Λίγα λόγια για την ημέρα:

Οι γυναίκες μαζεύουν ρίγανη από το ριγανόβουνο (3 ώρες πεζοπορία από το χωριό) με χορούς και τραγούδια. 

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur la journée:

Les femmes cueillent l'origan dans la montagne d'origan (à 3 heures de marche du village) avec des danses et des chants. 

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για την ημέρα:

Οι γυναίκες μαζεύουν ρίγανη από το ριγανόβουνο (3 ώρες πεζοπορία από το χωριό) με χορούς και τραγούδια. 

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Κατοικείται από 100 άτομα, που ασχολούνται με την κτηνοτροφία και κυρίως με τη γεωργία, καθώς το χωριό διαθέτει εύφορη καλλιεργήσιμη γη στον κάμπο. Αρκετά σπίτια στο χωριό είναι παλιά πέτρινα σπίτια με κεραμοσκεπές, απομεινάρια παλαιότερων εποχών, αλλά υπάρχουν και πολλά σύγχρονα. Αξιοσημείωτο είναι το μεγάλο πέτρινο σχολικό κτίριο, καθώς και οι πέτρινες βρύσες του χωριού.

Τα μικρά καφενεία του χωριού βρίσκονται στην πλατεία και στο πάνω μέρος του χωριού. Στις θέσεις «Μπίχλη» και «Αγία Τριάδα», χαμηλότερα από τον σημερινό οικισμό, βρέθηκαν ερείπια αρχαίων κτισμάτων, που χρονολογούνται από τον 13ο αιώνα π.Χ. έως τον 3ο αιώνα μ.Χ. Με βάση αυτά τα ευρήματα, υποτίθεται ότι κατά την περίοδο της μεγαλύτερης δημογραφικής και οικονομικής ανάπτυξης της ισχυρότερης φυλής της Ηπείρου, των Μολοσσών, και κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πύρρου (297–272 π.Χ.), υπήρχε ένα μικρό κόμμα στο λόφους κάτω από τον σημερινό οικισμό και προς την πεδιάδα.

Στην Ηλιοράχη εγκαταστάθηκαν οι τελευταίοι κάτοικοι του ερειπωμένου πλέον γειτονικού χωριού Δερβένι, που βρισκόταν βόρεια, στην κοιλάδα του Σαρανταπόρου. Η Ηλιόρραχη έχει ενδιαφέρουσες εκκλησίες και ξωκλήσια, όπως οι εκκλησίες του Αγίου Νικολάου (15ος αιώνας), του Αγίου Βασιλείου και της Αγίας Τριάδας. 

*Πηγή: το επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le village :

Il est habité par 100 personnes, qui pratiquent l'élevage et surtout l'agriculture, car le village dispose de terres arables fertiles dans la plaine. Plusieurs maisons du village sont de vieilles maisons en pierre avec des toits en tuiles, vestiges d'une époque plus ancienne, mais il ya aussi beaucoup de maisons modernes. Il convient de noter le grand bâtiment scolaire en pierre, ainsi que les fontaines en pierre du village.

Les petits cafés du village sont situés sur la place et dans la party haute du village. Sur les sites de "Bichli" et d'"Agia Triada", plus bas que le village actuel, des ruines de bâtiments anciens ont été trouvées, datant du 13ème siècle avant J.-C. au 3ème siècle après J.-C.. Sur la base de ces découvertes, on peut supposer que pendant la période du plus grand développement démographique et économique de la tribu la plus puissante d'Épendneshulets, (297-272 av. J.-C.), il ya eu une petite virgule sur les collines en dessous de l'agglomération actuelle et vers la plaine.

C'est à Iliorachi que se sont installés les derniers habitants du village voisin de Derveni, aujourd'hui en ruine, qui se trouvait au nord, dans la vallée de Sarantaporos. Iliorrachi possède des églises et des chapelles intéressantes, telles que les églises d'Agios Nikolaos (XVe siècle), d'Agios Vasileios, et d'Agia Triada. 

*Πηγή: site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για το χωριό:

Κατοικείται από περίπου 100 άτομα, που ασχολούνται με την κτηνοτροφία και κυρίως με τη γεωργία, καθώς το χωριό διαθέτει εύφορες καλλιεργητικές εκτάσεις στον κάμπο. Αρκετά σπίτια το χωριού είναι παλιά πέτρινα με κεραμοσκεπές, κατάλοιπα από παλιότερες εποχές, αλλά υπάρχουν και πολλά σύγχρονα. Αξιοπρόσεκτο είναι το μεγάλο πέτρινο κτίριο του σχολείου, καθώς και οι πέτρινες βρύσες του χωριού.

Τα μικρά καφενεδάκια του χωριού βρίσκονται στην πλατεία και στο πάνω μέρος του οικισμού. Στις τοποθεσίες «Μπίχλη» και «Αγία Τριάδα», χαμηλότερα από τον σημερινό οικισμό, βρέθηκαν ερείπια αρχαίων κτισμάτων, που χρονολογούνται από τον 13ο π.Χ. έως τον 3ο μ.Χ. αιώνα. Με βάση αυτά τα ευρήματα πιθανολογείται ότι κατά την περίοδο της μεγαλύτερης δημογραφικής και οικονομικής ανάπτυξης του ισχυρότερου φύλου της Ηπείρου, των Μολοσσών και επί βασιλείας Πύρρου (297-272 π.Χ.) στους λόφους κάτω από τον σημερινό οικισμό και προς τον κάμπο υπήρχε μικρή. κώμη. 

Στην Ηλιόρα εγκαταστάθηκαν και οι τελευταίοι κάτοικοι του ερειπωμένου σήμερα γειτονικού χωριού, του Δερβενίου, που βρισκόταν προς τα βόρεια, στην κοιλάδα του Σαραντάπορου. Η Ηλιόρραχη έχει ενδιαφέρουσες εκκλησίες και ξωκλήσια, όπως η εκκλησία του Αγίου Νικολάου (15ος αιώνας), του Αγίου Βασιλείου και της Αγίας Τριάδας. Κάθε χρόνο, στην εορτή του Αγίου Γεωργίου (συνήθως 23 Απριλίου) και της Άγιας Τριάδας ο Εκπολιτιστικός Σύλλογος Ηλιόρραχης διοργανώνει παραδοσιακό πανηγύρι.

*πηγή από το επίσημο Site του Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Τα σπάνια αρχιτεκτονικά στοιχεία που σώζονται στην Καστανιανή, δείγματα γραφής μεγάλων λιθοκτιστών, φανερώνουν την ποιότητα των τεχνιτών που έζησαν σε αυτόν τον τόπο και μόνο γι' αυτό ο οικισμός θα έπρεπε να είχε χαρακτηριστεί ως προστατευόμενος παραδοσιακός οικισμός.

Αρκετοί χωρικοί στο παρελθόν εξελίχθηκαν από απλούς τεχνίτες της πέτρας σε εργολάβους και ανέλαβαν την εκτέλεση δημοσίων έργων, όπως η κατασκευή της γέφυρας Μεσογέ στον ποταμό Αώο, η γέφυρα Αρινιστή - Κακαβιάς, η γέφυρα Ζουζούλη, η Μονή Στομίου, η κτίριο του ρολογιού της κεντρικής πλατείας Ιωαννίνων και της πρόσοψης της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων.

Όλα τα σπίτια του χωριού είναι πετρόχτιστα διώροφα σπίτια με αυλή και χαμηλά πέτρινα πεζούλια στην εξώπορτα. Στο εσωτερικό, σε πολλά δωμάτια υπάρχουν τζάκια, το σημαντικότερο από τα οποία είναι η αίθουσα υποδοχής που συνήθως είναι διακοσμημένη με όμορφα ανάγλυφα.

Το χωριό, σύμφωνα με ενεπίγραφη πλάκα, βρίσκεται στην εκκλησία της Παναγίας στη συνοικία Γαλίνα,. πιστεύεται ότι χτίστηκε στη σημερινή του θέση γύρω στο 1018. Πιστεύεται ότι είναι η πατρίδα του γραμματέα του Αλή Πασά, Κώστα Γραμματικού.

Χαρακτηριστικό του χωριού είναι τα πολλά νερά και οι βρύσες του, οι δεκαεπτά εκκλησίες και τα ξωκλήσια, καθώς και τα γεφύρια του. Τα τέσσερα μονότοξα πέτρινα γεφύρια: της Γαλήνας (1936), της Ράχης (1895), της Μητσαίας (1845) και της Μαλνίτσας (1934), που βρίσκονται έξω από τον οικισμό, θεωρούνται τα κοσμήματα του χωριού.

Αξίζει να επισκεφτείτε τον Άγιο Νικόλαο (1926) με το ξυλόγλυπτο τέμπλο του του Τουρνοβίτη Χαράλαμπου Σκαλιστή, τον Άγιο Δημήτριο (1670), που είναι από τις παλαιότερες εκκλησίες, το διώροφο δημοτικό σχολείο (1894), το αρχοντικό του Γασίου, το ξωκλήσι των Αγίων Αποστόλων στο ψηλότερο σημείο του χωριού και ο νερόμυλος του Αιθανασίου.

Η Καστανιάνη φιλοξενεί περίπου 20 άτομα το χειμώνα και 350 το καλοκαίρι, που ασχολούνται κυρίως με τους κήπους του χωριού και την κτηνοτροφία. 

Στις 24 Ιουνίου, εορτή του Αγίου Ιωάννη, μετά τον εκκλησιασμό, γίνεται πανηγύρι με φαγητό και τοπικούς χορούς με τη συνοδεία ντόπιων μουσικών. 

*Πηγή: το επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Les rares éléments architecturaux préservés à Kastaniani, échantillons de l'écriture des grands tailleurs de pierre, révèlent la qualité des artisans qui vivaient à cet endroit et c'est μοναδική τάξη pour cette tailleurs de pierre .

Dans le passé, plusieurs villageois sont passés du statut de simples artisans de la pierre à celui d'entrepreneurs et ont entrepris l'exécution de travaux publics, tels que la construction du pont de Mesoge sur la rivière Aood'Artinit Kakavia, le pont de Zuzouli, le monastère de Stomio, la construction de l'horloge de la place centrale de Ioannina et la façade de l'école de Zosimaia de Ioannina.

Toutes les maisons du village sont des maisons en pierre à deux étages avec une cour et des terrasses basses en pierre devant la porte d'entrée. À l'intérieur, de nombreuses pièces sont dotées de cheminées, la plus importante étant la salle de réception, qui est généralement décorée de beaux reliefs.

D'après une plaque commémorative située dans l'église de Panagia, dans le area de Galina, le village aurait été construit à l'endroit où il se trouve aujourd'hui vers 1018. On pense qu'il la patrieit du secrétaire d'Ali Pacha, Κώστας Γραμματικός.

Le village se caractérise par ses nombreuses eaux et fontaines, ses dix-sept églises et chapelles, ainsi que ses ponts. Les quatre ponts en pierre à arc unique : de Galina (1936), de Rachi (1895), de Mitsaia (1845) et de Malnitsa (1934), situés à l'extérieur du village, sont considérés comme les joyaux du village.

Il convient de visiter Agios Nikolaos (1926) avec son iconostase en bois sculpté réalisée par le Turnovite Charalambos Skalisti, Agios Dimitrios (1670), qui est l'une des plus anciennes églises, l'àiretété (49, l'école) manoir de Gasios, la chapelle des Saints Apôtres au point le plus élevé du village et le moulin à eau d'Aethanasi.

Kastaniani abrite une vingtaine de personnes en hiver et 350 en été, qui s'occupent principalement des jardins du village et de l'élevage. 

Le Villa dispose d'une υποδομή επαρκής pour passer la nuit dans la maison d'hôtes en pierre séparée et pour se restaurer dans le café de la communauté.

Le 24 juin, jour de la fête de la Saint-Jean, après l'office religieux, une fête est organisée avec de la nourriture et des danses locales accompagnées par des musiciens locaux. 

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για το χωριό :

Τα σπάνια αρχιτεκτονικά στοιχεία, που σώζονται στην Καστάνια, δείγματα γραφής σπουδαίων μαστόρων της πέτρας, φανερώνουν και την ποιότητα των τεχνιτών που έζησαν σε αυτόν τον τόπο και μόνο γι' αυτό που έπρεπε ο οικισμός να χαρακτηριστεί ως προστατευόμενος παραδοσιακός οικισμός.

Αρκετοί χωριανοί κατά το παρελθόν εξελίχθηκαν από απλούς τεχνίτες της πέτρας σε εργολάβους και ανέλαβαν την εκτέλεση δημόσιων έργων, όπως την κατασκευή της Μεσογέφυρας στον Αώο ποταμό, τη γέφυρα Αρινιστή – Κακαβιά, τη γέφυρα της Ζούζουλης, τη Μονή Στομίου, το κτίσμα του. πλατείας Ιωαννίνων και την πρόσοψη της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων.

Όλα τα σπίτια του χωριού είναι λιθόκτιστα διώροφα με αυλή και χαμηλά πέτρινα πεζούλια στην εξώπορτα. Στο εσωτερικό, σε πολλά δωμάτια υπάρχουν τζάκια με σημαντικότερο όλων εκείνου του δωματίου που συνήθως είναι στολισμένο με όμορφες ανάγλυφες παραστάσεις.

Το χωριό, σύμφωνα με την εντοιχισμένη πλάκα, που βρίσκεται στην εκκλησία της Παναγιάς στη συνοικία Γκάλινα,. θεωρείται ότι κτίστηκε στη σημερινή του θέση γύρω στο 1018. Πιστεύεται πως είναι η πατρίδα του γραμματέα του Αλή Πασά, Κώστα Γραματικού.

Χαρακτηριστικό του χωριού είναι τα πολλά νερά και οι βρύσες, οι δεκαεπτά εκκλησίες και τα ξωκλήσια καθώς και τα γεφύρια του. Τα τέσσερα μονότοξα πέτρινα γεφύρια: της Γκάλινας (1936), της Ράχης (1895), των Μητσαίων (1845), και της Μαλνίτσας (1934), που βρίσκεται έξω από τον οικισμό, θεωρούνται τα στολίδια του χωριού.

Αξίζει να επισκεφθείτε τον Άγιο Νικόλαο (1926) με το ξυλόγλυπτο τέμπλο που κατασκευάστηκε από τον Τουρνοβίτη Χαράλαμπο Σκαλιστή, τον Άγιο Δημήτριο (1670), που αποτελεί ένα από τα παλαιότερα εκκλησάκια, το διώροφο δημοτικό σχολείο (1894), το αρχοντικό Γκάσιου, το ξω. των Αγίων Αποστόλων στην ψηλότερη άκρη του χωριού και των υδάτων του Αθανάση.

Στην Καστάνια κατοικούν γύρω στα 20 άτομα το χειμώνα και 350 το καλοκαίρι, που ασχολούνται κυρίως με τα κηπάρια του χωριού και την κτηνοτροφία.                                  

Στο χωριό υπάρχει η κατάλληλη υποδομή για διανυκτέρευση στο ξεχωριστό πέτρινο ξενώνα και φαγητό στο κοινοτικό καφενείο.

Στις 24 Ιούνιου, στην εορτή του Άη – Γιάννη, μετά τον εκκλησιασμό, ακολουθεί πανηγύρι με φαγητό και τοπικούς χορούς υπό τη συνοδεία τοπικών οργανοπαικτών. 

*Πηγή από το επίσημο Site του Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Υπέστη πολλές επιδρομές, μέχρι που καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς από σφοδρή τουρκική επιδρομή το 1657. Στα μετέπειτα χρόνια δημιουργήθηκε σιγά σιγά το νέο σημερινό χωριό. Σήμερα, είναι ένα ήσυχο και όμορφο μικρό χωριό, καλυμμένο με βλάστηση, με θέα την κοιλάδα του Αώου και τον Σαραντάπορο. Αυτός ο όμορφος ακριτικός οικισμός κατοικείται από 50 άτομα το χειμώνα και 200 το καλοκαίρι. Οι κάτοικοι είναι γεωργοί, κτηνοτρόφοι, τσίπουροι, γλυκατζήδες, μελισσοκόμοι.

Δυστυχώς σήμερα στον οικισμό δεν υπάρχουν παλιά σπίτια με παραδοσιακή αρχιτεκτονική, γιατί το χωριό καταστράφηκε από τον γερμανικό στρατό το 1943. Μέσα και γύρω από το χωριό υπάρχουν είκοσι εκκλησίες και ξωκλήσια, τα σημαντικότερα από τα οποία είναι: η εκκλησία του Η Αγία Τριάδα (12ος αιώνας), η εκκλησία της Γεννήσεως της Θεοτόκου (9ος αιώνας), η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, η ερειπωμένη εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, η Ζωοδόχος Πηγή (1604) και η ερειπωμένη εκκλησία του Αγίου Σώζοντος (15ος αι. ), που δεσπόζει σε ένα χαρακτηριστικό ύψωμα στο ψηλότερο σημείο του χωριού.

Η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων είναι επιβλητική και βρίσκεται στα δυτικά του χωριού σε μια όμορφη τοποθεσία με πανοραμική θέα στην κοιλάδα του Αώου και του Σαραντάπορου, ακριβώς στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Πιθανή χρονολογία ανέγερσης του ναού θεωρείται το 1537, ενώ υπάρχουν αναφορές και του 13ου αιώνα. Είναι η κεντρική εκκλησία του χωριού, η οποία στο παρελθόν, μέχρι το 1857, ήταν η έδρα του αρχιεπισκόπου Πωγωνιανής. Ο ναός είναι σταυροειδής με τρούλο, πεντάπλευρη κόγχη, νάρθηκα, στεγασμένο προστώο και αξιόλογες τοιχογραφίες.

Στη γύρω περιοχή υπάρχουν αρκετοί ερειπωμένοι νερόμυλοι, ο τελευταίος από τους οποίους λειτουργούσε μέχρι τη δεκαετία του 1960. Μέσα στον οικισμό υπάρχουν και μικρά πέτρινα γεφύρια, στις πηγές του Αγίου Γεωργίου και λίγο πιο μακριά από το μοναστήρι, στο ρέμα Boroja. Στις 29 και 30 Ιουνίου, για τον εορτασμό της Σύναξης των Αγίων Αποστόλων, πολιούχων του χωριού, πραγματοποιείται στην πλατεία του Αγίου Ευσταθίου θρησκευτικό και λαϊκό πανηγύρι με τη συμμετοχή οργάνων, χορευτικών συγκροτημάτων κ.λπ.

Ο αγροτικός συνεταιρισμός Μολυβδβοδσκεπαστής παράγει παραδοσιακά προϊόντα όπως τσίπουρο, κρασί, τραχανά και γλυκά του κουταλιού. Στα παραδοσιακά καζάνια του συνεταιρισμού γίνεται κάθε χρόνο στα τέλη Νοεμβρίου γιορτή τσίπουρου. Στο χωριό μπορείτε να διανυκτερεύσετε στον κοινοτικό ξενώνα και να απολαύσετε καλό φαγητό και εκλεκτούς μεζέδες στα παραδοσιακά καφενεία του χωριού.

*Πηγή: το επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Il a subi de nombreux raids, jusqu'à ce qu'il soit presque entièrement détruit par un raid turc féroce en 1657. Dans les années qui suivirent, le nouveau village actuel fut lentement créé. Aujourd'hui, c'est un beau petit village tranquille, couvert de végétation, qui surplombe la vallée d'Aoos et de Sarandaporos. Cette belle localité acritique est habitée par 50 personnes en hiver και 200 en été. Les habitants sont des agriculteurs, des éleveurs, des producteurs de tsipouro, des fabricants de bonbons artisanaux et des apiculteurs.

Malheureusement, aujourd'hui, il n'y a plus de vieilles maisons à l'architecture tradicionalnelle, car le village a été détruit par l'armée allemande en 1943. Dans et autour du village, il ya vingt églises, dontet plus importantes sont : l'église d'Agia Triada (XIIe siècle), l'église de la Nativité de la Vierge Marie (IXe siècle), l'église d'Agios Georgios, l'église en ruine d'Agios Dimitrios, le Zoodochos Pigi (1604) et l'église en ruine d'Agios Sozontos (XVe siècle), qui domine une colline caractéristique au point le plus haut du village.

Το L'église des Saints Apôtres est imposante et se trouve à l'ouest du village, dans un endroit magnifique avec une vue panoramique sur la vallée d'Aoos et de Sarantaporos, juste à la frontière entre la Alb'eani. La date probable de construction de l'église est considérée comme étant 1537, bien qu'il y ait également des rapports du 13ème siècle. Il s'agit de l'église centrale du village, qui était autrefois, jusqu'en 1857, le siège de l'archevêque de Pogoniani. L'église est cruciforme avec une coupole, une niche à cinq côtés, un narthex, un porche couvert et des fresques remarquables.

Dans les environs, on trouve plusieurs moulins à eau en ruine, dont le dernier a fonctionné jusque dans les années 1960. Il existe également de petits ponts en pierre à l'intérieur du village, auxgioets pegioets d'A loin du monastère, au ruisseau de Boroja. Les 29 et 30 juin, à l'occasion de la synaxe des saints apôtres, patrons du village, une fête religieuse et populaire est organisée sur la place d'Agios Efstathios, avec la Participation d'instruments, de groupes de danse, κ.λπ.

La coopérative agricole de Molyvdvodskepastis produit des produits tradicionalnels tels que le tsipouro, le vin, la trachana et les bonbons à la cuillère. Chaque année, à la fin du mois de novembre, une fête du tsipouro est organisée dans les chaudrons tradicionalnels de la coopérative. Dans le village, vous pouvez passer la nuit dans la maison d'hôtes de la communauté et déguster de bons plats et des mets raffinés dans les cafés tradicionalnels du village.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Γνώρισε πολλές ληστρικές επιδρομές, ώσπου καταστράφηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από σφοδρή επιδρομή Τουρκαλαβανών το 1657. Στα μετέπειτα χρόνια δημιουργήθηκε το σιγά σιγά το νέο σημερινό χωριό. Σήμερα, είναι ένα ήσυχο και όμορφο κοιλιακό χωριουδάκι πνιγμένο στη βλάστηση, που αγναντεύει τηνάδα του Αώου και του Σαρανταπόρου. Ο πανέμορφος αυτός ακριτικός οικισμός κατοικείται από 50 άτομα το χειμώνα και 200 το καλοκαίρι. Οι κάτοικοι είναι γεωργοί, κτηνοτρόφοι, παράγωγοι τσίπουρου, παρασκευαστές σπιτικών γλυκών και μελισσοκόμοι.

Δυστυχώς σήμερα στον οικισμό δεν συναντούμε παλιά σπίτια με αρχιτεκτονική αρχιτεκτονική, διότι το χωριό καταστράφηκε από το γερμανικό στρατό το 1943. Στο χωριό και γύρω από αυτό σώζονται εικοσικλησίες και ξωκλήσια, σημαντικότερες από τις δύο είναι: ο ναός της Αγίας Τριάδας (12ος αιώνας) , ο ναός της Γεννήσεως της Θεοτόκου (9ος αιώνας), ο ναός του Γεωργίου, ο ερειπωμένος ναός του Αγίου Δημητρίου, η Ζωοδόχος Πηγή (1604) και ο ερειπωμένος ναός του Αγίου Σώζοντος (15ος αιώνας), που δεσπόζει σε χαρακτηριστικό λόφο στο ψηλότερο. σημείο του χωριού.

Επιβλητικός είναι ο ναός των Αγίων Αποστόλων που βρίσκεται στα δυτικά του χωριού σε μια ωραία τοποθεσία με πανοραμική θέα στην κοιλάδα του Αώου και του Σαραντάπορου, ακριβώς στα σύνορα Ελλάδας- Αλβανίας. Πιθανή χρονολογία κτίσης του ναού θεωρείται το έτος 1537, ενώ υπάρχουν και αναφορές για τον 13ο αιώνα. Πρόκειται για την κεντρική εκκλησία του χωριού, η οποία παλιότερα και έως το 1857, ήταν έδρα του αρχιεπισκόπου Πωγωνιανής. Ο ναός είναι σταυροειδής με τρούλο, με πεντάπλευρη κόγχη, νάρθηκα, στεγασμένο προπύλαιο διαθέτει και αξιόλογες τοιχογραφίες.

Στη γύρω περιοχή βρίσκονται αρκετοί ερειπωμένοι νερόμυλοι, ο τελευταίος από τους οποίους λειτουργούσε έως τη δεκαετία του 60. Επίσης μικρά πέτρινα γεφύρια βρίσκονται εντός του οικισμού, στις πηγές του Αγίου Γεωργίου και λίγο πιο πέρα από το μοναστήρι, στο ρέμα Μπορόγια. Στις 29 και 30 Ιουνίου, στον εορτασμό της Σύναξης των Αγίων Αποστόλων, πολιούχων του χωριού, διεξάγεται θρησκευτικό και λαϊκό πανηγύρι στην πλατεία του Αγίου Ευσταθίου με συμμετοχή οργάνων, χορευτικών συγκροτημάτων κ.α.

Ο αγροτικός συνεταιρισμός Μολυβδοσκέπαστης παράγει παραδοσιακά προϊόντα, όπως τσίπουρο, κρασί, τραχανά και γλυκά του κουταλιού. Κάθε χρόνο, στα τέλη Νοεμβρίου, γίνεται η γιορτή τσίπουρου στα παραδοσιακά καζάνια του συνεταιρισμού. Στο χωριό μπορείτε να διανυκτερεύσετε στον κοινοτικό ξενώνα και ν' ένα καλό φαγητό και εκλεκτούς μεζέδες στα παραδοσιακά καφενεία του χωριού.

*Πηγή από το επίσημο Site του Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Αν και το 1953 μετονομάστηκε σε Αγία Παρασκευή, οι ντόπιοι προτιμούν την παλιά ονομασία Κεράσοβο. Είναι ένα όμορφο χωριό με γραφικά σπίτια, πολλά ρυάκια, εκτεταμένα δάση κωνοφόρων και οξιάς και αλπικά λιβάδια στο Σμόλικα. Το Κεράσοβο βρέθηκε στο επίκεντρο του πολέμου τις πρώτες μέρες της ιταλικής εισβολής.
Οι περισσότεροι κάτοικοί του ασχολούνταν παλαιότερα με την τοιχοποιία και τις μεταφορές (κυρατζήδες - αγωγοί). Κερασοβίτες λιθοξόοι εργάστηκαν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και εκτός αυτής.
Σήμερα οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την υλοτομία και την κτηνοτροφία. Στις πλαγιές του Σμόλικα και του Ταβουρίου εκτρέφονται βοοειδή, κατσίκια και πρόβατα.
Ενδιαφέρουσες είναι οι πολλές εκκλησίες του χωριού, όπως η κεντρική εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (1812), του Αγίου Νικολάου (1850), της Αγίας Παρασκευής (1850), του Αγίου Δημητρίου (1926), του Αγίου Αθανασίου, του Αγ. Βαρβάρα, Πρ. Ηλίας, Αγίας Τριάδας κλπ. Οι παλιοί μύλοι και οι βρύσες του χωριού, καθώς και το κτίριο του παλιού δημοτικού σχολείου είναι άξια προσοχής. Στο κέντρο του χωριού υπάρχει ένα μεγάλο κτίριο που ανήκει στην Αδελφότητα της Αγίας Παρασκευής. Γενικά, η αστική μορφή του χωριού είναι μονοκεντρική, με το κέντρο στη μέση, που περιλαμβάνει το μεσαίο χωριό, τις δύο ανισόπεδες πλατείες και τους 12 μαχαλάδες, που αντιμετωπίζουν διάφορα ισχυρά εργοστάσια (σόγια), όπως Τσουμπανάι, Παπαγιάνναι, Βαϊλάδες. , και τα λοιπά.
Η μουσική παράδοση του χωριού είναι μοναδική. Στα παραδοσιακά πανηγύρια της ευρύτερης περιοχής διασκεδάζουν ακόμα και σήμερα διάσημοι μουσικοί (Φιλιππιδαίοι και Μπετζαίοι). Τα τελευταία χρόνια, τον Αύγουστο, διοργανώνεται Φεστιβάλ Πολυφωνικού Τραγουδιού υπό την επίβλεψη της Ξανθούλας Δακόβανου, καθηγήτριας μουσικοθεραπείας στο Πανεπιστήμιο Denis Diderot-Paris7 και της ορχήστρας του Νίκου Φιλιππίδη. Χαρακτηριστικό είναι επίσης το έθιμο να φτιάχνουν οι γυναίκες «μπόντζα» (πήλινο ταψί για ψήσιμο ψωμιού ή πίτας) τους καλοκαιρινούς μήνες. Στο Κεράσοβο υπάρχει κατάλληλη υποδομή για διανυκτερεύσεις αλλά και για απόλαυση καλού φαγητού (αρνιά ψητά και κοκορέτσι) στις παραδοσιακές ταβέρνες του χωριού. Από το Κεράσοβο ξεκινά το ορειβατικό μονοπάτι για τη Δρακόλιμνη και τη μεγάλη κορυφή Σμόλικα.στα 2637μ, αλλά και άλλα μικρότερα μονοπάτια στα δάση γύρω από το χωριό.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Bien qu'il ait été rebaptisé Agia Paraskevi en 1953, les habitants préfèrent l'ancien nom de Kerasovo. C'est un beau village avec des maisons pittoresques, de nombreux ruisseaux, de vastes forêts de conifères et de hêtres et des piaries alpines à Smolika. Kerasovo a été au cœur de la guerre pendant les premiers jours de l'invasion italienne.
La plupart de ses habitants travaillaient dans la maçonnerie et le transport (κυρατζήδες - αγωγιάτες). Les tailleurs de pierre kerasovites travaillaient dans différentes régions de Grèce et à l'étranger.
Aujourd'hui, les habitants du village se consacrent à l'exploitation forestière et à l'élevage. Des bovins, des chèvres et des moutons sont élevés sur les pentes de Smolika et de Tabouriou.
Les nombreuses églises du village sont intéressantes, comme l'église centrale de l'Assomption de la Théotokos (1812), Saint-Nicolas (1850), Saint-Paraskevi (1850), Saint-Dimitrios (1926), Saint-Athana. -Βαρβάρα, Πρ. Ηλίας, Αγία Τριάδα κλπ. Les anciens moulins et fontaines du village, ainsi que le bâtiment de l'ancienne école primaire méritent l'attention. Au center du village se trouve un grand bâtiment appartenant à la confrérie d'Agia Paraskevi. Γενικά, la forme urbaine du village est monocentrique, avec le centre au milieu, qui comprend le village central, les deuxplace inégales et les les 12 mahalades, qui font face à diverses usines puissantes (soja), telles que Tsoubanailai, Papagiailai , και τα λοιπά.
Η παράδοση του μιούζικαλ του χωριού είναι μοναδική. Aujourd'hui encore, des musiciens célèbres (Filippideoi et Betzaioi) animent les fêtes tradicionalnelles de la région. Ces dernières années, au mois d'août, un festival de chants polyphoniques est organisé sous la σκηνοθεσία της Ξανθούλας Δακοβάνου, καθηγητής μουσικοθεραπευτικής à l'université Denis Diderot-Paris7, et de l'orchestre του Νίκου Φιλιππίδη. La coutume de fabriquer une "bontza" (un moule en argile pour cuire le pain ou les tartes) par les femmes pendant les mois d'été est également caractéristique. Kerasovo dispose d'une υποδομή επαρκής pour passer la nuit, mais aussi pour déguster de bons plats (agneaux rôtis et kokoretsi) dans les tavernes tradicionalnelles du village. De Kerasovo part le sentier d'alpinisme vers Drakolimni et le grand pic de Smolika (2637 m), mais aussi d'autres sentiers plus petits dans les forêts autour du village.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Παρόλο που το 1953 μετονομάστηκε σε Αγία Παρασκευή, οι ντόπιοι προτιμούν το παλιό όνομα Κεράσοβο. Είναι όμορφο χωριό με γραφικά σπίτια, πολλά ρέματα, εκτεταμένα δάση κωνοφόρων και οξιάς και αλπικά λιβάδια στο Σμόλικα. Το Κεράσοβο βρέθηκε στο επίκεντρο του πολέμου κατά τις πρώτες ημέρες της Ιταλικής εισβολής. Οι περισσότεροι κάτοικοι του παλιότερα ασχολούνταν με τη μαστορική τέχνη και τις μεταφορές (κυρατζήδες- αγωγιάτες). Κερασοβίτες πετράδες- χτίστες εργάστηκαν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και έξω από αυτήν. Σήμερα, οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την υλοτομία και την κτηνοτροφία. Βοοειδή, γίδια και προβλήματα εκτρέφονται στις πλαγιές του Σμόλικα και του Ταμπουριού. Ενδιαφέρουν οι πολλές εκκλησίες του χωριού, όπως η κεντρική της Κοίμησης Θεοτόκου (1812), ο Αγ. Νικόλαος,(1850), η Αγία Παρασκευή (1850), ο Αγ. Δημήτριος (1926), ο Αγ. Αθανάσιος, η Αγ. Βαρβάρα, ο Πρ. Ηλίας, η Αγ. Τριάδα κ.α. Αξιοσημείωτες προσοχή είναι οι παλιοί μύλοι και οι βρύσες του χωριού, καθώς και το κτίριο του παλιού Δημοτικού σχολείου. Στο κέντρο του χωριού ξεχωρίζει ένα μεγάλο κτίριο, που ανήκει στην Αδελφότητα Αγίας Παρασκευής. Η γενική πολεοδομική μορφή του χωριού είναι μονοκεντρική με το κέντρο στη μέση που περιλαμβάνει το μεσοχώρι, τις δύο ανισόπεδες πλατείες και τους 12 μαχαλάδες, που αντιστέκονται σε διάφορες ισχυρές φάρες (σόγια), όπως Τσουμπαναίοι, Παπαγιανναίοι, Βαϊλάδες και. Ξεχωριστή είναι η μουσική παράδοση του χωριού. Μέχρι και τις μέρες μας ξακουστοί μουσικοί (Φιλιππιδαίοι και Μπετζαίοι) διασκεδάζουν τον κόσμο στα παραδοσιακά πανηγύρια της ευρύτερης περιοχής. Τα τελευταία χρόνια, τον Αύγουστο, διοργανώνεται Φεστιβάλ Πολυφωνικού Τραγουδιού, υπό την επίβλεψη της Ξανθούλας Ντακοβάνου, καθηγήτρια μουσικοθεραπείας στο Πανεπιστήμιο Denis Diderot- Paris7, και της ορχήστρας του Νίκου Φιλιππίδη. Χαρακτηριστικό επίσης είναι το έθιμο της κατασκευής της «μπόντζας» από τις γυναίκες κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Στο Κεράσο υπάρχει η κατάλληλη υποδομή για να διανυκτερεύσετε αλλά και για να αρνηθείτε το καλό φαγητό (ψητά κοκορέτσι) και παραδοσιακές ταβέρνες του χωριού. Από το Κεράσοβο αρχίζει το ορειβατικό μονοπάτι για τη Δρακόλιμνη και τη μεγάλη κορυφή του Σμόλικα.στα 2637μ., αλλά και άλλα μικρότερα μονοπάτια στα δάση γύρω από το χωριό.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.