεγάλες κορυφές του Γράμμου {Τσούκα αλ Πέτσιου (2520μ),  Περήφανο ή Σκίρτσι (2444μ) κά} και από εδώ ξεκινούν ή καταλήγουν πολλά άλλα μονοπάτια στις δασωμένες πλαγιές του Γράμμου. Ο επισκέπτης μπορεί να δει και το Μνημείο Πεσόντων 46-49. Στο χωριό υπάρχει ξενώνας και καφενείο που προσφέρει εκλεκτά μεζεδάκια και τσίπουρο.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

The village, formerly called Blistiani, is built at an altitude of 900 m, on the western slopes of a large valley formed to the north of the mountains Tabouri (alt. 1876 m) and Gyftissa (alt. 1750 m).

Lagada is home to famous stone masons. Some of the famous mansions of the town of Siatista, for example, bear inscriptions with the names of masters and masters from this small village: "If you ask, Lords, which master built it, Nakos the name from the country of Blistiani, Villaetti Konitsa, 1740".  Also, an inscription preserved in the village of Gorgogiri Trikala informs us that Blizdianite masons built the village church in 1857. In the mid-19th century a large part of the village's inhabitants, consisting mainly of families of masons, settled permanently in the village of Drakotrypa in Thessaly.

Today, only a few stone houses remain to remind of the old times.  The few inhabitants of the village are mostly engaged in animal husbandry, logging and wood processing - there are two sawmills in the village - and some continue to practice the profession of a builder.
In the village, the church of Panagia and the old school stand out, as well as the chapel of Agia Paraskevi, with excellent examples of frescoes by Chioniadian painters.
Beautiful locations around the village are the springs Glykoneri and Elatia and the plateau "livadia" located east of the village at an altitude of 1412 meters.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Le village, anciennement appelé Blistiani, est construit à une altitude de 900 m, sur les pentes occidentales d'une grande vallée formée au nord des montagnes Tabouri (alt. 1876 m) et Gyftissa (alt. 1750 m).

Lagada est la patrie de célèbres tailleurs de pierre. Certaines des célèbres demeures de la ville de Siatista, par exemple, portent des inscriptions avec les noms de maîtres et de maîtres de ce petit village : "Si vous demandez, seigneurs, quel maître l'a construite, Nakos le nom du pays de Blistiani, Villaetti Konitsa, 1740".  De même, une inscription conservée dans le village de Gorgogiri Trikala nous informe que des maçons blizdianites ont construit l'église du village en 1857. Au milieu du XIXe siècle, une grande partie des habitants du village, composée principalement de familles de maçons, s'est installée définitivement dans le village de Drakotrypa en Thessalie.

Aujourd'hui, il ne reste que quelques maisons en pierre qui rappellent l'ancien temps.  Les quelques habitants du village se consacrent principalement à l'élevage, à l'exploitation forestière et à la transformation du bois - il y a deux scieries dans le village - et certains continuent à exercer la profession de maçon.

Dans le village, l'église de Panagia et l'ancienne école sont remarquables, ainsi que la chapelle d'Agia Paraskevi, avec d'excellents exemples de fresques réalisées par des peintres chioniadiens.

Les sources Glykoneri et Elatia et le plateau "livadia" situé à l'est du village à une altitude de 1412 mètres constituent des sites magnifiques autour du village.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Το χωριό, που παλιότερα ονομαζόταν Μπλίσδιανη, είναι κτισμένο σε υψόμετρο 900 μ, στις δυτικές πλαγιές μιας μεγάλης κοιλάδας που σχηματίζεται στα βόρεια των βουνών Ταμπούρι (υψ. 1876μ) και Γύφτισσα (υψ. 1750μ).

Η Μπλίσδιανη είναι πατρίδα ονομαστών μαστόρων της πέτρας. Ορισμένα από τα φημισμένα αρχοντικά της κωμόπολης της Σιάτιστας, για παράδειγμα, φέρουν επιγραφές με το όνομα μαστόρων και πρωτομαστόρων από το μικρό αυτό χωριό: «Άν ρωτάτε, Άρχοντες ποίος μάστορας το έχτισε, Νάκος το όνομα από χώρα Μπλίσδιανη, Βιλαέτι Κόνιτσα, 1740».  Επίσης επιγραφή που σώζεται στο χωριό Γοργογύρι Τρικάλων μας πληροφορεί ότι Μπλισδιανήτες μαστόροι έκτισαν την εκκλησία του χωριού το 1857. Στα μέσα του 19ου αιώνα ένα μεγάλο μέρος από τους κατοίκους του χωριού, αποτελούμενο κυρίως από οικογένειες μαστόρων, εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο χωριό Δρακότρυπα της Θεσσαλίας.

Σήμερα στη Λαγκάδα έχουν απομείνει ελάχιστα πέτρινα σπίτια για να θυμίζουν της παλιές εποχές.  Οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού ασχολούνται ως επί το πλείστον με την κτηνοτροφία την υλοτομία και την επεξεργασία του ξύλου –στο χωριό υπάρχουν δυο πριονιστήρια- και ορισμένοι συνεχίσουν την εξάσκηση του επαγγέλματος του οικοδόμου.

Στο χωριό ξεχωρίζουν η εκκλησιά της Παναγιάς και το παλιό σχολείο, καθώς και το ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής, με εξαιρετικά δείγματα τοιχογραφιών από Χιονιαδίτες ζωγράφους.

Ωραίες τοποθεσίες γύρω από το χωριό είναι οι πηγές Γλυκονέρι και Ελατιά και το οροπέδιο «λιβάδια» που βρίσκεται ανατολικά του χωριού σε υψόμετρο 1412 μέτρων.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

Walking along the picturesque cobbled streets of the village you will admire the stately houses, the ornate front doors and the stone fountains. Most of the houses, according to the inscriptions on the walls, started to be built around 1750. Many of them are two or three storeys high and around them there are small stone squares and cobbled steps and alleys. Also many houses have interesting stone carvings on their walls.

Climb up to the square of Kokka Karya and from there to the century-old plane tree, next to the welcoming guesthouse and higher up to the church of Agios Georgios on a route that will fascinate you.  Agios Georgios (1904) is built on the site of an older church (1712). It will impress you with its technique and volume and its double bell tower.  Its wood-carved iconostasis is the work of the Tournovite - from the neighbouring village of Gorgopotamos - talian Vassilis Skalisti (1926) and the painted decoration is by the Serbian iconographer Miltiadis Nikolic.   Agios Nikolaos (1772), a three-aisled basilica with a turreted bell tower and peristyle loggia, is the oldest church in the village. The churches of Agios Athanasios (1864), Agios Minas (1853), Panagia (1867) and Analipsius are also noteworthy.

Pyrsogianni used to be inhabited by 360 families and 1,800 people. Most of the men were engaged in masonry. It is the home of the famous stone masons and craftsmen who, during the last 4 centuries and until 1950, dispersed, organized in bouloukia, to nearby and distant destinations (Balkans, America, Persia, Sudan, etc.) and created works of rare beauty and technical excellence. Pyrsoyanites and Bourbian craftsmen with a boulukki of eighty craftsmen and the first master craftsman, the Pyrsoyanite Zioga Frodzo, built the bridge of Konitsa in 1871.    Today about 200 inhabitants live in the village permanently, and many more in the summer. The main occupation of the inhabitants today is cattle breeding, logging and the provision of services, while a few continue the traditional profession of stone craftsman.

The village's annual festival takes place on August 15th, first on the mountain, in the shiadia and threshing floors of Panagia until noon and then in the evening in the village square with beautiful traditional songs and local musicians. 

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

En vous promenant dans les pittoresques rues pavées du village, vous admirerez les maisons majestueuses, les portes d'entrée ornées et les fontaines en pierre. D'après les inscriptions sur les murs, la plupart des maisons ont commencé à être construites vers 1750. Beaucoup d'entre elles ont deux ou trois étages et sont entourées de petites places en pierre, de marches et de ruelles pavées. De plus, de nombreuses maisons présentent d'intéressantes sculptures en pierre sur leurs murs.

Montez jusqu'à la place de Kokka Karya et de là jusqu'au platane centenaire, à côté de l'accueillante maison d'hôtes et plus haut jusqu'à l'église d'Agios Georgios sur un itinéraire qui vous fascinera.  L'église d'Agios Georgios (1904) a été construite sur le site d'une église plus ancienne (1712). Elle vous impressionnera par sa technique, son volume et son double clocher.  Son iconostase en bois sculpté est l'œuvre du Tournovite - du village voisin de Gorgopotamos - talien Vassilis Skalisti (1926) et la décoration peinte est celle de l'iconographe serbe Miltiadis Nikolic.   Agios Nikolaos (1772), une basilique à trois nefs avec un clocher à tourelles et une loggia à péristyle, est la plus ancienne église du village. Les églises d'Agios Athanasios (1864), d'Agios Minas (1853), de Panagia (1867) et d'Analipsius sont également remarquables.

Pyrsogianni comptait 360 familles et 1 800 habitants. La plupart des hommes travaillaient dans la maçonnerie. C'est la patrie des célèbres tailleurs de pierre et artisans qui, au cours des quatre derniers siècles et jusqu'en 1950, se sont dispersés, organisés en bouloukia, vers des destinations proches et lointaines (Balkans, Amérique, Perse, Soudan, etc.) et ont créé des œuvres d'une rare beauté et d'une grande excellence technique. Les artisans pyrsoyens et bourbiens, avec une bouloukia de quatre-vingts artisans et le premier maître artisan, le pyrsoyen Zioga Frodzo, ont construit le pont de Konitsa en 1871.    Aujourd'hui, environ 200 habitants vivent en permanence dans le village, et beaucoup plus en été. La principale activité des habitants est l'élevage, l'exploitation forestière et la prestation de services, tandis que quelques-uns poursuivent la profession traditionnelle d'artisan de la pierre.

La fête annuelle du village a lieu le 15 août, d'abord sur la montagne, dans les shiadia et les aires de battage de Panagia jusqu'à midi, puis le soir sur la place du village, avec de belles chansons traditionnelles et des musiciens locaux. 

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Περπατώντας στα καλντερίμια του χωριού θα θαυμάσετε τα αρχοντικά σπίτια, τις περίτεχνες εξώπορτες και τις πέτρινες βρύσες. Τα περισσότερα σπίτια, σύμφωνα με τις εντοιχισμένες κτητορικές επιγραφές, άρχισαν να κτίζονται γύρω στο 1750. Πολλά από αυτά είναι διώροφα ή και τριώροφα και γύρω τους αναπτύσσονται μικρές πέτρινες πλατείες και καλντεριμωτά σκαλοπάτια και δρομάκια. Επίσης πολλά σπίτια διαθέτουν ενδιαφέρουσες λιθανάγλυφες παραστάσεις στους τοίχους τους.

Ανηφορίστε προς την πλατεία της Κόκκα Καρυάς και από εκεί ως τον αιωνόβιο πλάτανο, και ψηλότερα έως την εκκλησία του Άγιου Γεωργίου σε μια διαδρομή που θα σας συνεπάρει.  Ο Άγιος Γεώργιος (1904) είναι κτισμένος στην θέση παλιότερου ναού  (1712). Θα σας  εντυπωσιάσει με την τεχνική και τον όγκο του και το διπλό καμπαναριό του.  Το ξυλόγλυπτο τέμπλο του  είναι έργο του τουρνοβίτη –από το διπλανό χωριό Γοργοπόταμος- ταλιαδόρου Βασίλη Σκαλιστή (1926) και ο ζωγραφικός διάκοσμος του Σέρβου αγιογράφου Μιλτιάδη Νίκολιτς.   Ο Άγιος Νικόλαος (1772), τρίκλιτη βασιλική με πυργοειδές καμπαναριό και  περιστύλιο χαγιάτι, είναι ο παλιότερος ναός του χωριού. Αξιόλογες είναι επίσης και οι εκκλησίες του Αγ. Αθανασίου (1864), του Αγ .Μηνά (1853), η Παναγιά (1867) και η Ανάληψη.

Στην Πυρσόγιαννη κατοικούσαν παλιά 360 οικογένειες και 1.800 άνθρωποι. Οι περισσότεροι άντρες ασχολούνταν με τη μαστορική. Είναι πατρίδα των  περιβόητων πετράδων και μαστόρων που τους τελευταίους 4 αιώνες και μέχρι το 1950, διασπάρθηκαν, οργανωμένοι σε μπουλούκια, σε κοντινούς και μακρινούς προορισμούς (Βαλκάνια,  Αμερική, Περσία, Σουδάν κά) και δημιούργησαν έργα σπάνιας ομορφιάς και τεχνικής αρτιότητας. Πυρσογιαννίτες και Βουρμπιανίτες τεχνίτες με μπουλούκι ογδόντα μαστόρων και Πρωτομάστορα τον Πυρσογιαννίτη Ζιώγα Φρόντζο, έχτισαν το 1871 το γεφύρι της Κόνιτσας. Σήμερα στο χωριό ζουν μόνιμα περίπου 200 κάτοικοι, ενώ το καλοκαίρι πολλοί περισσότεροι. Κύρια απασχόληση των κατοίκων σήμερα είναι η κτηνοτροφία, η υλοτομία, η παροχή υπηρεσιών, ενώ λιγοστοί συνεχίζουν το πατροπαράδοτο επάγγελμα του τεχνίτη της πέτρας.

Το ετήσιο πανηγύρι του χωριού πραγματοποιείται τον Δεκαπενταύγουστο αρχικά στο βουνό, στα σιάδια και στα αλώνια της Παναγιάς μέχρι το μεσημέρι και ακολούθως, το βράδυ, στην πλατεία του χωριού με ωραία παραδοσιακά τραγούδια και τοπικούς μουσικούς. 

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

Apart from their love for the arts, they also excelled in writing. In 1875, the first nucleus of the Filelekpaediktiki Adelheidia was founded in Vourbiani, a school that was to become a model school for the entire province of Konitsa.

Today the visitor should see the stone-built two-storey historic School of Vourbiani, the spiritual beacon of the region since the middle of the 19th century, which in more recent years and until 1986 functioned as a primary school, secondary school and boarding school, the Holy Church of Panagia with the wooden temple of the 16th century (built by Gorgopotamites woodcarvers), but also the other churches of the village.

A stop at the central square with the plane tree is essential, which is a meeting point for the Vourbianites and visitors, as here are the two traditional cafes and the guesthouse of the village.

Events are held on 20 July, the Feast of the Prophet Elijah, on 15 August, the Feast of the Assumption of the Virgin Mary, while on 24 October the "Tsipouro Festival" is organised.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Outre leur amour pour les arts, ils excellaient également dans l'écriture. En 1875, le premier noyau de la Filelekpaediktiki Adelheidia a été fondé à Vourbiani, une école qui allait devenir une école modèle pour toute la province de Konitsa.

Aujourd'hui, le visiteur doit voir l'école historique de Vourbiani, construite en pierre sur deux étages, phare spirituel de la région depuis le milieu du 19e siècle, qui a fonctionné plus récemment et jusqu'en 1986 comme école primaire, école secondaire et internat, la Sainte Eglise de Panagia avec le temple en bois du 16e siècle (construit par les sculpteurs sur bois Gorgopotamites), mais aussi les autres églises du village.

Une halte s'impose sur la place centrale avec le platane, point de rencontre des Vourbianites et des visiteurs, car c'est là que se trouvent les deux cafés traditionnels et la maison d'hôtes du village.

Des manifestations sont organisées le 20 juillet, à l'occasion de la fête du prophète Élie, le 15 août, à l'occasion de la fête de l'Assomption de la Vierge Marie, et le 24 octobre, à l'occasion de la "Fête du Tsipouro".

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Εκτός από την αγάπη τους για τις τέχνες διακρίθηκαν και στα γράμματα. Το 1875 ιδρύθηκε στη Βούρμπιανη ο πρώτος πυρήνας της Φιλεκπαιδευτικής Αδελφότητας, ένα σχολείο που έμελε να γίνει πρότυπο Σχολαρχείο ολόκληρης της επαρχίας Κόνιτσας.

Σήμερα ο επισκέπτης αξίζει να δει το λιθόκτιστο διώροφο ιστορικό Σχολαρχείο της Βούρμπιανης, πνευματικό φάρο της περιοχής από τα μέσα του 19ου αιώνα , το οποίο στα νεώτερα χρόνια και μέχρι το έτος 1986 λειτούργησε ως δημοτικό Σχολείο, γυμνάσιο και οικοτροφείο,  τον Ιερό Ναό της Παναγίας με το ξυλόγλυπτο τέμπλο του 16ου αιώνα (που κατασκευάστηκε από Γοργοποταμίτες ξυλογλύπτες)  , αλλά και τις υπόλοιπες εκκλησίες του χωριού.

Απαραίτητη είναι μια στάση στην κεντρική πλατεία με τον πλάτανο, η οποία είναι σημείο συνάντησης για τους Βουρμπιανίτες και τους επισκέπτες, καθώς εδώ βρίσκονται τα δυο παραδοσιακά καφενεία  και ο ξενώνας του χωριού.

Εκδηλώσεις γίνονται στις 20 Ιουλίου, του προφήτη-Ηλία, στις 15 Αυγούστου  της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ενώ στις 24 Οκτώβρη διοργανώνεται "Γιορτή Τσίπουρου".

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

Important works of Kantsion masters in the surrounding area are the arched stone bridge at Sarantaporo, on the road to the village, immediately after the junction with the national road, which has been standing there since 1747, as well as the Kladormi Monastery, located on the border with the neighbouring village of Fourka.  

Just as famous as the masons were the village's barrel makers who, like them, travelled to all parts of Greece, offering their services. According to tradition, Kantsiko existed in its present location before 1600. During the period of Ottoman rule, it experienced great growth and was given special administrative and ecclesiastical privileges. Most of the houses in the village were built at that time, as the inscribed plaques on the facades of the houses show.

During the Greek-Italian war and the civil war, the area was the centre of deadly battles. A well-preserved and hospitable village, it has great examples of folk architecture and a special style. In the village, the large paved square stands out, built on two levels with the plane tree, planted in 1886 and the beautiful stone fountain.

Here is also the parish church of Agia Paraskevi, which was built by the village masons in 1930 and impresses with its dimensions and its double bell tower. The bust of the village benefactor Yannis Lytras is located in the church's precinct.

It is worth visiting the chapel of Agios Athanasios (1906), Agios Nikolaos (1916), Agios Panteleimon (1927), the church of the Dormition of the Virgin Mary (1902), where there are works by the Chioniadite painter Anastasios Mich. Zografou, the stone-built school (1927) and the community shop (1903), where the ground floor houses the elegant Ameliaco coffee shop. At the entrance of the village there is a tavern with fine dishes and above it the traditional coffee shop.

In the village, in winter, there are only a few inhabitants, who are engaged in construction, gardening and domestic livestock breeding, while in summer they reach four hundred. In the first 10 days of June the village organises a 'Mushroom Festival'. The village festival takes place on August 15th and is one of the most famous in the area with a party that lasts until the morning. The festival lasts for a total of three days and during the same period there are also sporting events in which the young people of the village take the lead.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Parmi les œuvres importantes des maîtres de Kantsion dans les environs, citons le pont de pierre arqué de Sarantaporo, sur la route menant au village, immédiatement après la jonction avec la route nationale, qui existe depuis 1747, ainsi que le monastère de Kladormi, situé à la frontière avec le village voisin de Fourka.  

Tout aussi célèbres que les maçons, les fabricants de tonneaux du village voyageaient, comme eux, dans toutes les régions de Grèce pour offrir leurs services. Selon la tradition, Kantsiko existait à son emplacement actuel avant 1600. Pendant la période de la domination ottomane, le village a connu une forte croissance et a bénéficié de privilèges administratifs et ecclésiastiques spéciaux. La plupart des maisons du village ont été construites à cette époque, comme le montrent les plaques inscrites sur les façades des maisons.

Pendant la guerre gréco-italienne et la guerre civile, la région a été le centre de batailles meurtrières. Village bien conservé et accueillant, il présente de beaux exemples d'architecture populaire et un style particulier. Dans le village, on remarque la grande place pavée, construite sur deux niveaux, avec le platane, planté en 1886, et la belle fontaine en pierre.

On y trouve également l'église paroissiale d'Agia Paraskevi, construite par les maçons du village en 1930, qui impressionne par ses dimensions et son double clocher. Le buste du bienfaiteur du village, Yannis Lytras, se trouve dans l'enceinte de l'église.

Il convient de visiter les chapelles d'Agios Athanasios (1906), d'Agios Nikolaos (1916), d'Agios Panteleimon (1927), l'église de la Dormition de la Vierge Marie (1902), où se trouvent des œuvres du peintre chioniadite Anastasios Mich. Zografou, l'école en pierre (1927) et le magasin communautaire (1903), dont le rez-de-chaussée abrite l'élégant café Ameliaco. À l'entrée du village se trouve une taverne proposant des plats raffinés et, au-dessus, le café traditionnel.

En hiver, le village ne compte que quelques habitants, qui s'occupent de construction, de jardinage et d'élevage de bétail, tandis qu'en été, ils sont quatre cents. Les dix premiers jours de juin, le village organise une "fête des champignons". La fête du village a lieu le 15 août et est l'une des plus célèbres de la région, avec une fête qui dure jusqu'au matin. 

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Σημαντικά έργα Καντσιωτών μαστόρων στη γύρω περιοχή είναι η τοξωτή πέτρινη γέφυρα στο Σαραντάπορο, στο δρόμο για το χωριό, αμέσως μετά την διακλάδωση από την εθνική οδό, που στέκει εκεί από το 1747, καθώς και η Μονή Κλαδόρμης, που βρίσκεται στα όρια με το διπλανό χωριό Φούρκα.  

Εξίσου φημισμένοι με τους μαστόρους ήταν και οι βαρελάδες του χωριού που, όπως κι εκείνοι,  ταξίδευαν σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους. Κατά την παράδοση,  το Κάντσικο υπήρχε στη σημερινή του θέση πριν από το 1600. Στην περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας, γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη και του δόθηκαν ιδιαίτερα διοικητικά και εκκλησιαστικά προνόμια. Τότε χτίστηκαν και τα περισσότερα σπίτια του χωριού, όπως δείχνουν οι εντοιχισμένες πλάκες στις προσόψεις των οικιών.

Στον ελληνοιταλικό πόλεμο καθώς και στον εμφύλιο, η ευρύτερη περιοχή υπήρξε το επίκεντρο φονικότατων μαχών. Καλοδιατηρημένο και φιλόξενο χωριό, έχει να επιδείξει σπουδαία δείγματα λαϊκής αρχιτεκτονικής και ιδιαίτερης τεχνοτροπίας. Στο χωριό ξεχωρίζει η μεγάλη πλακόστρωτη πλατεία, που είναι κτισμένη σε δυο επίπεδα με τον πλάτανο, που φυτεύτηκε το 1886 και την όμορφη πετρόχτιστη βρύση.

Εδώ  βρίσκεται και ο ενοριακός μεγαλοπρεπής  ναός της Αγίας Παρασκευής, ο οποίος κτίσθηκε από τους μαστόρους του χωριού το 1930 και εντυπωσιάζει με τις διαστάσεις και το διπλό καμπαναριό του. Στον περίβολό του ναού  βρίσκεται η προτομή του ευεργέτη του χωριού Γιάννη Λύτρα. 

Αξίζει να επισκεφτείτε το ξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου (1906), τον Αγ.Νικόλαο (1916), τον Αγ.Πανντελεήμονα (1927), το ναό της κοιμήσεως της Θεοτόκου (1902), όπου υπάρχουν έργα του Χιονιαδίτη ζωγράφου Αναστασίου Μιχ. Ζωγράφου, το πετρόκτιστο σχολείο (1927) και το κοινοτικό κατάστημα (1903), όπου στο ισόγειο του στεγάζεται το καλαίσθητο καφεμεζεδοπωλείο Αμελιακό. Στην είσοδο του χωριού  υπάρχει ταβέρνα με εκλεκτά εδέσματα και πιο πάνω το παραδοσιακό καφεπαντοπωλείο.

Στο χωριό, το χειμώνα, ζουν ελάχιστοι κάτοικοι, που ασχολούνται με την οικοδομική,  τα κηπάρια και την οικόσιτη κτηνοτροφία, ενώ το καλοκαίρι φτάνουν τους τετρακόσιους. Το πρώτο 10ήμερο του Ιουνίου στο χωριό διοργανώνεται "Γιορτή Μανιταριού". Το πανηγύρι του χωριού γίνεται τον Δεκαπενταύγουστο και είναι από τα πιο ξακουστά της περιοχής με γλέντι που κρατά έως το πρωί. Το πανηγύρι διαρκεί συνολικά τρεις μέρες και την ίδια περίπου περίοδο γίνονται και αθλητικές εκδηλώσεις στις οποίες πρωτοστατούν οι νέοι  του χωριού.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

The inhabitants of the village used to be among the richest in the area and were engaged in trade and banking transactions, which is evident when one admires the rich mansions that one sees. Several men of the village were also engaged in the art of masonry. Today the inhabitants of Ganadi during the winter months rarely exceed 15 and their income comes from the cultivation of small areas of vegetables and vineyards and from the production of tsipouro, while in summer they reach 200 people.
The first settlement in the area of Gani dates back to the 17th century, in the 'meadow' location, while the foundation of the settlement in its present location dates back to 1818. In the central square of the village is the church of the Pammakariston Taxiarches, built in the style of the three-aisled basilica, in 1856, by the master builder Harisiadis with grey-black chipped stone of the region. There are also scattered chapels in the village. Within the village there are 4 arched small stone bridges, which date back to around 1890. The stone fountain "Natsaioi" supplies the village with drinking water.
The stone-built houses are distinguished by their black stone, their paved roofs, their fortress-like character and the few openings to the public spaces. At the edge of the beautiful central square of the village with the large plane tree, there is the three-storey house of Lazaros Xinos (1860) with the characteristic tower (koulia) on one side to ensure defence from frequent robber raids. Further on, the house of Giusios (1909) is impressive with its perfectly carved stones and the arched bridge at the entrance, which is preserved in very good condition.
The contribution of the benefactor Spyros Xinos (1820-1865), who left his fortune to the village, is memorable. At the expense of his estate, the "Spyridonian School" was founded at the entrance of the village, which functioned continuously as a primary school and school until 1928. It even had 80 students from all over the region. The bequest also made an important contribution to the operation of the nursery and boarding school.
A special experience in Ganadio is the Fifteenth of August festival in the square, organised by the brotherhood of Ganadians with a feast, local instrumentalists and traditional dances until the early hours of the morning. In the adjacent valley of Vourkopotamos, on land belonging to Ganadio, there are two ruined watermills and two small arched stone bridges, which you can reach from the road leading to Pournia and Agia Paraskevi.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Les habitants du village comptaient parmi les plus riches de la région et se livraient à des transactions commerciales et bancaires, comme en témoignent les riches demeures que l'on peut admirer. Plusieurs hommes du village exerçaient également l'art de la maçonnerie. Aujourd'hui, les habitants de Ganadi sont rarement plus de 15 pendant les mois d'hiver et leurs revenus proviennent de la culture de petites surfaces de légumes et de vignobles et de la production de tsipouro, tandis qu'en été, ils atteignent 200 personnes.
Le premier établissement dans la région de Gani remonte au XVIIe siècle, à l'emplacement de la "prairie", tandis que la fondation de l'établissement à son emplacement actuel remonte à 1818. Sur la place centrale du village se trouve l'église des Taxiarches de Pammakariston, construite dans le style de la basilique à trois nefs, en 1856, par le maître d'œuvre Harisiadis avec des pierres de la région, de couleur gris-noir. Il y a également des chapelles dispersées dans le village. Dans le village, il y a 4 petits ponts de pierre arqués, qui datent d'environ 1890. La fontaine en pierre "Natsaioi" alimente le village en eau potable.
Les maisons en pierre se distinguent par leur pierre noire, leurs toits pavés, leur caractère de forteresse et le peu d'ouvertures sur les espaces publics. Au bord de la belle place centrale du village avec le grand platane, se trouve la maison à trois étages de Lazaros Xinos (1860) avec la tour caractéristique (koulia) sur un côté pour assurer la défense contre les raids fréquents des voleurs. Plus loin, la maison de Giusios (1909) est impressionnante avec ses pierres parfaitement taillées et le pont arqué à l'entrée, qui est conservé en très bon état.
La contribution du bienfaiteur Spyros Xinos (1820-1865), qui a légué sa fortune au village, est mémorable. Aux frais de sa succession, l'école "Spyridonian School" a été fondée à l'entrée du village, qui a fonctionné sans interruption en tant qu'école primaire et école jusqu'en 1928. Elle accueillait même 80 élèves venus de toute la région. Le legs a également apporté une contribution importante au fonctionnement de l'école maternelle et de l'internat.
Une expérience particulière à Ganadio est la fête du 15 août sur la place, organisée par la confrérie des Ganadiens, avec un festin, des instrumentistes locaux et des danses traditionnelles jusqu'au petit matin. Dans la vallée voisine de Vourkopotamos, sur des terres appartenant à Ganadio, on trouve deux moulins à eau en ruine et deux petits ponts de pierre arqués, que l'on peut atteindre depuis la route menant à Pournia et Agia Paraskevi.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Οι κάτοικοι του χωριού ήταν από τους πλουσιότερους της περιοχής και ασχολούνταν με εμπορικές και τραπεζικές συναλλαγές, όπως μαρτυρούν τα πλούσια αρχοντικά που εκτίθενται. Αρκετοί άνδρες από το χωριό ασκούσαν επίσης την τέχνη της οικοδομικής. Σήμερα, οι κάτοικοι του Γαναδίου σπάνια αριθμούν περισσότερους από 15 κατά τους χειμερινούς μήνες, κερδίζοντας το εισόδημά τους από την καλλιέργεια μικρών εκτάσεων λαχανικών και αμπελιών και την παραγωγή τσίπουρου, ενώ το καλοκαίρι φτάνουν τους 200.
Ο πρώτος οικισμός στην περιοχή του Γανίου χρονολογείται από τον 17ο αιώνα, στη θέση "λιβάδι", ενώ η ίδρυση του οικισμού στη σημερινή του θέση χρονολογείται από το 1818. Στην κεντρική πλατεία του χωριού βρίσκεται η εκκλησία των Ταξιαρχών Παμμακαριστών, που χτίστηκε σε ρυθμό τρίκλιτης βασιλικής το 1856 από τον αρχιμάστορα Χαρισιάδη με γκριζόμαυρη τοπική πέτρα. Υπάρχουν επίσης παρεκκλήσια διάσπαρτα σε όλο το χωριό. Στο χωριό υπάρχουν 4 μικρά πέτρινα τοξωτά γεφύρια, που χρονολογούνται γύρω στο 1890. Η πέτρινη βρύση "Νατσαίοι" τροφοδοτεί το χωριό με πόσιμο νερό.
Τα πέτρινα σπίτια διακρίνονται για τη μαύρη πέτρα τους, τις καλντερίμιες στέγες τους, τον φρουριακό χαρακτήρα τους και τα λίγα ανοίγματα σε δημόσιους χώρους. Στην άκρη της όμορφης κεντρικής πλατείας του χωριού, με τον μεγάλο πλάτανο, δεσπόζει το τριώροφο σπίτι του Λάζαρου Ξινού (1860), με τον χαρακτηριστικό πύργο (κούλια) στη μία πλευρά για την άμυνα από τις συχνές επιδρομές των κλεφτών. Λίγο πιο πέρα, εντυπωσιάζει το σπίτι του Γιούσιου (1909), με την τέλεια σκαλισμένη λιθοδομή και την τοξωτή γέφυρα στην είσοδο, η οποία έχει διατηρηθεί σε άριστη κατάσταση.
Αξιομνημόνευτη είναι η συμβολή του ευεργέτη Σπύρου Ξινού (1820-1865), ο οποίος κληροδότησε την περιουσία του στο χωριό. Με δαπάνη της περιουσίας του ιδρύθηκε στην είσοδο του χωριού η "Σπυριδωνική Σχολή", η οποία λειτούργησε αδιάλειπτα ως δημοτικό σχολείο και σχολή μέχρι το 1928. Φιλοξένησε μάλιστα 80 μαθητές από όλη την περιοχή. Το κληροδότημα συνέβαλε επίσης σημαντικά στη λειτουργία του νηπιαγωγείου και του οικοτροφείου.
Μια ξεχωριστή εμπειρία στο Γκανάδιο είναι το πανηγύρι του 15ου Αυγούστου στην πλατεία, που διοργανώνεται από την αδελφότητα των Γκανάδιων, με γλέντι, τοπικούς οργανοπαίχτες και παραδοσιακούς χορούς μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. 
Στην κοντινή κοιλάδα του Βουρκοπόταμου, σε γη που ανήκει στο Γκανάδιο, υπάρχουν δύο ερειπωμένοι νερόμυλοι και δύο μικρά πέτρινα τοξωτά γεφύρια, στα οποία μπορείτε να φτάσετε από το δρόμο που οδηγεί στα Πουρνιά και την Αγία Παρασκευή.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

Walking through the alleys of the village one will find beautiful front doors, well-built buildings and rich mansions, which refers to the wealth that flowed into the village from the foreigners.

The central church of the Pammegiston Taxiarches, Archangels Michael and Gabriel, patrons of the village, is a remarkable religious monument. The present church, of the basilica type, is built on the site of the old one. But notable public buildings of the village are the school, and the Ameliko, a large building - an old guesthouse to the east of the main church.  Attractions include the single-arched bridge of Selios (1871) and the Black Stone Bridge. It is said that in the past there were three settlements: of Staritsa, Selos, and Anargyra. The village received its old name from the first settlement, because of the wheat fields that spread around it. In 1928 it was renamed Pournia, which means "sow's nest".

According to tradition, Pournia is the birthplace of another village, called 'Trapia', which was built nearby, on a site that still bears that name. Trapia was one of the largest villages of that period, with 300 families and 1 200 inhabitants, who were engaged in animal husbandry and masonry. However, the plague (14th-16th century) forced them to relocate and the village became deserted. Today the inhabitants of Pournia are retired cattle breeders and loggers in the forestry cooperative. In the central square of the village on August 15th a festival is held with a large number of people participating. The Association of Pournionites is based in Athens.

From the village forest roads and paths lead you to beautiful locations. From the position "Daliopolis", located near Klefti, where during the civil war there were deadly battles, you can today enjoy the panoramic view of the ridges and slopes of the surrounding mountains: Trapezitsa, Tymfi, Gramos and Smolika. In Pournia there is a guesthouse for overnight stay, a tavern and a café.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

En se promenant dans les ruelles du village, on découvre de belles portes d'entrée, des bâtiments bien construits et de riches demeures, en référence à la richesse qui affluait dans le village grâce aux étrangers.

L'église centrale des Taxiarches de Pammegiston, les archanges Michel et Gabriel, patrons du village, est un monument religieux remarquable. L'église actuelle, de type basilical, est construite sur le site de l'ancienne. Les bâtiments publics les plus remarquables du village sont l'école et l'Ameliko, un grand bâtiment - une ancienne maison d'hôtes - situé à l'est de l'église principale.  Les attractions comprennent le pont à arche unique de Selios (1871) et le pont de pierre noire. On dit qu'il y avait autrefois trois villages : Staritsa, Selos et Anargyra. Le village a reçu son ancien nom de la première colonie, en raison des champs de blé qui s'étendaient autour d'elle. En 1928, il a été rebaptisé Pournia, ce qui signifie "nid de truie".

Selon la tradition, Pournia est le berceau d'un autre village, appelé "Trapia", qui a été construit à proximité, sur un site qui porte toujours ce nom. Trapia était l'un des plus grands villages de l'époque, avec 300 familles et 1 200 habitants, qui s'adonnaient à l'élevage et à la maçonnerie. Cependant, la peste (XIVe-XVIe siècle) les a contraints à se déplacer et le village est devenu désert. Aujourd'hui, les habitants de Pournia sont des éleveurs retraités et des bûcherons de la coopérative forestière. Le 15 août, sur la place centrale du village, se tient un festival auquel participe un grand nombre de personnes. L'association des Pournionites est basée à Athènes.

Depuis le village, des routes et des chemins forestiers mènent à des endroits magnifiques. De la position "Daliopolis", située près de Klefti, où pendant la guerre civile il y a eu des batailles meurtrières, vous pouvez aujourd'hui profiter d'une vue panoramique sur les crêtes et les pentes des montagnes environnantes : Trapezitsa, Tymfi, Gramos et Smolika. À Pournia, il y a une maison d'hôtes pour passer la nuit, une taverne et un café.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Περιδιαβαίνοντας τα σοκάκια του χωριού θα συναντήσει κανείς όμορφες εξώπορτες, καλοχτισμένα κτίρια και πλούσια αρχοντικά, γεγονός που παραπέμπει στον πλούτο που εισέρεε στο χωριό από τους ξενιτεμένους.

Αξιόλογο θρησκευτικό μνημείο αποτελεί η κεντρική εκκλησία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ, πολιούχων του χωριού. Η σημερινή εκκλησία, τύπου βασιλικής, είναι χτισμένη στη θέση της παλιάς. Αλλά αξιόλογα δημόσια κτίρια του χωριού είναι το σχολείο, και το Αμελικό, μεγάλο κτίριο- παλιός ξενώνας στα ανατολικά της κεντρικής εκκλησίας.  Αξιοθέατα αποτελούν το μονότοξο γεφύρι του Σέλιου (1871) και της Μαύρης Πέτρας. Λέγεται πως παλιότερα υπήρχαν τρεις συνοικισμοί: της Σταρίτσας, του Σελού, και των Αναργύρων. Το χωριό έλαβε το παλιό όνομά του από τον πρώτο συνοικισμό, εξαιτίας των σιταροχώραφων που απλώνονταν γύρω του. Το 1928 μετονομάστηκε σε Πουρνιά, που σημαίνει κορομηλιά.

Κατά την παράδοση η Πουρνιά είναι γέννημα ενός άλλου χωριού, που ονομαζόταν «Τράπια» και ήταν χτισμένο σε κοντινή απόσταση από αυτό, σε τοποθεσία που φέρει ακόμα αυτή την ονομασία. Η Τράπια υπήρξε από τα μεγαλύτερα χωριά εκείνης της περιόδου, με 300 οικογένειες και 1.200 κατοίκους, οι οποίοι ασχολούνταν με την κτηνοτροφία και τη μαστορική. Η πανούκλα όμως (14ος–16ος αιώνας) τους ανάγκασε να μετοικήσουν με αποτέλεσμα το χωριό να ερημώσει. Σήμερα οι κάτοικοι της Πουρνιάς είναι συνταξιούχοι κτηνοτρόφοι και υλοτόμοι στο δασικό συνεταιρισμό. Στην κεντρική πλατεία του χωριού το Δεκαπενταύγουστο διεξάγεται πανηγύρι με μεγάλη συμμετοχή κόσμου. Στην Αθήνα εδρεύει ο Σύλλογος Απανταχού Πουρνιωτών.

Από το χωριό δασικοί δρόμοι και μονοπάτια σε οδηγούν σε όμορφες τοποθεσίες. Από τη θέση «Νταλιόπολη», που βρίσκεται κοντά στην  Κλέφτη,  όπου κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου έγιναν φονικές μάχες,  μπορείτε σήμερα να απολαύσετε την πανοραμική θέα προς τις κορυφογραμμές και τις πλαγιές των γύρω βουνών: Τραπεζίτσα, Τύμφη, Γράμμος και Σμόλικας. Στην Πουρνιά υπάρχει ξενώνας για διανυκτέρευση, ταβέρνα και καφενείο.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

Tournovo is known for the famous Tournovites woodcarvers and carpenters who worked and created various works in the surrounding areas and even further afield... As in the case of the Chioniades with the painters, the fact that most of the men of the village specialized in this art is a remarkable phenomenon.

It is worth visiting and admiring the exquisite art of the temple of the church of Panagia (1914), the work of Vassilis Skalisti, as well as the church of Agios Nikolaos (19th century), at the entrance of the village. Today, few of the old mansion houses remain, but they still preserve several ornate wooden carvings. Famous and renowned Turnovite woodcarvers came from the Skalisti and Taliadorou families. Wonderful iconostasis, works of Turnovites, can be found today in many important churches, such as St. Charalambos of Preveza, the Metropolitan Church of St. Athanasius of Ioannina, the Metropolis of Sopiki B. Epirus and in many villages of Pogoni, Argyrokastro, Agioi Saranta, Himarra and Premeti.

There is a small café in the village. Opposite the village there are two small chapels of Agios Ioannis and Holy Apostles. The annual village festival takes place on August 15th.

*Source: the official site of theMunicipality of Konitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Tournovo est connu pour les célèbres Tournovites, sculpteurs sur bois et menuisiers, qui ont travaillé et créé diverses œuvres dans les environs et même plus loin... Comme dans le cas des Chioniades avec les peintres, le fait que la plupart des hommes du village se soient spécialisés dans cet art est un phénomène remarquable.

Il vaut la peine de visiter et d'admirer l'art exquis du temple de l'église de Panagia (1914), œuvre de Vassilis Skalisti, ainsi que l'église d'Agios Nikolaos (19e siècle), à l'entrée du village. Aujourd'hui, il ne reste que peu d'anciennes maisons de maître, mais elles conservent encore plusieurs sculptures en bois ornées. Les familles Skalisti et Taliadorou étaient les plus célèbres et les plus renommées des sculpteurs sur bois de Turnovite. De magnifiques iconostases, œuvres des Turnovites, se trouvent aujourd'hui dans de nombreuses églises importantes, telles que St. Charalambos de Preveza, l'église métropolitaine de St. Athanasius de Ioannina, la métropole de Sopiki B. Epirus et dans de nombreux villages de Pogoni, Argyrokastro, Agioi Saranta, Himarra et Premeti.

Il y a un petit café dans le village. En face du village se trouvent deux petites chapelles, celle d'Agios Ioannis et celle des Saints Apôtres. La fête annuelle du village a lieu le 15 août.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Το Τούρνοβο είναι γνωστό για τους περίφημους Τουρνοβίτες ξυλογλύπτες και μαραγκούς που εργάστηκαν και φιλοτέχνησαν διάφορα έργα στις γύρω περιοχές και ακόμα πιο μακρυά.. Όπως και στην περίπτωση των Χιονιάδων με τους ζωγράφους, έτσι και εδώ, το γεγονός της εξειδίκευσης των περισσοτέρων αντρών του χωριού σε αυτή την τέχνη αποτελεί φαινόμενο αξιοθαύμαστο.

Αξίζει να επισκεφτείτε και να θαυμάσετε το εξαιρετικής τέχνης τέμπλο του ναού της Παναγίας (1914), έργο του Βασίλη Σκαλιστή, καθώς και το ναό του Αγίου Νικολάου (19ος αιώνας), στην είσοδο του χωριού. Σήμερα έχουν παραμείνει λιγοστά από τα παλιά αρχοντικά σπίτια, τα οποία όμως  διασώζουν αρκετά περίτεχνα ξυλόγλυπτα. Σπουδαίοι και φημισμένοι Τουρνοβίτες ξυλογλύπτες προέρχονταν από τις οικογένειες Σκαλιστή και Ταλιαδόρου. Θαυμάσια τέμπλα, έργα Τουρνοβιτών συναντούμε σήμερα σε πολλούς σημανιτκούς ναούς, όπως στον Άγιο Χαράλαμπο Πρεβέζης, στον Μητροπολιτικό ναό του Αγίου Αθανασίου Ιωαννίνων, στη Μητρόπολη της  Σωπικής Β. Ηπείρου και σε πολλά χωριά του Πωγωνίου, Αργυροκάστρου, Αγίων Σαράντα, Χειμάρρας και Πρεμετής

Στο χωριό λειτουργεί μικρό καφενεδάκι. Απέναντι από το χωριό υπάρχουν δύο μικρά  ξωκλήσια του Αγίου Ιωάννη και των Αγίων Αποστόλων. Το ετήσιο πανηγύρι του χωριού γίνεται τον Δεκαπενταύγουστο.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

The life of the inhabitants of Aetomilitsa, as in many villages of Pindos, is intertwined with semi-nomadic animal husbandry. For centuries now, the village has been abandoned in winter by almost all its inhabitants, while in summer it is full of life.

Every year, at the beginning of June, the farmers and their flocks of several thousand sheep scatter over the vast pastures of the village on the central Gramos. In early autumn, the torrents follow the reverse course of the porrs in the valleys of Thessaly and Macedonia.

Denisko, an old head village, flourished in the 18th, 19th and early 20th centuries. It was economically self-sufficient at that time as it had 40,000 sheep and the village's conductors and traders reached as far as Vlora in Albania and Nigrita in Serres.

During the Greek-Italian war and the civil war, the area suffered great destruction and its inhabitants were dispersed in many countries, mainly in Eastern Europe and in several cities of our country.

Today the village maintains its nomadic pastoral life and at the same time it is a special place of holiday especially for its many expatriate inhabitants. It is worth trying the fine cheeses produced in Denisko, such as manouri - locally called "urda" - and the pure delicious meats.

Aetomilitsa is the starting point for hiking routes to the surrounding beautiful amazing peaks of Gramos, making the area a hiker's and climber's paradise.

In the village there is a newly built mountaineering shelter, with a capacity of 20 people, which operates all year round and offers fine food. There are also rooms to let, two taverns with traditional grilled food and cafes. On the fifteenth of August, when the church of Panagia celebrates, there is a big festival and the meeting of all the Aetomilitsitsa people takes place, in which many visitors participate.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

La vie des habitants d'Aetomilitsa, comme celle de nombreux villages du Pindos, est liée à l'élevage semi-nomade. Depuis des siècles, le village est abandonné en hiver par la quasi-totalité de ses habitants, alors qu'en été, il est plein de vie.

Chaque année, au début du mois de juin, les éleveurs et leurs troupeaux de plusieurs milliers de moutons se dispersent dans les vastes pâturages du village sur le Gramos central. Au début de l'automne, les torrents suivent le cours inverse des porrs dans les vallées de Thessalie et de Macédoine.

Denisko, un ancien chef-lieu de village, a prospéré aux 18e, 19e et début du 20e siècles. Il était alors économiquement autosuffisant puisqu'il possédait 40 000 moutons et que ses conducteurs et commerçants allaient jusqu'à Vlora en Albanie et Nigrita à Serres.

Pendant la guerre gréco-italienne et la guerre civile, la région a subi de grandes destructions et ses habitants ont été dispersés dans de nombreux pays, principalement en Europe de l'Est et dans plusieurs villes de notre pays.

Aujourd'hui, le village conserve sa vie pastorale nomade tout en étant un lieu de vacances privilégié pour ses nombreux habitants expatriés. Il vaut la peine d'essayer les fromages fins produits à Denisko, comme le manouri - appelé localement "urda" - et les viandes pures et délicieuses.

Aetomilitsa est le point de départ de randonnées vers les magnifiques pics de Gramos, faisant de la région un paradis pour les randonneurs et les alpinistes.

Le village abrite un refuge d'alpinisme récemment construit, d'une capacité de 20 personnes, qui fonctionne toute l'année et propose une cuisine raffinée. Il y a aussi des chambres à louer, deux tavernes avec des grillades traditionnelles et des cafés. Le 15 août, lorsque l'église de Panagia est célébrée, une grande fête est organisée et la réunion de tous les habitants d'Aetomilitsa a lieu, à laquelle participent de nombreux visiteurs.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Η ζωή των κατοίκων της Αετομηλίτσας, όπως σε πολλά βλαχοχώρια της Πίνδου, είναι συνυφασμένη με την ημινομαδική κτηνοτροφία. Για αιώνες τώρα το χωριό εγκαταλείπεται το χειμώνα σχεδόν από όλους τους κατοίκους του, ενώ το καλοκαίρι σφύζει από ζωή.

Κάθε χρόνο, στις αρχές Ιουνίου, οι κτηνοτρόφοι με τα κοπάδια τους, που αριθμούν αρκετές χιλιάδες πρόβατα, σκορπίζουν στα απέραντα βοσκοτόπια του χωριού στον κεντρικό Γράμμο. Στις αρχές φθινοπώρου ακολουθούν την αντίστροφη πορεία πορς τα χειμαδιά της Θεσσαλίας και Μακεδονίας.

Παλιό κεφαλοχώρι το Ντένισκο είχε γνωρίσει άνθιση τον 18ο τον 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα. Υπήρξε την εποχή εκείνη οικονομικά αυτοδύναμο  αφού διέθετε 40.000 πρόβατα και οι αγωγιάτες και έμποροι του χωριού έφταναν μέχρι την Αυλώνα της Αλβανίας και την Νιγρίτα των Σερρών.

Κατά την διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου και του εμφυλίου, η περιοχή υπέστει μεγάλες καταστροφές με αποτέλεσμα οι κάτοικοι της να βρεθούν διασκορπισμένοι σε πολλά κράτη, κυρίως της Ανατολικής Ευρώπης και σε αρκετές πόλεις της χώρας μας.

Σήμερα το χωριό διατηρεί την κτηνοτροφική νομαδική ζωή και ταυτόχρονα είναι και ένας ιδιαίτερος τόπος παραθερισμού ειδικά  για τους πολλούς ξενιτεμένους κατοίκους του. Αξίζει να δοκιμάσετε τα εκλεκτά τυριά που παράγονται στο Ντένισκο,  όπως το  μανούρι –που τοπικά λέγεται «ούρδα»- και τα αγνά νόστιμα κρέατα.

Η Αετομηλίτσα  είναι αφετηρία για ορειβατικές διαδρομές προς τις γύρω πανέμορφες καταπληκτικές κορυφές του Γράμμου, που καθιστούν την περιοχή τον παράδεισο του πεζοπόρου και του ορειβάτη. 

Στο χωριό υπάρχει το νεόκτιστο ορειβατικό καταφύγιο, χωρητικότητας 20 ατόμων, που λειτουργεί όλο το χρόνο και στο οποίο προσφέρεται και εκλεκτό φαγητό. Υπάρχουν επίσης ενοικιαζόμενα δωμάτια, δυο ταβέρνες με παραδοσιακά ψητά και καφέ. Το Δεκαπεντάυγουστο, που γιορτάζει η εκκλησία της Παναγιάς, γίνεται μεγάλο πανηγύρι και λαμβάνει χώρα το αντάμωμα όλων των Αετομηλιτσιωτών στο οποίο και συμμετέχουν και πολλοί επισκέπτες.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

It is said that the subsoil of the area is rich in deposits of copper and other ores. It is believed that Armata owes its name to the occupation of its inhabitants in the old days, with the manufacture of armaments. The village was completely destroyed by the Turks in the 17th century and many of its inhabitants headed for Trieste, while during the Second World War many of the village's inhabitants left for Trieste. During the Second World War it was burnt down by the Nazis.

Many streams and torrents originate from the surrounding slopes of the Armas and flow into the Aoos. The main ones are the Aspropotamos, Katrania, Potami, Asbestaria, Valia Siaca, Scraka and Gabriel. On the small plateau called "Varkos", located at 1600 meters, two small transient beautiful ponds are formed.  Armata are surrounded by the peaks: Seven Fountains, Pantiafento, Smilianos, Tsiouma, Kyrguri, Kappa Turco, Dzilurousiou, Kiatra Beti and Panagia with an altitude ranging from 2,000 to 2,500 meters and which are covered with forests of black pine, beech and robolus.

In the centre of the settlement, next to the stone-built school, is the church of Agios Nikolaos, built after the passage of Agios Kosmas of Aetolo at the end of the 18th century and painted by Samaritan hagiographers. At the entrance of the village, on an old oak tree, the cross placed there by the Saint is preserved. The churches of Agios Dimitrios and the Church of the Dormition of the Virgin Mary, which were destroyed by the German troops in 1943, were rebuilt in the 1970s.  The church of Agia Paraskevi was built in 1972 on the site of a former monastery, which was destroyed by fire in 1964.

In Armata you will be impressed by the only working water mill in the area, which has been reconstructed in the old traditional way with wooden spools in place of an older water mill, as well as the old stone watermill located a little further down.

On August 15, a traditional festival with folk music, dances, local delicacies and wine is held in the central square. The music of the area is dominated by the Macedonian-originated gaida and the Pindos beratia. In the village there is a small café that occasionally offers food and rooms to let.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

On dit que le sous-sol de la région est riche en gisements de cuivre et d'autres minerais. On pense qu'Armata doit son nom au fait que ses habitants s'occupaient autrefois de la fabrication d'armes. Le village a été complètement détruit par les Turcs au XVIIe siècle et beaucoup de ses habitants se sont dirigés vers Trieste, tandis que pendant la Seconde Guerre mondiale, beaucoup d'habitants du village sont partis pour Trieste. Pendant la Seconde Guerre mondiale, il a été incendié par les nazis.

De nombreux ruisseaux et torrents prennent naissance sur les pentes environnantes de l'Armas et se jettent dans l'Aoos. Les principaux sont l'Aspropotamos, le Katrania, le Potami, l'Asbestaria, le Valia Siaca, le Scraka et le Gabriel. Sur le petit plateau appelé "Varkos", situé à 1600 mètres d'altitude, se forment deux beaux petits étangs éphémères.  Les Armata sont entourées par les sommets : Sept Fontaines, Pantiafento, Smilianos, Tsiouma, Kyrguri, Kappa Turco, Dzilurousiou, Kiatra Beti et Panagia, dont l'altitude varie entre 2000 et 2500 mètres et qui sont couverts de forêts de pins noirs, de hêtres et de robolus.

Au centre du village, à côté de l'école en pierre, se trouve l'église d'Agios Nikolaos, construite après le passage d'Agios Kosmas d'Aetolo à la fin du XVIIIe siècle et peinte par des hagiographes samaritains. À l'entrée du village, sur un vieux chêne, est conservée la croix placée là par le saint. Les églises d'Agios Dimitrios et de la Dormition de la Vierge Marie, détruites par les troupes allemandes en 1943, ont été reconstruites dans les années 1970.  L'église d'Agia Paraskevi a été construite en 1972 sur le site d'un ancien monastère, détruit par un incendie en 1964.

À Armata, vous serez impressionné par le seul moulin à eau en état de marche de la région, qui a été reconstruit à l'ancienne avec des bobines de bois à la place d'un ancien moulin à eau, ainsi que par le vieux moulin à eau en pierre situé un peu plus bas.

Le 15 août, un festival traditionnel avec de la musique folklorique, des danses, des spécialités locales et du vin est organisé sur la place centrale. La musique de la région est dominée par la gaida d'origine macédonienne et la beratia de Pindos. Dans le village, un petit café propose occasionnellement de la nourriture et des chambres à louer.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Λέγεται πως το υπέδαφος της περιοχής είναι πλούσιο σε κοιτάσματα χαλκού και άλλων μεταλλευμάτων. Εικάζεται πως τα  Άρματα οφείλουν την  ονομασία τους στην ενασχόληση τον κατοίκων τους στα παλιά χρόνια, με την κατασκευή ειδών οπλισμού. Το  χωριό καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Τούρκους τον 17ο αιώνα και πολλοί   κάτοικοι του κατευθύνθηκαν προς την Τεργέστη, ενώ  κατά την διάρκεια του  Β. Παγκόσμιου πόλεμου πυρπολήθηκε από τους Ναζί.

Πολλά ρέματα και χείμαροι  πηγάζουν από τις  γύρω πλάγιες των Αρμάτων και απολήγουν στον Αώο. Τα κυριότερα από αυτά είναι ο Ασπροπόταμος, η Κατράνια, το Ποτάμι, η Ασβεσταριά, η Βάλια Σιάκα, ο Σκράκας και ο Γαβριήλ. Στο μικρό οροπέδιο με την ονομασία «Βαρκός», που βρίσκεται στα 1600 μέτρα,  σχηματίζονται δύο μικρές παροδικές όμορφες λιμνούλες.  Τα Άρματα περιβάλλονται από τις κορυφές: Επτά Βρύσες, Παντιαφέντο, Σμίλιανος, Τσιούμα, Κύργουρι, Κάπα Τούρκο, Ντζιλουρούσιου, Κιάτρα Μπέτη και Παναγιά με υψόμετρο που κυμαίνεται από  2.000 έως 2.500 μέτρα και οι οποίες είναι κατάφυτες με δάση μαυρόπευκου, οξιάς και ρόμπολου.

Στο κέντρο του οικισμού, δίπλα από το πετρόχτιστο σχολείο,  βρίσκεται ο ναός του Αγίου Νικολάου, που κτίστηκε μετά το πέρασμα του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού στα τέλη του 18ου αιώνα και  αγιογραφήθηκε από Σαμαριναίους αγιογράφους. Στην είσοδο του χωριού μάλιστα, πάνω σε υπεραιωνόβια βελανιδιά σώζεται ο σταυρός  που τοποθετήθηκε εκεί από τον Άγιο. Οι εκκλησιές του Αγίου Δημητρίου και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, που καταστράφηκαν από τα γερμανικά στρατεύματα το 1943, ξαναχτίστηκαν τη δεκαετία  του 70.  Ο ναός της Αγίας Παρασκευής οικοδομήθηκε το 1972 σε χώρο, όπου υπήρχε παλιότερα μοναστήρι, το οποίο καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1964.

Στα Άρματα θα σας εντυπωσιάσει  το μοναδικό εν λειτουργία νεροπρίονο της περιοχής, το οποίο έχει ανακατασκευαστεί κατά τον παλιό παραδοσιακό τρόπο με ξύλινες καρούτες στη θέση παλιότερου νεροπρίονου καθώς και ο παλιός πέτρινος νερόμυλος που βρίσκεται λίγο πιο κάτω.

Τον Δεκαπενταύγουστο, στην κεντρική πλατεία, πραγματοποιείται παραδοσιακό πανηγύρι με δημοτική μουσική, χορούς, τοπικούς μεζέδες και κρασί. Στη μουσική της περιοχής κυριαρχεί η γκάϊντα, με μακεδονική προέλευση, και τα μπεράτια της Πίνδου. Στα Άρματα δραστηριοποιείται ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Αρματιωτών «ο Σμίλιανος». Στο χωριό υπάρχει μικρό καφενεδάκι που περιστασιακά προσφέρει και φαγητό και ενοικιαζόμενα δωμάτια.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

The name of the village probably comes from the Vlach word "Pante", which means "siaadi", "flat place".  The first inhabitants of Padi are believed to have come from the area of Gyftokampos in Zagori and at first settled in the area around the present village, in the locations 'Kiatra Drigalou' and 'Kranies'.

The first written evidence, which refers to the village of Pades, is found in the codex of the Holy Monastery of St. Nicanoros Zamborda in Macedonia. There and dated 1692, the village of Pades is mentioned among other villages of the bishop of the province of Velas. From the 15th and 16th century icons in the central church, which was built in 1784, as well as those in the chapels, we conclude that the history of the village is lost deeper in time. It is believed that the village of Vogopetra in Kozani was founded by Padiotes in the middle of the 17th century.

The inhabitants in the past, apart from being farmers and breeders, were loggers, conductors, merchants and shamars. Many travelled and worked in distant places (Russia, Romania, Constantinople, Drama and Kavala), where they acquired considerable fortunes. Today the few inhabitants of the village are mostly retired. The village comes alive again in the summer months, when expatriates from distant places arrive.

Remarkable is the church of the Dormition of the Virgin Mary, a basilica built in 1784 with hagiographies from 1823 and a small bell tower that stands on the century-old plane tree in the churchyard. Other sights of the village are Agios Nikolaos (17th century), at the entrance of the village, Panagia in the lower mahala with icons of the 16th and 17th century, the Holy Apostles (1895), Agios Dimitrios, the old chapel of Prophet Elias, where the festival of the same name used to take place on 20 July, the Holy Apostles (1895) next to the public road, and the old watermills on the Mylopotamos. The Folklore Museum of Pades is also of interest, where objects of popular culture and remarkable photographic material are exhibited.

Pades is celebrated on 15 August, when a three-day traditional feast is held. A special celebration takes place every Carnival with the burning of the 'Poiarkas' and the cooking of the bean soup. There are two three guesthouses where you can stay overnight and taverns to enjoy traditional food.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Le nom du village vient probablement du mot valaque "Pante", qui signifie "siaadi", "endroit plat".  Les premiers habitants de Padi seraient venus de la région de Gyftokampos à Zagori et se seraient d'abord installés dans les environs du village actuel, aux lieux-dits "Kiatra Drigalou" et "Kranies".

La première preuve écrite concernant le village de Pades se trouve dans le codex du monastère de Saint Nicanoros Zamborda, en Macédoine. Daté de 1692, ce codex mentionne le village de Pades parmi d'autres villages de l'évêque de la province de Velas. Les icônes des XVe et XVIe siècles de l'église centrale, construite en 1784, ainsi que celles des chapelles, nous permettent de conclure que l'histoire du village se perd plus profondément dans le temps. On pense que le village de Vogopetra à Kozani a été fondé par Padiotes au milieu du XVIIe siècle.

Les habitants d'autrefois, en plus d'être des agriculteurs et des éleveurs, étaient des bûcherons, des conducteurs, des marchands et des chamans. Beaucoup d'entre eux ont voyagé et travaillé dans des endroits éloignés (Russie, Roumanie, Constantinople, Drama et Kavala), où ils ont acquis des fortunes considérables. Aujourd'hui, les quelques habitants du village sont pour la plupart à la retraite. Le village reprend vie pendant les mois d'été, lorsque les expatriés arrivent de pays lointains.

L'église de la Dormition de la Vierge Marie, une basilique construite en 1784 avec des hagiographies de 1823 et un petit clocher qui se dresse sur le platane centenaire du cimetière, est remarquable. Les autres curiosités du village sont Agios Nikolaos (XVIIe siècle), à l'entrée du village, Panagia dans la mahala inférieure avec des icônes des XVIe et XVIIe siècles, les Saints Apôtres (1895), Agios Dimitrios, l'ancienne chapelle du prophète Elias, où se déroulait la fête du même nom le 20 juillet, les Saints Apôtres (1895) près de la route publique, et les anciens moulins à eau sur le Mylopotamos. Le musée folklorique de Pades est également intéressant, car il expose des objets de la culture populaire et du matériel photographique remarquable.

Pades est célébrée le 15 août, lors d'une fête traditionnelle de trois jours. Une célébration spéciale a lieu à chaque carnaval, avec l'allumage des "Poiarkas" et la cuisson de la soupe aux haricots. Il y a deux ou trois pensions où vous pouvez passer la nuit et des tavernes où vous pouvez déguster des plats traditionnels.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Η ονομασία του χωριού προέρχεται κατά πάσα πιθανότητα από την βλάχικη λέξη «Πάντε»,  η οποία σημαίνει σιάδι,  ίσιωμα, επίπεδος τόπος.  Οι πρώτοι κάτοικοι των Πάδων θεωρείται ότι κατάγονται από την περιοχή του Γυφτόκαμπου Ζαγορίου και στην αρχή εγκαταστάθηκαν στις γύρω από το σημερινό χωριό τοποθεσίες «Κιάτρα Ντριγάλου» και «Κρανιές».

Η πρώτη έγγραφη μαρτυρία, που αναφέρεται στο χωριό Πάδες, απαντάται στον κώδικα της Ιεράς Μονής Αγ. Νικάνορος Ζάμβορδας   της Μακεδονίας. Εκεί και με χρονολογία 1692, αναγράφεται μεταξύ άλλων χωριών του επισκόπου της επαρχίας Βελάς και το χωριό Πάδες. Από τις εικόνες του 15ου και 16ου αιώνα που υπάρχουν στην κεντρική εκκλησία, η οποία χτίστηκε το 1784, όσο και σ΄ αυτές που υπάρχουν στα παρεκκλήσια συμπεραίνουμε  ότι η ιστορία του χωριού χάνεται πιο βαθιά στο χρόνο. Πιστεύεται ότι το χωριό Βογκόπετρα Κοζάνης ιδρύθηκε από Παδιώτες κατά τα μέσα του 17ου αιώνα.

Οι  κάτοικοι στο παρελθόν, εκτός από γεωργοί και κτηνοτρόφοι, ήταν   υλοτόμοι, αγωγιάτες, έμποροι και σαμαράδες. Πολλοί ταξίδευαν και εργάζονταν σε μακρινά μέρη  (Ρωσία, Ρουμανία, Κωνσταντινούπολη, Δράμα και Καβάλα), όπου και απέκτησαν αξιόλογες περιουσίες. Σήμερα οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού είναι ως επί το πλείστον συνταξιούχοι. Το χωριό ζωντανεύει ξανά τους μήνες του καλοκαιριού, όπου καταφθάνουν οι απόδημοι από μακρινά μέρη.

Αξιοθαύμαστη είναι η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, βασιλική του 1784 με αγιογραφίες του 1823 και μικρό καμπαναριό που βρίσκεται πάνω στον αιωνόβιο πλάτανο στο προαύλιο της εκκλησίας. Άλλα αξιοθέατα του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος (17ος αιώνας), στην είσοδο του χωριού, η Παναγία στον κάτω μαχαλά με εικόνες του 16ου και 17ου  αιώνα, οι Άγιοι Απόστολοι (1895), ο Άγιος Δημήτριος, το παλιό εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, όπου γινόταν το ομώνυμο πανηγύρι στις 20 Ιουλίου, οι Άγιοι Απόστολοι (1895) δίπλα στον δημόσιο δρόμο, καθώς και οι παλιοί νερόμυλοι στον Μυλοπόταμο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το Λαογραφικό Μουσείο Πάδων, όπου εκτίθενται αντικείμενα του λαϊκού πολιτισμού καθώς και αξιόλογο φωτογραφικό υλικό.

Οι Πάδες πανηγυρίζουν στις 15 Αυγούστου, όπου γίνεται τριήμερο παραδοσιακό γλέντι. Ξεχωριστό γλέντι γίνετε κάθε αποκριά με το κάψιμο της «Πουάρκας» και το μαγείρεμα της φασολάδας. Υπάρχουν δυο τρεις ξενώνες όπου μπορείτε  να διανυκτερεύσετε και ταβέρνες για να απολαύσετε παραδοσιακό φαγητό.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

Most of the men of the village, as in the other masonry villages, practiced the profession of stone craftsman and travelled wherever they could find work. Masons from Seltsi, which is the old name of the village, for example, are found working in Khartoum, Sudan. Important work in the village is done by the Association of the Brotherhood of Oxyas Epirus, founded in 1907.

The village was created by residents who came from the surrounding dispersed villages and especially from the now ruined settlement of Pistiliapi. Of interest is the church of Agios Nikolaos (1857), with its ornate iconostasis and remarkable hagiographies, and the picturesque square with the coffee shop, housed in the old stone-built school (1871).

From the hill with the chapel of Agia Triada, located at an altitude of 1010m, you can admire the wonderful view of the Sarantaporos valley. Equally beautiful views can be enjoyed from the chapel of Profitis Ilias, located on a hill above the village. The village festival takes place on the 20th of July, on the day of Prophet Elias, with a feast that lasts until the morning.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

La plupart des hommes du village, comme dans les autres villages de maçons, exerçaient la profession d'artisan de la pierre et voyageaient partout où ils pouvaient trouver du travail. Les maçons de Seltsi, l'ancien nom du village, travaillent par exemple à Khartoum, au Soudan. Un travail important dans le village est effectué par l'Association de la confrérie d'Oxyas Epirus, fondée en 1907.

Le village a été créé par des habitants venus des villages environnants dispersés, et en particulier du village de Pistiliapi, aujourd'hui en ruine. L'église d'Agios Nikolaos (1857) est intéressante, avec son iconostase ornée et ses hagiographies remarquables, ainsi que la place pittoresque où se trouve le café, installé dans l'ancienne école en pierre (1871).

Depuis la colline où se trouve la chapelle d'Agia Triada, à 1010 m d'altitude, on peut admirer une vue magnifique sur la vallée de Sarantaporos. La chapelle de Profitis Ilias, située sur une colline au-dessus du village, offre une vue tout aussi magnifique. La fête du village a lieu le 20 juillet, le jour du prophète Elias, avec un festin qui dure jusqu'au matin.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Οι περισσότεροι άντρες του χωριού, όπως και στα υπόλοιπα μαστοροχώρια, εξασκούσαν το επάγγελμα του τεχνίτη της πέτρας και ταξίδευαν όπου μπορούσαν να βρουν δουλειά. Μαστόρους από την Σέλτση, που είναι το παλιό όνομα του χωριού, για παράδειγμα, συναντούμε να εργάζονται στο Χαρτούμ του Σουδάν. Σημαντικό έργο στο χωριό προσφέρει η Σύνδεσμος Αδελφότητας Οξυάς Ηπείρου, που ιδρύθηκε το 1907.

Το χωριό δημιουργήθηκε από κάτοικους που ήρθαν από τα γύρω διαλυμένα χωριά και ιδιαίτερα από τον ερειπωμένο σήμερα οικισμό της Πιστίλιαπης. Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ναός του Αγίου Νικολάου (1857), με το περίτεχνο τέμπλο και τις αξιόλογες αγιογραφίες  και η γραφική πλατεία με το καφεπαντοπωλείο, που στεγάζεται στο παλιό πετρόκτιστο σχολείο (1871).

Από τον λόφο με το εκκλησάκι της Άγιας Τριάδας, που βρίσκεται σε υψόμετρο 1010μ, μπορείτε να θαυμάστε την υπέροχη θέα προς την κοιλάδα του Σαραντάπορου. Εξίσου ωραία θέα θα απολαύσετε και από το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, που βρίσκεται σε ύψωμα πιο πάνω από το χωριό. Το πανηγύρι του χωριού γίνεται στης 20 Ιουλίου, ανήμερα του Προφήτη  Ηλία με γλέντι που κρατά έως το πρωί.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

Construction work is the main occupation of the few inhabitants. The village's churches, such as the central church of St. George, St. Paraskevi and Panagia, are special.

Interesting is the photo exhibition hosted at the school with subjects from the wider area in the past. The old stone mansions, nice squares with fountains and dilapidated houses remind of the good old days and the wealth of the village.

In the past, many inhabitants of Stratsiani - the old name of the village - were immigrants to distant places, such as Congo in Africa and created large fortunes. Some of them even benefited their hometown in various ways. During the civil war, the hills north of the settlement became the scene of fierce fighting. A big festival is held on August 15th in the village square. On 26 October a Tsipouro Festival is held.

*Source: the official site of the Municipality of Konitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Le travail de construction est la principale occupation des quelques habitants. Les églises du village, telles que l'église centrale de St. George, St. Paraskevi et Panagia, sont particulières.

L'exposition de photos organisée à l'école est intéressante, car elle présente des sujets de la région dans le passé. Les vieilles demeures en pierre, les belles places avec des fontaines et les maisons délabrées rappellent le bon vieux temps et la richesse du village.

Dans le passé, de nombreux habitants de Stratsiani - l'ancien nom du village - ont immigré dans des pays lointains, comme le Congo en Afrique, et ont créé de grandes fortunes. Certains d'entre eux ont même profité de leur ville natale de diverses manières. Pendant la guerre civile, les collines situées au nord du village ont été le théâtre de violents combats. Une grande fête est organisée le 15 août sur la place du village. Le 26 octobre, un festival de Tsipouro est organisé

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για το χωριό :

Οι οικοδομικές εργασίες είναι η κύρια απασχόληση των  λιγοστών κατοίκων. Ξεχωριστές είναι οι εκκλησίες του χωριού, όπως  η κεντρική εκκλησία του Αγ Γεωργίου, η Αγ. Παρασκευή και η Παναγιά.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η έκθεση φωτογραφίας που φιλοξενείται στο σχολείο με θέματα από την ευρύτερη περιοχή κατά το παρελθόν. Τα παλιά πέτρινα αρχοντικά, οι συμπαθητικές πλατείες με τις βρύσες και τα ερειπωμένα σπιτάκια θυμίζουν της παλιές καλές μέρες και τον πλούτο του χωριού.

Παλαιότερα πολλοί κάτοικοι της Στράτσιανης –το παλιό όνομα του χωριού- βρέθηκαν μετανάστες σε μακρινά μέρη, όπως στο Κογκό της Αφρικής και δημιούργησαν μεγάλες περιουσίες. Ορισμένοι μάλιστα από αυτούς ευεργέτησαν ποικιλοτρόπως τη γενέτειρά τους. Κατά τη διάρκεια του εμφύλιου, τα υψώματα βόρεια του οικισμού, έγιναν θέατρο σφοδρών μαχών. Μεγάλο πανηγύρι γίνεται τον Δεκαπενταύγουστο στην πλατεία του χωριού. Στις 26 Οκτωβρίου διοργανώνεται Γιορτή Τσίπουρου.

*Πηγή από το επίσημο Site του Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

Αccording to tradition, an epidemic of smallpox decimated the inhabitants and those who remained moved to the settlements of Messaria, Gannadio and Monastiri. Although the exact date of the settlement's establishment is not historically documented, some argue that the area was first inhabited in the late 17th century. Notable is the church of Agios Nikolaos, in the center of the village, built in 1864, with the personal labor of the residents. It has an ornate iconostasis, the work of tallymen from Metsovo, while the tall bell tower near the oak tree and the beautiful loggia of the church complete the beautiful image of the square. Beautiful chapels are built in picturesque locations. Most of the inhabitants of Molista were farmers, cattle breeders and mostly craftsmen (stone masons, stone masons, clay masons, plasterers or carpenters). Also many men of the village were merchants in Bucharest and Cairo and it is said, in a humorous way, that they "carried the pounds in sacks to their village". The houses of Molista have a fortress character with mansions that rival each other in beauty, but also simple houses in many of which the roofs are united. The simplest type of house is rectangular. It consisted of two floors, the lower floor (for animals, cellar and bimcha) and the upper floor (beds, oda, manchato, corner). Two mills used to operate in the village. In Molista there are cool springs with crystal clear water. The richest and most picturesque is the fountain of Agios Nikolaos, located at the edge of the church precinct under the oak trees. From the top of the smooth hill "Tziadora", on the road to Gannadio you can admire Molista, the valley of Sarantaporos, the ridges of the Gramos and the densely forested Kleftis. In the village square, on the first Saturday after August 15, the famous celebrations are revived with traditional dances and songs. In the past, it was customary for two or three times a year for the village girls to offer voluntary work on the village's cotton fields. The day ended with a feast in the village square. Another interesting event in Molista was the custom of saving oil for the needs of the church on the day of Epiphany with the auction of the cross and the icon. The feasts in Molista can be divided into three categories: the 'Esperides' (the host provided the appetizers and wine), the 'Ziafetia' (held in the open air) and the municipal dances with the participation of all the villagers.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Selon la tradition, une épidémie de variole a décimé les habitants et ceux qui sont restés se sont installés dans les villages de Messaria, Gannadio et Monastiri. Bien que la date exacte de l'établissement de la colonie ne soit pas historiquement documentée, certains affirment que la région a été habitée pour la première fois à la fin du XVIIe siècle. L'église d'Agios Nikolaos, au centre du village, est remarquable. Elle a été construite en 1864, grâce au travail personnel des habitants. Elle possède une iconostase ornée, œuvre des maîtres de trappe de Metsovo, tandis que le haut clocher près du chêne et la belle loggia de l'église complètent la belle image de la place. De belles chapelles sont construites dans des endroits pittoresques. La plupart des habitants de Molista étaient des agriculteurs, des éleveurs de bétail et surtout des artisans (maçons, tailleurs de pierre, maçons d'argile, plâtriers ou charpentiers). De nombreux hommes du village étaient également commerçants à Bucarest et au Caire et l'on dit, de manière humoristique, qu'ils "transportaient les livres dans des sacs jusqu'à leur village". Les maisons de Molista ont un caractère de forteresse, avec des demeures qui rivalisent de beauté, mais aussi des maisons simples dont les toits sont souvent unis. Le type de maison le plus simple est rectangulaire. Elle se composait de deux étages, l'étage inférieur (pour les animaux, la cave et la bimcha) et l'étage supérieur (lits, oda, manchato, coin). Deux moulins fonctionnaient dans le village. À Molista, on trouve des sources fraîches à l'eau cristalline. La plus riche et la plus pittoresque est la fontaine d'Agios Nikolaos, située à la limite de l'enceinte de l'église, sous les chênes. Du haut de la colline lisse de Tziadora, sur la route de Gannadio, on peut admirer Molista, la vallée de Sarantaporos, les crêtes de Gramos et les forêts denses de Kleftis. Sur la place du village, le premier samedi après le 15 août, les célèbres fêtes sont ravivées par des danses et des chants traditionnels. Autrefois, deux ou trois fois par an, les jeunes filles du village avaient l'habitude de travailler bénévolement dans les champs de coton du village. La journée se terminait par une fête sur la place du village. Un autre événement intéressant à Molista était la coutume de conserver de l'huile pour les besoins de l'église le jour de l'Épiphanie, avec la vente aux enchères de la croix et de l'icône. Les fêtes de Molista peuvent être divisées en trois catégories : les "Esperides" (l'hôte fournit les entrées et le vin), les "Ziafetia" (en plein air) et les danses municipales avec la participation de tous les villageois.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Η παράδοση λέει ότι μια επιδημία ευλογιάς αποδεκάτισε τους κατοίκους όσοι απέμειναν μετοίκησαν στους οικισμούς Μεσαριά, Γανναδιό, και Μοναστήρι. Αν και δεν είναι ιστορικά τεκμηριωμένη η ακριβής χρονολογία ίδρυσης του οικισμού, ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η περιοχή πρωτοκατοικήθηκε στα τέλη του 17ου αιώνα. Αξιόλογη είναι η εκκλησία του Αγίου Νικολάου, στο κέντρο του χωριού, που κτίστηκε το 1864, με προσωπική εργασία των κατοίκων. Έχει περίτεχνο τέμπλο, έργο ταλιαδόρων από το Μέτσοβο ενώ το ψηλό καμπαναριό κοντά στην βελανιδιά και το όμορφο χαγιάτι της εκκλησσίας συμπληρώνουν την όμορφη εικόνα της πλατείας. Σε γραφικές τοποθεσίες είναι χτισμένα  όμορφα ξωκλήσια: η Αγία Παρασκευή, η Αγία Βαρβάρα, ο Άγιος Δημήτριος κ.α. Οι περισσότεροι κάτοικοι της Μόλιστας ήταν γεωργοί, κτηνοτρόφοι και κυρίως μάστοροι (χτίστες πέτρας, πελεκάνοι, πηλοφόροι, σοβατζήδες ή μαραγκοί). Επίσης πολλοί άντρες του χωριού ήταν έμποροι στο Βουκουρέστι και στο Κάιρο και χαριτολογώντας λέγεται ότι «κουβαλούσαν τις λίρες με τα τσουβάλια στο χωριό τους». Τα σπίτια της Μόλιστας έχουν φρουριακό χαρακτήρα με αρχοντόσπιτα που συναγωνίζονται σε ομορφιά το ένα το άλλο, αλλά και λιτά σπίτια που σε πολλά από αυτά οι στέγες είναι ενωμένες. Ο απλούστερος τύπος του σπιτιού είναι ορθογώνιος. Αποτελούνταν από δύο ορόφους, το κατώι (για τα ζώα, κελάρι και μπίμτσα) και το ανώι (κρεβάτα, οντά, μαντζάτο, γωνιά). Παλιότερα στο χωριό λειτουργούσαν  δύο μύλοι. Στη Μόλιστα υπάρχουν δροσερές πηγές με κρυστάλλινο νερό. Η πιο πλούσια και γραφική είναι η βρύση του Αγίου Νικολάου, που βρίσκεται στην άκρη του περιβόλου της εκκλησίας κάτω από τις βελανιδιές. Από την κορυφή του ομαλού λόφου «Τζιαντόρα», στο δρόμο για το Γανναδιό μπορείτε να θαυμάσετε τη Μόλιστα, την κοιλάδα του Σαραντάπορου, τις κορυφογραμμές του Γράμμου και τον πυκνοδασωμένο Κλέφτη. Στην πλατεία του χωριού, το πρώτο Σάββατο μετά το Δεκαπενταύγουστο, γίνεται αναβίωση των φημισμένων γλεντιών με παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια. Κατά το παρελθόν συνηθίζονταν για δυο τρεις φορές το χρόνο η προσφορά εθελοντικής εργασίας από τις κοπέλες του χωριού στα βακούφικα κτήματα. Η μέρα τελείωνε με γλέντι στην πλατεία του χωριού. Άλλη ενδιαφέρουσα εκδήλωση στη Μόλιστα αποτελούσε  το έθιμο για την εξοικονόμηση λαδιού για τις ανάγκες της εκκλησίας κατά ην ημέρα των Θεοφανίων με την δημοπρασία του σταυρού και της εικόνας. Τα γλέντια στη Μόλιστα διακρίνονται σε τρεις κατηγορίες: οι «Εσπερίδες» (μεζέδες και κρασί διέθετε ο οικοδεσπότης), τα «Ζιαφέτια» (γίνονταν στην ύπαιθρο) και οι δημοτικοί χοροί με τη συμμετοχή όλων των κατοίκων του χωριού. 

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

It is characterized by the many waters, the high altitude, the dense vegetation and the beautiful view to the opposite peaks of Tymfi. It is very likely that in the current location of Palioselli was one of the ancient settlements believed to have existed in the Aoos pit during the Roman era.   Particular features of Palioselli and the other villages that one encounters along the route of the Aoos pit from here onwards are the Vlach dialect and the specialisation of the inhabitants in professions directly related to forest exploitation (loggers, sawyers, etc.). Also, apart from their occupation with farming, some men of the village were conductors and millers, while many of them travelled to work in various parts of today's Greece, in Constantinople and in today's Romania.

The village, like all the villages of Lakka Aoos, was at the centre of important battles both during the 1940s and during the occupation, where it was eventually burnt down by the German army. Only the church of Agia Paraskevi remained untouched, which has gradually taken a spectacular slope to the left from subsidence and has remained solidly in place ever since. It is a three-aisled timber-roofed basilica, with a narthex and propylon at the south entrance. The interior of the church, built in 1864, is decorated with 19th century frescoes with a beautiful iconostasis, remarkable snowy paintings and a wood-carved ceiling of 1871. Worthy of attention in the village is the paved square with the over-aged plane tree and the ornate fountain on its side, the primary school building and the few stone houses. In Palioselli there is a suitable infrastructure for overnight accommodation and food. The annual festival takes place on 15 August, as in most villages of the Aoos pit.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Il se caractérise par ses nombreuses eaux, son altitude élevée, sa végétation dense et sa vue magnifique sur les sommets opposés de Tymfi. Il est très probable qu'à l'emplacement actuel de Palioselli se trouvait l'une des anciennes colonies qui auraient existé dans la fosse de l'Aoos à l'époque romaine.   Palioselli et les autres villages que l'on rencontre à partir d'ici le long de la route de la fosse d'Aoos se caractérisent par le dialecte valaque et la spécialisation des habitants dans des professions directement liées à l'exploitation forestière (bûcherons, scieurs, etc.). En outre, outre leur activité agricole, certains hommes du village étaient conducteurs et meuniers, tandis que beaucoup d'entre eux se déplaçaient pour travailler dans diverses régions de la Grèce actuelle, à Constantinople et dans la Roumanie d'aujourd'hui.

Le village, comme tous les villages de Lakka Aoos, a été au centre d'importantes batailles dans les années 1940 et pendant l'occupation, où il a finalement été brûlé par l'armée allemande. Seule l'église d'Agia Paraskevi est restée intacte. Elle a progressivement pris une pente spectaculaire vers la gauche à la suite d'un affaissement de terrain et est restée solidement en place depuis lors. Il s'agit d'une basilique à trois nefs couverte d'un toit en bois, avec un narthex et un propylon à l'entrée sud. L'intérieur de l'église, construite en 1864, est décoré de fresques du XIXe siècle, d'une belle iconostase, de remarquables peintures enneigées et d'un plafond sculpté en bois de 1871. Dans le village, la place pavée, avec son platane vieillissant et sa fontaine ornée, le bâtiment de l'école primaire et les quelques maisons en pierre méritent l'attention. Palioselli dispose d'une infrastructure adéquate pour l'hébergement et la restauration. La fête annuelle a lieu le 15 août, comme dans la plupart des villages de la fosse d'Aoos.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Χαρακτηρίζεται από  τα πολλά νερά, το μεγάλο υψόμετρο, την πυκνή βλάστηση και την ωραία θέα προς τις απέναντι κορυφές της Τύμφης. Είναι πολύ πιθανό πως στη σημερινή θέση του Παλιοσελλίου βρισκόταν ένας από τους αρχαίους οικισμούς που πιστεύεται ότι υπήρχαν στη λάκκα του Αώου κατά τη ρωμαική εποχή.   Ιδιαίτερα στοιχεία του Παλιοσελλίου  και των υπολοίπων χωριών, που συναντά κανείς στη διαδρομή της λάκκας του Αώου από εδώ και πέρα,  είναι η βλάχικη διάλεκτος και η εξειδίκευση των κατοίκων σε επαγγέλματα, που έχουν άμεση σχέση με την εκμετάλλευση των δασών (υλοτόμοι, πριονάδες κά). Επίσης εκτός από την ενασχόλησή τους με την  γεωργοκτηνοτροφία, ορισμένοι άντρες του χωριού ήταν αγωγιάτες και μυλωνάδες, ενώ αρκετοί ταξίδευαν για δουλειά σε διάφορα μέρη της σημερινής Ελλάδας, στην Κωνσταντινούπολη και στη σημερινή Ρουμανία.

Το χωριό, όπως και όλα τα χωριά της Λάκκας Αώου, βρέθηκε στο επίκεντρο σημαντικών μαχών τόσο κατά την διάρκεια του 1940 όσο και στη διάρκεια της κατοχής,  όπου και τελικά πυρπολήθηκε από το Γερμανικό στρατό. Άθιχτη έμεινε μόνο η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής,  η οποία σταδιακά έχει πάρει μια θεαματική κλίση προς τα αριστερά  από καθίζηση και παραμένει έκτοτε στέρεα στην θέση της. Είναι τρίκλιτη  ξυλόστεγη βασιλική, με νάρθηκα και πρόπυλο στη νότια είσοδο. Εσωτερικά ο ναός, που χτίστηκε το 1864, είναι κατάγραφος με τοιχογραφίες του 19ου αιώνα με όμορφο τέμπλο, αξιόλογες εικόνες χιονιαδίτικης ζωγραφικής και  ξυλόγλυπτο ταβάνι του 1871. Άξια προσοχής στο χωριό είναι η πλακόστρωτη πλατεία με τον υπεραιωνόβιο πλάτανο και την περίτεχνη βρύση στο πλάι της, το κτίριο του δημοτικού σχολείου και τα λιγοστά πέτρινα σπίτια. Στο Παλιοσέλλι υπάρχει η κατάλληλη υποδομή για διανυκτέρευση και φαγητό. Το ετήσιο πανηγύρι γίνεται στις 15 Αυγούστου, όπως και στα περισσότερα χωριά της λάκκας Αώου.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

The stone church of Agios Athanasios (19th century), the church of Agia Paraskevi and the chapels of the plain: the church of Panagia with its oak trees in the courtyard and the church of Taxiarchis are of interest.

Next to the chapel of Panagia in the plain, which was recently renovated, there have been discovered cist tombs and parts of vases from the 1st - 2nd century BC or AD, as well as a complex of large pithoi from the early Byzantine centuries, one of which, 1.05 m high, is exhibited in the Archaeological Museum of Ioannina.

Every 15 August, on the day of the Virgin Mary, the Aetopetra Brotherhood organises a traditional festival with local instrumentalists in the village square.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

L'église en pierre d'Agios Athanasios (XIXe siècle), l'église d'Agia Paraskevi et les chapelles de la plaine : l'église de Panagia avec ses chênes dans la cour et l'église de Taxiarchis sont intéressantes.

À côté de la chapelle de Panagia dans la plaine, qui a été récemment rénovée, on a découvert des tombes à ciste et des parties de vases datant des 1er et 2e siècles avant ou après J.-C., ainsi qu'un ensemble de grands pithoi du début du siècle byzantin, dont l'un, d'une hauteur de 1,05 m, est exposé au musée archéologique de Ioannina.

Tous les 15 août, le jour de la Vierge Marie, la confrérie d'Aetopetra organise un festival traditionnel avec des instrumentistes locaux sur la place du village.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο πέτρινος ναός του Αγίου Αθανασίου (19ος αιώνας), η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής και τα εξωκκλήσια του κάμπου: της Παναγίας με τις θεόρατες βελανιδιές στον περίβολό της, καθώς και του Ταξιάρχη.

Δίπλα από το εξωκκλήσι της Παναγίας στον κάμπο, που ανακαινίσθηκε πρόσφατα, έχουν ανακαλυφθεί κιβωτιόσχημοι τάφοι και τμήματα αγγείων του 1ου - 2ου αιώνα π.Χ. ή μ.Χ.,  καθώς  και συγκρότημα με μεγάλους πίθους από τους πρώιμους βυζαντινούς αιώνες, εκ των οποίων ένας, ύψους 1,05 μ, εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων.

Καθε δεκαπενταύγουστο, την ημέρα της Παναγίας,  η Αδελφότητα Αετόπετρας οργανώνει παραδοσιακό πανηγύρι με τοπικούς οργανοπαίκτες στην πλατεία του χωριού.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

Exochi is built on a hill with an amphitheatrical position towards Sarantaporo, and surrounded by dense and large areas of oak trees.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Exochi est construit sur une colline en amphithéâtre, en direction de Sarantaporo, et entouré de vastes et denses zones de chênes.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Η Εξοχή είναι χτισμένη σε λόφο με αμφιθεατρική θέση προς το Σαραντάπορο και περιβάλλεται από πυκνές και μεγάλες εκτάσεις βελανιδιάς.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

Important works of Kantsion masters in the surrounding area are the arched stone bridge at Sarantaporo, on the road to the village, immediately after the junction with the national road, which has been standing there since 1747, as well as the Kladormi Monastery, located on the border with the neighbouring village of Fourka.  

Just as famous as the masons were the village's barrel makers who, like them, travelled to all parts of Greece, offering their services. According to tradition, Kantsiko existed in its present location before 1600. During the period of Ottoman rule, it experienced great growth and was given special administrative and ecclesiastical privileges. Most of the houses in the village were built at that time, as the inscribed plaques on the facades of the houses show.

During the Greek-Italian war and the civil war, the area was the centre of deadly battles. A well-preserved and hospitable village, it has great examples of folk architecture and a special style. In the village, the large paved square stands out, built on two levels with the plane tree, planted in 1886 and the beautiful stone fountain.

Here is also the parish church of Agia Paraskevi, which was built by the village masons in 1930 and impresses with its dimensions and its double bell tower. The bust of the village benefactor Yannis Lytras is located in the church's precinct.

It is worth visiting the chapel of Agios Athanasios (1906), Agios Nikolaos (1916), Agios Panteleimon (1927), the church of the Dormition of the Virgin Mary (1902), where there are works by the Chioniadite painter Anastasios Mich. Zografou, the stone-built school (1927) and the community shop (1903), where the ground floor houses the elegant Ameliaco coffee shop. At the entrance of the village there is a tavern with fine dishes and above it the traditional coffee shop.

In the village, in winter, there are only a few inhabitants, who are engaged in construction, gardening and domestic livestock breeding, while in summer they reach four hundred. In the first 10 days of June the village organises a 'Mushroom Festival'. The village festival takes place on August 15th and is one of the most famous in the area with a party that lasts until the morning. The festival lasts for a total of three days and during the same period there are also sporting events in which the young people of the village take the lead.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Parmi les œuvres importantes des maîtres de Kantsion dans les environs, citons le pont de pierre arqué de Sarantaporo, sur la route menant au village, immédiatement après la jonction avec la route nationale, qui existe depuis 1747, ainsi que le monastère de Kladormi, situé à la frontière avec le village voisin de Fourka.  

Tout aussi célèbres que les maçons, les fabricants de tonneaux du village voyageaient, comme eux, dans toutes les régions de Grèce pour offrir leurs services. Selon la tradition, Kantsiko existait à son emplacement actuel avant 1600. Pendant la période de la domination ottomane, le village a connu une forte croissance et a bénéficié de privilèges administratifs et ecclésiastiques spéciaux. La plupart des maisons du village ont été construites à cette époque, comme le montrent les plaques inscrites sur les façades des maisons.

Pendant la guerre gréco-italienne et la guerre civile, la région a été le centre de batailles meurtrières. Village bien conservé et accueillant, il présente de beaux exemples d'architecture populaire et un style particulier. Dans le village, on remarque la grande place pavée, construite sur deux niveaux, avec le platane, planté en 1886, et la belle fontaine en pierre.

On y trouve également l'église paroissiale d'Agia Paraskevi, construite par les maçons du village en 1930, qui impressionne par ses dimensions et son double clocher. Le buste du bienfaiteur du village, Yannis Lytras, se trouve dans l'enceinte de l'église.

Il convient de visiter les chapelles d'Agios Athanasios (1906), d'Agios Nikolaos (1916), d'Agios Panteleimon (1927), l'église de la Dormition de la Vierge Marie (1902), où se trouvent des œuvres du peintre chioniadite Anastasios Mich. Zografou, l'école en pierre (1927) et le magasin communautaire (1903), dont le rez-de-chaussée abrite l'élégant café Ameliaco. À l'entrée du village se trouve une taverne proposant des plats raffinés et, au-dessus, le café traditionnel.

En hiver, le village ne compte que quelques habitants, qui s'occupent de construction, de jardinage et d'élevage de bétail, tandis qu'en été, ils sont quatre cents. Les dix premiers jours de juin, le village organise une "fête des champignons". La fête du village a lieu le 15 août et est l'une des plus célèbres de la région, avec une fête qui dure jusqu'au matin. 

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Σημαντικά έργα Καντσιωτών μαστόρων στη γύρω περιοχή είναι η τοξωτή πέτρινη γέφυρα στο Σαραντάπορο, στο δρόμο για το χωριό, αμέσως μετά την διακλάδωση από την εθνική οδό, που στέκει εκεί από το 1747, καθώς και η Μονή Κλαδόρμης, που βρίσκεται στα όρια με το διπλανό χωριό Φούρκα.  

Εξίσου φημισμένοι με τους μαστόρους ήταν και οι βαρελάδες του χωριού που, όπως κι εκείνοι,  ταξίδευαν σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους. Κατά την παράδοση,  το Κάντσικο υπήρχε στη σημερινή του θέση πριν από το 1600. Στην περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας, γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη και του δόθηκαν ιδιαίτερα διοικητικά και εκκλησιαστικά προνόμια. Τότε χτίστηκαν και τα περισσότερα σπίτια του χωριού, όπως δείχνουν οι εντοιχισμένες πλάκες στις προσόψεις των οικιών.

Στον ελληνοιταλικό πόλεμο καθώς και στον εμφύλιο, η ευρύτερη περιοχή υπήρξε το επίκεντρο φονικότατων μαχών. Καλοδιατηρημένο και φιλόξενο χωριό, έχει να επιδείξει σπουδαία δείγματα λαϊκής αρχιτεκτονικής και ιδιαίτερης τεχνοτροπίας. Στο χωριό ξεχωρίζει η μεγάλη πλακόστρωτη πλατεία, που είναι κτισμένη σε δυο επίπεδα με τον πλάτανο, που φυτεύτηκε το 1886 και την όμορφη πετρόχτιστη βρύση.

Εδώ  βρίσκεται και ο ενοριακός μεγαλοπρεπής  ναός της Αγίας Παρασκευής, ο οποίος κτίσθηκε από τους μαστόρους του χωριού το 1930 και εντυπωσιάζει με τις διαστάσεις και το διπλό καμπαναριό του. Στον περίβολό του ναού  βρίσκεται η προτομή του ευεργέτη του χωριού Γιάννη Λύτρα. 

Αξίζει να επισκεφτείτε το ξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου (1906), τον Αγ.Νικόλαο (1916), τον Αγ.Πανντελεήμονα (1927), το ναό της κοιμήσεως της Θεοτόκου (1902), όπου υπάρχουν έργα του Χιονιαδίτη ζωγράφου Αναστασίου Μιχ. Ζωγράφου, το πετρόκτιστο σχολείο (1927) και το κοινοτικό κατάστημα (1903), όπου στο ισόγειο του στεγάζεται το καλαίσθητο καφεμεζεδοπωλείο Αμελιακό. Στην είσοδο του χωριού  υπάρχει ταβέρνα με εκλεκτά εδέσματα και πιο πάνω το παραδοσιακό καφεπαντοπωλείο.

Στο χωριό, το χειμώνα, ζουν ελάχιστοι κάτοικοι, που ασχολούνται με την οικοδομική,  τα κηπάρια και την οικόσιτη κτηνοτροφία, ενώ το καλοκαίρι φτάνουν τους τετρακόσιους. Το πρώτο 10ήμερο του Ιουνίου στο χωριό διοργανώνεται "Γιορτή Μανιταριού". Το πανηγύρι του χωριού γίνεται τον Δεκαπενταύγουστο και είναι από τα πιο ξακουστά της περιοχής με γλέντι που κρατά έως το πρωί. Το πανηγύρι διαρκεί συνολικά τρεις μέρες και την ίδια περίπου περίοδο γίνονται και αθλητικές εκδηλώσεις στις οποίες πρωτοστατούν οι νέοι  του χωριού.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

The name of the village probably comes from the Vlach word "Pante", which means "siaadi", "flat place".  The first inhabitants of Padi are believed to have come from the area of Gyftokampos in Zagori and at first settled in the area around the present village, in the locations 'Kiatra Drigalou' and 'Kranies'.

The first written evidence, which refers to the village of Pades, is found in the codex of the Holy Monastery of St. Nicanoros Zamborda in Macedonia. There and dated 1692, the village of Pades is mentioned among other villages of the bishop of the province of Velas. From the 15th and 16th century icons in the central church, which was built in 1784, as well as those in the chapels, we conclude that the history of the village is lost deeper in time. It is believed that the village of Vogopetra in Kozani was founded by Padiotes in the middle of the 17th century.

The inhabitants in the past, apart from being farmers and breeders, were loggers, conductors, merchants and shamars. Many travelled and worked in distant places (Russia, Romania, Constantinople, Drama and Kavala), where they acquired considerable fortunes. Today the few inhabitants of the village are mostly retired. The village comes alive again in the summer months, when expatriates from distant places arrive.

Remarkable is the church of the Dormition of the Virgin Mary, a basilica built in 1784 with hagiographies from 1823 and a small bell tower that stands on the century-old plane tree in the churchyard. Other sights of the village are Agios Nikolaos (17th century), at the entrance of the village, Panagia in the lower mahala with icons of the 16th and 17th century, the Holy Apostles (1895), Agios Dimitrios, the old chapel of Prophet Elias, where the festival of the same name used to take place on 20 July, the Holy Apostles (1895) next to the public road, and the old watermills on the Mylopotamos. The Folklore Museum of Pades is also of interest, where objects of popular culture and remarkable photographic material are exhibited.

Pades is celebrated on 15 August, when a three-day traditional feast is held. A special celebration takes place every Carnival with the burning of the 'Poiarkas' and the cooking of the bean soup. There are two three guesthouses where you can stay overnight and taverns to enjoy traditional food.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Le nom du village vient probablement du mot valaque "Pante", qui signifie "siaadi", "endroit plat".  Les premiers habitants de Padi seraient venus de la région de Gyftokampos à Zagori et se seraient d'abord installés dans les environs du village actuel, aux lieux-dits "Kiatra Drigalou" et "Kranies".

La première preuve écrite concernant le village de Pades se trouve dans le codex du monastère de Saint Nicanoros Zamborda, en Macédoine. Daté de 1692, ce codex mentionne le village de Pades parmi d'autres villages de l'évêque de la province de Velas. Les icônes des XVe et XVIe siècles de l'église centrale, construite en 1784, ainsi que celles des chapelles, nous permettent de conclure que l'histoire du village se perd plus profondément dans le temps. On pense que le village de Vogopetra à Kozani a été fondé par Padiotes au milieu du XVIIe siècle.

Les habitants d'autrefois, en plus d'être des agriculteurs et des éleveurs, étaient des bûcherons, des conducteurs, des marchands et des chamans. Beaucoup d'entre eux ont voyagé et travaillé dans des endroits éloignés (Russie, Roumanie, Constantinople, Drama et Kavala), où ils ont acquis des fortunes considérables. Aujourd'hui, les quelques habitants du village sont pour la plupart à la retraite. Le village reprend vie pendant les mois d'été, lorsque les expatriés arrivent de pays lointains.

L'église de la Dormition de la Vierge Marie, une basilique construite en 1784 avec des hagiographies de 1823 et un petit clocher qui se dresse sur le platane centenaire du cimetière, est remarquable. Les autres curiosités du village sont Agios Nikolaos (XVIIe siècle), à l'entrée du village, Panagia dans la mahala inférieure avec des icônes des XVIe et XVIIe siècles, les Saints Apôtres (1895), Agios Dimitrios, l'ancienne chapelle du prophète Elias, où se déroulait la fête du même nom le 20 juillet, les Saints Apôtres (1895) près de la route publique, et les anciens moulins à eau sur le Mylopotamos. Le musée folklorique de Pades est également intéressant, car il expose des objets de la culture populaire et du matériel photographique remarquable.

Pades est célébrée le 15 août, lors d'une fête traditionnelle de trois jours. Une célébration spéciale a lieu à chaque carnaval, avec l'allumage des "Poiarkas" et la cuisson de la soupe aux haricots. Il y a deux ou trois pensions où vous pouvez passer la nuit et des tavernes où vous pouvez déguster des plats traditionnels.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Η ονομασία του χωριού προέρχεται κατά πάσα πιθανότητα από την βλάχικη λέξη «Πάντε»,  η οποία σημαίνει σιάδι,  ίσιωμα, επίπεδος τόπος.  Οι πρώτοι κάτοικοι των Πάδων θεωρείται ότι κατάγονται από την περιοχή του Γυφτόκαμπου Ζαγορίου και στην αρχή εγκαταστάθηκαν στις γύρω από το σημερινό χωριό τοποθεσίες «Κιάτρα Ντριγάλου» και «Κρανιές».

Η πρώτη έγγραφη μαρτυρία, που αναφέρεται στο χωριό Πάδες, απαντάται στον κώδικα της Ιεράς Μονής Αγ. Νικάνορος Ζάμβορδας   της Μακεδονίας. Εκεί και με χρονολογία 1692, αναγράφεται μεταξύ άλλων χωριών του επισκόπου της επαρχίας Βελάς και το χωριό Πάδες. Από τις εικόνες του 15ου και 16ου αιώνα που υπάρχουν στην κεντρική εκκλησία, η οποία χτίστηκε το 1784, όσο και σ΄ αυτές που υπάρχουν στα παρεκκλήσια συμπεραίνουμε  ότι η ιστορία του χωριού χάνεται πιο βαθιά στο χρόνο. Πιστεύεται ότι το χωριό Βογκόπετρα Κοζάνης ιδρύθηκε από Παδιώτες κατά τα μέσα του 17ου αιώνα.

Οι  κάτοικοι στο παρελθόν, εκτός από γεωργοί και κτηνοτρόφοι, ήταν   υλοτόμοι, αγωγιάτες, έμποροι και σαμαράδες. Πολλοί ταξίδευαν και εργάζονταν σε μακρινά μέρη  (Ρωσία, Ρουμανία, Κωνσταντινούπολη, Δράμα και Καβάλα), όπου και απέκτησαν αξιόλογες περιουσίες. Σήμερα οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού είναι ως επί το πλείστον συνταξιούχοι. Το χωριό ζωντανεύει ξανά τους μήνες του καλοκαιριού, όπου καταφθάνουν οι απόδημοι από μακρινά μέρη.

Αξιοθαύμαστη είναι η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, βασιλική του 1784 με αγιογραφίες του 1823 και μικρό καμπαναριό που βρίσκεται πάνω στον αιωνόβιο πλάτανο στο προαύλιο της εκκλησίας. Άλλα αξιοθέατα του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος (17ος αιώνας), στην είσοδο του χωριού, η Παναγία στον κάτω μαχαλά με εικόνες του 16ου και 17ου  αιώνα, οι Άγιοι Απόστολοι (1895), ο Άγιος Δημήτριος, το παλιό εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, όπου γινόταν το ομώνυμο πανηγύρι στις 20 Ιουλίου, οι Άγιοι Απόστολοι (1895) δίπλα στον δημόσιο δρόμο, καθώς και οι παλιοί νερόμυλοι στον Μυλοπόταμο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το Λαογραφικό Μουσείο Πάδων, όπου εκτίθενται αντικείμενα του λαϊκού πολιτισμού καθώς και αξιόλογο φωτογραφικό υλικό.

Οι Πάδες πανηγυρίζουν στις 15 Αυγούστου, όπου γίνεται τριήμερο παραδοσιακό γλέντι. Ξεχωριστό γλέντι γίνετε κάθε αποκριά με το κάψιμο της «Πουάρκας» και το μαγείρεμα της φασολάδας. Υπάρχουν δυο τρεις ξενώνες όπου μπορείτε  να διανυκτερεύσετε και ταβέρνες για να απολαύσετε παραδοσιακό φαγητό.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

Important works of Kantsion masters in the surrounding area are the arched stone bridge at Sarantaporo, on the road to the village, immediately after the junction with the national road, which has been standing there since 1747, as well as the Kladormi Monastery, located on the border with the neighbouring village of Fourka.  

Just as famous as the masons were the village's barrel makers who, like them, travelled to all parts of Greece, offering their services. According to tradition, Kantsiko existed in its present location before 1600. During the period of Ottoman rule, it experienced great growth and was given special administrative and ecclesiastical privileges. Most of the houses in the village were built at that time, as the inscribed plaques on the facades of the houses show.

During the Greek-Italian war and the civil war, the area was the centre of deadly battles. A well-preserved and hospitable village, it has great examples of folk architecture and a special style. In the village, the large paved square stands out, built on two levels with the plane tree, planted in 1886 and the beautiful stone fountain.

Here is also the parish church of Agia Paraskevi, which was built by the village masons in 1930 and impresses with its dimensions and its double bell tower. The bust of the village benefactor Yannis Lytras is located in the church's precinct.

It is worth visiting the chapel of Agios Athanasios (1906), Agios Nikolaos (1916), Agios Panteleimon (1927), the church of the Dormition of the Virgin Mary (1902), where there are works by the Chioniadite painter Anastasios Mich. Zografou, the stone-built school (1927) and the community shop (1903), where the ground floor houses the elegant Ameliaco coffee shop. At the entrance of the village there is a tavern with fine dishes and above it the traditional coffee shop.

In the village, in winter, there are only a few inhabitants, who are engaged in construction, gardening and domestic livestock breeding, while in summer they reach four hundred. In the first 10 days of June the village organises a 'Mushroom Festival'. The village festival takes place on August 15th and is one of the most famous in the area with a party that lasts until the morning. The festival lasts for a total of three days and during the same period there are also sporting events in which the young people of the village take the lead.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Parmi les œuvres importantes des maîtres de Kantsion dans les environs, citons le pont de pierre arqué de Sarantaporo, sur la route menant au village, immédiatement après la jonction avec la route nationale, qui existe depuis 1747, ainsi que le monastère de Kladormi, situé à la frontière avec le village voisin de Fourka.  

Tout aussi célèbres que les maçons, les fabricants de tonneaux du village voyageaient, comme eux, dans toutes les régions de Grèce pour offrir leurs services. Selon la tradition, Kantsiko existait à son emplacement actuel avant 1600. Pendant la période de la domination ottomane, le village a connu une forte croissance et a bénéficié de privilèges administratifs et ecclésiastiques spéciaux. La plupart des maisons du village ont été construites à cette époque, comme le montrent les plaques inscrites sur les façades des maisons.

Pendant la guerre gréco-italienne et la guerre civile, la région a été le centre de batailles meurtrières. Village bien conservé et accueillant, il présente de beaux exemples d'architecture populaire et un style particulier. Dans le village, on remarque la grande place pavée, construite sur deux niveaux, avec le platane, planté en 1886, et la belle fontaine en pierre.

On y trouve également l'église paroissiale d'Agia Paraskevi, construite par les maçons du village en 1930, qui impressionne par ses dimensions et son double clocher. Le buste du bienfaiteur du village, Yannis Lytras, se trouve dans l'enceinte de l'église.

Il convient de visiter les chapelles d'Agios Athanasios (1906), d'Agios Nikolaos (1916), d'Agios Panteleimon (1927), l'église de la Dormition de la Vierge Marie (1902), où se trouvent des œuvres du peintre chioniadite Anastasios Mich. Zografou, l'école en pierre (1927) et le magasin communautaire (1903), dont le rez-de-chaussée abrite l'élégant café Ameliaco. À l'entrée du village se trouve une taverne proposant des plats raffinés et, au-dessus, le café traditionnel.

En hiver, le village ne compte que quelques habitants, qui s'occupent de construction, de jardinage et d'élevage de bétail, tandis qu'en été, ils sont quatre cents. Les dix premiers jours de juin, le village organise une "fête des champignons". La fête du village a lieu le 15 août et est l'une des plus célèbres de la région, avec une fête qui dure jusqu'au matin. 

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Σημαντικά έργα Καντσιωτών μαστόρων στη γύρω περιοχή είναι η τοξωτή πέτρινη γέφυρα στο Σαραντάπορο, στο δρόμο για το χωριό, αμέσως μετά την διακλάδωση από την εθνική οδό, που στέκει εκεί από το 1747, καθώς και η Μονή Κλαδόρμης, που βρίσκεται στα όρια με το διπλανό χωριό Φούρκα.  

Εξίσου φημισμένοι με τους μαστόρους ήταν και οι βαρελάδες του χωριού που, όπως κι εκείνοι,  ταξίδευαν σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους. Κατά την παράδοση,  το Κάντσικο υπήρχε στη σημερινή του θέση πριν από το 1600. Στην περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας, γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη και του δόθηκαν ιδιαίτερα διοικητικά και εκκλησιαστικά προνόμια. Τότε χτίστηκαν και τα περισσότερα σπίτια του χωριού, όπως δείχνουν οι εντοιχισμένες πλάκες στις προσόψεις των οικιών.

Στον ελληνοιταλικό πόλεμο καθώς και στον εμφύλιο, η ευρύτερη περιοχή υπήρξε το επίκεντρο φονικότατων μαχών. Καλοδιατηρημένο και φιλόξενο χωριό, έχει να επιδείξει σπουδαία δείγματα λαϊκής αρχιτεκτονικής και ιδιαίτερης τεχνοτροπίας. Στο χωριό ξεχωρίζει η μεγάλη πλακόστρωτη πλατεία, που είναι κτισμένη σε δυο επίπεδα με τον πλάτανο, που φυτεύτηκε το 1886 και την όμορφη πετρόχτιστη βρύση.

Εδώ  βρίσκεται και ο ενοριακός μεγαλοπρεπής  ναός της Αγίας Παρασκευής, ο οποίος κτίσθηκε από τους μαστόρους του χωριού το 1930 και εντυπωσιάζει με τις διαστάσεις και το διπλό καμπαναριό του. Στον περίβολό του ναού  βρίσκεται η προτομή του ευεργέτη του χωριού Γιάννη Λύτρα. 

Αξίζει να επισκεφτείτε το ξωκλήσι του Αγίου Αθανασίου (1906), τον Αγ.Νικόλαο (1916), τον Αγ.Πανντελεήμονα (1927), το ναό της κοιμήσεως της Θεοτόκου (1902), όπου υπάρχουν έργα του Χιονιαδίτη ζωγράφου Αναστασίου Μιχ. Ζωγράφου, το πετρόκτιστο σχολείο (1927) και το κοινοτικό κατάστημα (1903), όπου στο ισόγειο του στεγάζεται το καλαίσθητο καφεμεζεδοπωλείο Αμελιακό. Στην είσοδο του χωριού  υπάρχει ταβέρνα με εκλεκτά εδέσματα και πιο πάνω το παραδοσιακό καφεπαντοπωλείο.

Στο χωριό, το χειμώνα, ζουν ελάχιστοι κάτοικοι, που ασχολούνται με την οικοδομική,  τα κηπάρια και την οικόσιτη κτηνοτροφία, ενώ το καλοκαίρι φτάνουν τους τετρακόσιους. Το πρώτο 10ήμερο του Ιουνίου στο χωριό διοργανώνεται "Γιορτή Μανιταριού". Το πανηγύρι του χωριού γίνεται τον Δεκαπενταύγουστο και είναι από τα πιο ξακουστά της περιοχής με γλέντι που κρατά έως το πρωί. Το πανηγύρι διαρκεί συνολικά τρεις μέρες και την ίδια περίπου περίοδο γίνονται και αθλητικές εκδηλώσεις στις οποίες πρωτοστατούν οι νέοι  του χωριού.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.

A few words about the place :

The name of the village probably comes from the Vlach word "Pante", which means "siaadi", "flat place".  The first inhabitants of Padi are believed to have come from the area of Gyftokampos in Zagori and at first settled in the area around the present village, in the locations 'Kiatra Drigalou' and 'Kranies'.

The first written evidence, which refers to the village of Pades, is found in the codex of the Holy Monastery of St. Nicanoros Zamborda in Macedonia. There and dated 1692, the village of Pades is mentioned among other villages of the bishop of the province of Velas. From the 15th and 16th century icons in the central church, which was built in 1784, as well as those in the chapels, we conclude that the history of the village is lost deeper in time. It is believed that the village of Vogopetra in Kozani was founded by Padiotes in the middle of the 17th century.

The inhabitants in the past, apart from being farmers and breeders, were loggers, conductors, merchants and shamars. Many travelled and worked in distant places (Russia, Romania, Constantinople, Drama and Kavala), where they acquired considerable fortunes. Today the few inhabitants of the village are mostly retired. The village comes alive again in the summer months, when expatriates from distant places arrive.

Remarkable is the church of the Dormition of the Virgin Mary, a basilica built in 1784 with hagiographies from 1823 and a small bell tower that stands on the century-old plane tree in the churchyard. Other sights of the village are Agios Nikolaos (17th century), at the entrance of the village, Panagia in the lower mahala with icons of the 16th and 17th century, the Holy Apostles (1895), Agios Dimitrios, the old chapel of Prophet Elias, where the festival of the same name used to take place on 20 July, the Holy Apostles (1895) next to the public road, and the old watermills on the Mylopotamos. The Folklore Museum of Pades is also of interest, where objects of popular culture and remarkable photographic material are exhibited.

Pades is celebrated on 15 August, when a three-day traditional feast is held. A special celebration takes place every Carnival with the burning of the 'Poiarkas' and the cooking of the bean soup. There are two three guesthouses where you can stay overnight and taverns to enjoy traditional food.

*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.

Quelques mots sur le lieu :

Le nom du village vient probablement du mot valaque "Pante", qui signifie "siaadi", "endroit plat".  Les premiers habitants de Padi seraient venus de la région de Gyftokampos à Zagori et se seraient d'abord installés dans les environs du village actuel, aux lieux-dits "Kiatra Drigalou" et "Kranies".

La première preuve écrite concernant le village de Pades se trouve dans le codex du monastère de Saint Nicanoros Zamborda, en Macédoine. Daté de 1692, ce codex mentionne le village de Pades parmi d'autres villages de l'évêque de la province de Velas. Les icônes des XVe et XVIe siècles de l'église centrale, construite en 1784, ainsi que celles des chapelles, nous permettent de conclure que l'histoire du village se perd plus profondément dans le temps. On pense que le village de Vogopetra à Kozani a été fondé par Padiotes au milieu du XVIIe siècle.

Les habitants d'autrefois, en plus d'être des agriculteurs et des éleveurs, étaient des bûcherons, des conducteurs, des marchands et des chamans. Beaucoup d'entre eux ont voyagé et travaillé dans des endroits éloignés (Russie, Roumanie, Constantinople, Drama et Kavala), où ils ont acquis des fortunes considérables. Aujourd'hui, les quelques habitants du village sont pour la plupart à la retraite. Le village reprend vie pendant les mois d'été, lorsque les expatriés arrivent de pays lointains.

L'église de la Dormition de la Vierge Marie, une basilique construite en 1784 avec des hagiographies de 1823 et un petit clocher qui se dresse sur le platane centenaire du cimetière, est remarquable. Les autres curiosités du village sont Agios Nikolaos (XVIIe siècle), à l'entrée du village, Panagia dans la mahala inférieure avec des icônes des XVIe et XVIIe siècles, les Saints Apôtres (1895), Agios Dimitrios, l'ancienne chapelle du prophète Elias, où se déroulait la fête du même nom le 20 juillet, les Saints Apôtres (1895) près de la route publique, et les anciens moulins à eau sur le Mylopotamos. Le musée folklorique de Pades est également intéressant, car il expose des objets de la culture populaire et du matériel photographique remarquable.

Pades est célébrée le 15 août, lors d'une fête traditionnelle de trois jours. Une célébration spéciale a lieu à chaque carnaval, avec l'allumage des "Poiarkas" et la cuisson de la soupe aux haricots. Il y a deux ou trois pensions où vous pouvez passer la nuit et des tavernes où vous pouvez déguster des plats traditionnels.

*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Η ονομασία του χωριού προέρχεται κατά πάσα πιθανότητα από την βλάχικη λέξη «Πάντε»,  η οποία σημαίνει σιάδι,  ίσιωμα, επίπεδος τόπος.  Οι πρώτοι κάτοικοι των Πάδων θεωρείται ότι κατάγονται από την περιοχή του Γυφτόκαμπου Ζαγορίου και στην αρχή εγκαταστάθηκαν στις γύρω από το σημερινό χωριό τοποθεσίες «Κιάτρα Ντριγάλου» και «Κρανιές».

Η πρώτη έγγραφη μαρτυρία, που αναφέρεται στο χωριό Πάδες, απαντάται στον κώδικα της Ιεράς Μονής Αγ. Νικάνορος Ζάμβορδας   της Μακεδονίας. Εκεί και με χρονολογία 1692, αναγράφεται μεταξύ άλλων χωριών του επισκόπου της επαρχίας Βελάς και το χωριό Πάδες. Από τις εικόνες του 15ου και 16ου αιώνα που υπάρχουν στην κεντρική εκκλησία, η οποία χτίστηκε το 1784, όσο και σ΄ αυτές που υπάρχουν στα παρεκκλήσια συμπεραίνουμε  ότι η ιστορία του χωριού χάνεται πιο βαθιά στο χρόνο. Πιστεύεται ότι το χωριό Βογκόπετρα Κοζάνης ιδρύθηκε από Παδιώτες κατά τα μέσα του 17ου αιώνα.

Οι  κάτοικοι στο παρελθόν, εκτός από γεωργοί και κτηνοτρόφοι, ήταν   υλοτόμοι, αγωγιάτες, έμποροι και σαμαράδες. Πολλοί ταξίδευαν και εργάζονταν σε μακρινά μέρη  (Ρωσία, Ρουμανία, Κωνσταντινούπολη, Δράμα και Καβάλα), όπου και απέκτησαν αξιόλογες περιουσίες. Σήμερα οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού είναι ως επί το πλείστον συνταξιούχοι. Το χωριό ζωντανεύει ξανά τους μήνες του καλοκαιριού, όπου καταφθάνουν οι απόδημοι από μακρινά μέρη.

Αξιοθαύμαστη είναι η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, βασιλική του 1784 με αγιογραφίες του 1823 και μικρό καμπαναριό που βρίσκεται πάνω στον αιωνόβιο πλάτανο στο προαύλιο της εκκλησίας. Άλλα αξιοθέατα του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος (17ος αιώνας), στην είσοδο του χωριού, η Παναγία στον κάτω μαχαλά με εικόνες του 16ου και 17ου  αιώνα, οι Άγιοι Απόστολοι (1895), ο Άγιος Δημήτριος, το παλιό εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, όπου γινόταν το ομώνυμο πανηγύρι στις 20 Ιουλίου, οι Άγιοι Απόστολοι (1895) δίπλα στον δημόσιο δρόμο, καθώς και οι παλιοί νερόμυλοι στον Μυλοπόταμο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το Λαογραφικό Μουσείο Πάδων, όπου εκτίθενται αντικείμενα του λαϊκού πολιτισμού καθώς και αξιόλογο φωτογραφικό υλικό.

Οι Πάδες πανηγυρίζουν στις 15 Αυγούστου, όπου γίνεται τριήμερο παραδοσιακό γλέντι. Ξεχωριστό γλέντι γίνετε κάθε αποκριά με το κάψιμο της «Πουάρκας» και το μαγείρεμα της φασολάδας. Υπάρχουν δυο τρεις ξενώνες όπου μπορείτε  να διανυκτερεύσετε και ταβέρνες για να απολαύσετε παραδοσιακό φαγητό.

*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.