Λίγα λόγια για το μέρος:

Ο ενοριακός ναός, που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού, είναι αφιερωμένος στην Αγία Μαρίνα. Άλλες μικρότερες εκκλησίες, που βρίσκονται μέσα και γύρω από το χωριό, είναι ο Άγιος Νικόλαος, ο Άγιος Γεώργιος, η Ευαγγελίστρια, η Μεταμόρφωση του Σωτήρος και ο Άγιος Αθανάσιος. Γύρω από το χωριό μονοπάτια οδηγούν στις πηγές Δήμορτσα, Μαχαίρα, Πουρνιά και Σουλτινιάδες.  

Ψηλότερα από το χωριό βρίσκονται οι κορυφές Κρεβατιά (1.280 μ.) και Κλέφτης (1.847 μ.), που αποτέλεσαν σκηνικό σφοδρών συγκρούσεων κατά τον ελληνοϊταλικό και στη συνέχεια τον εμφύλιο.

Πανηγύρια γίνονται ανήμερα της εορτής της Αγίας Μαρίνας (17 Ιουλίου) στην κεντρική πλατεία του χωριού και στις 7 Αυγούστου κατά τον εορτασμό του Αγίου Νικάνορα στο ομώνυμο μοναστήρι. Εκεί, χωριανοί και επισκέπτες από τα γύρω χωριά εκκλησιάζονται και γιορτάζουν με παραδοσιακά τραγούδια και χορούς. Στην περιοχή στεγάζεται η Αδελφότητα Πηγιωτών Νικανωριτών, η συνέλευση της οποίας γίνεται την πρώτη Κυριακή κάθε Σεπτεμβρίου.

*Πηγή: το επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

L'église paroissiale, située au center du village, est dédiée à Agia Marina. D'autres églises plus petites, situées dans et autour du village, sont Άγιος Νικόλαος, Άγιος Γεώργιος, Ευαγγελίστρια, Μεταμόρφωση του Σωτήρος, και Άγιος Αθανάσιος. Autour du village, des chemins mènent aux sources de Dimortsa, Mahaira, Pournia, et Sultiniades.  

Συν το haut dans le village se trouvent les sommets de Krevatia (1 280 m) et de Kleftis (1 847 m), qui ont été le théâtre de violents conflits pendant la guerre gréco-italienne, puis la guerre civile.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Ο ενοριακός ναός, που βρίσκεται στο κέντρο του χωριού είναι αφιερωμένος στην Αγία Μαρίνα. Άλλες μικρότερες εκκλησίες, που βρίσκονται μέσα και γύρω από το χωριό, είναι ο Άγιος Νικόλαος, ο Άγιος Γεώργιος, η Ευαγγελίστρια, η Μεταμόρφωση του Σωτήρος και ο Άγιος Αθανάσιος. Γύρω από το χωριό, μονοπάτια οδηγούν στις πηγές Δημόρτσα, Μαχαίρα, Πουρνιά και Σουλτινιάδες.  

Ψηλότερα από το χωριό βρίσκονται οι κατάφυτες από δάση δρυός, μαυρόπευκου και ελάτης, κορυφές Κρεββατιά 1.280μ. και Κλέφτης 1.847μ. και οι ίδιες οι Ελληνίδες θέατρο σφοδρών συγκρούσεων κατά τον οιταλικό και στη συνέχεια τον εμφύλιο πόλεμο.

Πανηγύρια διεξάγονται την ημέρα της εορτής της Αγίας Μαρίνας (17 Ιουλίου) στην κεντρική πλατεία του χωριού και 7 Αυγούστου κατά τον εορτασμό του Αγίου Νικάνορα στο ομώνυμο μοναστήρι. Εκεί, χωριανοί και επισκέπτες από τα γύρω χωριά, εκκλησιάζονται και γλεντούν με παραδοσιακά τραγούδια και χορούς. Στην περιοχή εδρεύει η Αδελφότητα Πηγιωτών Νικανοριτών, της οποίας το αντάμωμα δημιουργεί την πρώτη Κυριακή κάθε Σεμπτέμβρη.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Στο κάτω μέρος του χωριού βρέθηκαν τάφοι βυζαντινών και ρωμαϊκών ή παλαιότερων χρόνων. Εικάζεται ότι στη θέση του χωριού υπήρχε αρχαίος οικισμός. Οι κύριες ασχολίες με τις οποίες ασχολούνταν οι κάτοικοι από το παρελθόν ήταν η υλοτομία, η καρμανά (παραγωγή αγγείων), η ξυλοκάρβουνα, η κτηνοτροφία και η αγγειοπλαστική. Οι κάτοικοι του Διστράτου φημίζονται για την ικανότητά τους στην υλοτομία. Με απλά μέσα και πριν την ανακάλυψη του πετρελαίου και του ηλεκτρισμού, έχτισαν νερόμυλους σε κατάλληλα σημεία και εκμεταλλεύτηκαν τη δύναμη του νερού για να παράγουν χρήσιμη ξυλεία. Οι αγγειοπλάστες έφτιαχναν αγγεία θερμαίνοντας τη δάδα με ειδικό τρόπο, που παλαιότερα χρησιμοποιούσαν ως επουλωτικό για πληγές ζώων κ.ο.κ. Στο Δίστρατο λειτουργούν Δημοτικό Σχολείο, Ταπητουργείο, κοινοτική βιβλιοθήκη, νερόμυλος, νερόμυλος, μαντανιές και σταθμός εκχιονισμού.

Η κεντρική εκκλησία, αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, είναι το στολίδι του χωριού και το κέντρο του τριήμερου πανηγυριού στις 15 Αυγούστου. Είναι βασιλικού τύπου και χτίστηκε το 1909 από τον Πυρσόγιαννη πρωτομάστορα Αλέξη Μαρκέκη. Ο ναός κοσμείται με περίτεχνο τέμπλο και εικόνες Χιονιάδιων ζωγράφων, ζωγραφισμένες σε μουσαμά.

Το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία βρίσκεται βόρεια του Διστράτου στην κορυφή ενός λόφου, σε περίοπτη θέση. Στη βόρεια πλευρά του ναού αναγράφεται η χρονολογία 1814, αν και σύμφωνα με μαρτυρίες ο ναός προϋπήρχε. Το παρεκκλήσι είναι ανοιχτό κάθε χρόνο στις 20 Ιουλίου, όταν πραγματοποιείται πανηγύρι με παραδοσιακή μουσική και χορό.

Το Δίστρατο έχει κατάλληλη υποδομή για ύπνο με αξιόλογους ξενώνες και ενοικιαζόμενα δωμάτια και φαγητό με αρκετές ταβέρνες και καφετέριες. Λειτουργούν επίσης εργαστήρια ξυλογλυπτικής, κηροποιία και εκτροφεία πέστροφας.

*Πηγή: το επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Dans la partie basse du village, des tombes byzantines et romaines ou antérieures ont été trouvées. Ας υποθέσουμε ότι το qu'il y avait une ancienne colonie sur le site du village. Les principales activités des habitants d'autrefois étaient l'exploitation forestière, les karmanas (παραγωγή κεραμικών), la fabrication de charbon de bois, l'élevage et la poterie. Les habitants de Distratos sont réputés pour leur savoir-faire en matière d'exploitation forestière. Avec des moyens simples et avant la découverte du pétrole et de l'électricité, ils construisaient des moulins à eau dans des endroits appropriés et exploitaient la force de l'eau pour produire du bois utile. Les potiers fabriquen des poteries en chauffant le chalumeau d'une manière spéciale, qui était autrefois utilisé comme agent de guérison pour les blessures des animaux, κ.λπ autaire, un moulin à eau, un moulin à eau, des mandanias et une station de déneigement.

L'église centrale, dédiée à l'Assomption de la Vierge Marie, est le joyau du village et le center de la fête qui dure trois jours, le 15 août. De type basilical, elle a été construite en 1909 par le maître d'œuvre Alexis Marcheki, originaire de Pyrsogianni. L'église est ornée d'une iconostase élaborée et d'icônes de peintres chioniadiens, peintes sur toile.

La chapelle du prophète Elias est située au nord de Distratos, au sommet d'une colline, dans une position proéminente. Sur le côté nord de l'église figure la date de 1814, bien que, selon les témoignages, l'église ait existé avant cette date. La chapelle est ouverte chaque année le 20 juillet, date à laquelle a lieu un festival de musique et de danse tradicionalnelles.

Distrato dispose d'une υποδομή επαρκής pour dormir, avec de remarquables pensions et chambres à louer, et pour manger, avec plusieurs tavernes et cafés. Στο y trouve également des ateliers de sculpture sur bois, des cirques et des élevages de truites.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για το χωριό :

Στο χαμηλότερο μέρος του χωριού βρέθηκαν τάφοι βυζαντινής και ρωμαϊκής ή παλιότερης εποχής. Εικάζεται ότι στη θέση του χωριού υπήρχε αρχαίος οικισμός. Τα κυριότερα επαγγέλματα με τα οποία ασχολούνταν από παλιά οι κάτοικοι ήταν του υλοτόμου, του κατρανά (παραγωγή κατραμιού), του καρβουνιάρη, του κτηνοτρόφου και του κερατζή (αγωγιάτη). Οι κάτοικοι του Διστράτου φημίζονται για την επιδεξιότητά τους στην υλοτομία. Με απλά μέσα και πριν ανακαλυφθούν οι πετρελαιομηχανές και το ηλεκτρικό ρεύμα κατασκεύαζαν νεροπρίονα σε κατάλληλα σημεία και εκμεταλλευόμενοι τη δύναμη του νερού παρήγαγαν χρήσιμη ξυλεία. Οι κατρανάδες έφτιαχναν κατράμι, θερμαίνοντας με ειδικό τρόπο το δαδί και το οποίο χρησιμοποιεί παλιότερα σαν επουλωτικό στις πληγές των ζώων κά. Στο Δίστρατο λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο, Ταπητουργική Σχολή, κοινοτική βιβλιοθήκη, νεροτριβή, μαντάνια καθώς και σταθμός εκχιονισμού.

Η κεντρική εκκλησία, αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, αποτελεί το στολίδι του χωριού και το επίκεντρο του τριήμερου πανηγυριού τον δεκαπενταύγουστο. Είναι τύπου Βασιλικής και χτίστηκε το 1909 από την πρωτομάστορα Αλέξη Μαρτσέκη από την Πυρσόγιαννη. Ο ναος κοσμείται με περίτεχνο τέμπλο και εικόνες Χιονιαδιτών ζωγράφων, ζωγραφισμένες επάνω σε μουσαμά.

Το εξωκλήσι του Προφήτη Ηλία βρίσκεται στα βόρεια του Διστράτου πάνω σε λοφίσκο, σε περίοπτη θέση. Στη βόρεια πλευρά του ναού υπάρχει η χρονολογία 1814, αν και σύμφωνα με μαρτυρίες ο ναός προϋπήρχε. Το εξωκλήσι λειτουργεί κάθε χρόνο στις 20 Ιουλίου, οπότε και ακολουθεί πανηγύρι με παραδοσιακή μουσική και χορό.

Το Δίστρατο διαθέτει κατάλληλη υποδομή για ύπνο με αξιόλογους ξενώνες και ενοικιαζόμενα δωμάτια, και φαγητό με ταβέρνες και καφενεία. Υπάρχουν επίσης εργαστήρια ξυλογλυπτικής, κηροπλαστικής και ιχθυοτροφεία πέστροφας.

*Πηγή από το επίσημο Site του Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Το χωριό, που παλαιότερα ονομαζόταν Μπλιστιανή, είναι χτισμένο σε υψόμετρο 900 μ., στις δυτικές πλαγιές μιας μεγάλης κοιλάδας που σχηματίζεται στα βόρεια των βουνών Ταμπούρι (υψ. 1876 μ.) και Γύφτισσα (υψ. 1750 μ.).

Στη Λαγκάδα ζουν διάσημοι μαστόροι. Μερικά από τα περίφημα αρχοντικά της πόλης της Σιάτιστας, για παράδειγμα, φέρουν επιγραφές με ονόματα δασκάλων και δασκάλων από αυτό το μικρό χωριό: «Αν ρωτήσετε, Άρχοντες, ποιος κύριος το έχτισε, Νάκος το όνομα από τη χώρα των Μπλιστιανών, Βιγιαέττι. Κόνιτσα, 1740». Επίσης, επιγραφή που σώζεται στο χωριό Γοργογύρι Τρικάλων μας πληροφορεί ότι Βλιζδιανίτες κτίστες έκτισαν την εκκλησία του χωριού το 1857. Στα μέσα του 19ου αιώνα μεγάλο μέρος των κατοίκων του χωριού, αποτελούμενοι κυρίως από οικογένειες κτιστών, εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο χωριό Δρακότρυπα στη Θεσσαλία.

Σήμερα, μόνο λίγα πέτρινα σπίτια έχουν απομείνει για να θυμίζουν τα παλιά. Οι λίγοι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται ως επί το πλείστον με την κτηνοτροφία, την υλοτομία και την επεξεργασία ξύλου - στο χωριό υπάρχουν δύο πριονιστήρια - και κάποιοι συνεχίζουν να ασκούν το επάγγελμα του οικοδόμου.
Στο χωριό ξεχωρίζουν η εκκλησία της Παναγίας και το παλιό σχολείο, καθώς και το ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής, με εξαιρετικά δείγματα τοιχογραφιών Χιονιάδιων ζωγράφων.
Όμορφες τοποθεσίες γύρω από το χωριό είναι οι πηγές Γλυκονέρι και Ελάτεια και το οροπέδιο «Λιβάδια» που βρίσκεται ανατολικά του χωριού σε υψόμετρο 1412 μέτρων.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Le village, anciennement appelé Blistiani, est construit à une altitude de 900 m, sur les pentes occidentales d'une grande vallée formée au nord des montagnes Tabouri (υψ. 1876 μ.) και Γύφτισσα (υψ. 1750 μ.).

Lagada est la patrie de célèbres tailleurs de pierre. Certaines des célèbres demeures de la ville de Siatista, par exemple, portent des inscriptions avec les noms de maîtres et de maîtres de ce petit village : «Si vous demandez, seigneurs, quel maître l'a construite, Nakos le nomian dus pays , Villaetti Konitsa, 1740». De même, une inscription conservée dans le village de Gorgogiri Τρίκαλα nous informe que des maçons blizdianites ont construit l'église du village en 1857. Au milieu du XIXe siècle, une grande partie des habitants du village, composée de famiessçites, composée de principa 'est installée définitivement dans le village de Drakotrypa en Thessalie.

Aujourd'hui, il ne reste que quelques maisons en pierre qui rappellent l'ancien temps. Les quelques habitants du village se consacrent principalement à l'élevage, à l'exploitation forestière et à la transformation du bois - il ya deux scieries dans le village - et sures continuent à exercer la profession de maçon.

Dans le village, l'église de Panagia et l'ancienne école sont remarquables, ainsi que la chapelle d'Agia Paraskevi, avec d' excellents exemples de fresques réalisées par des peintres chioniadiens.

Les sources Γλυκονέρι και Ελάτεια και οροπέδιο "λιβάδια" situé à l'est du χωριό à une υψόμετρο από 1412 mètres constituent des sites magnifiques autour du village.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Το χωριό, που παλιότερα ονομαζόταν Μπλίσδιανη, είναι κτισμένο σε υψόμετρο 900 μ, στις δυτικές πλαγιές μιας μεγάλης κοιλάδας που σχηματίζεται στα βόρεια των βουνών Ταμπούρι (υψ. 1876μ) και Γύφτισσα (υψ. 1750μ).

Η Μπλίσδιανη είναι πατρίδα ονομαστών μαστόρων της πέτρας. Ορισμένα από τα φημισμένα αρχοντικά της κωμόπολης της Σιάτιστας, για παράδειγμα, φέρουν επιγραφές με το όνομα μαστόρων και πρωτομαστόρων από το μικρό αυτό χωριό: «Άν ρωτάτε, Άρχοντες ποιός μάστορας το έχτισε, Νάκος το όνομα από τη χώρα Μπλίσδιανη, Βιλαέτι Κόνιτσα, 17». Επίσης επιγραφή που σώζεται στο χωριό Γοργογύρι Τρικάλων μας πληροφορεί ότι οι Μπλισδιανήτες μαστόροι έκτισαν την εκκλησία του χωριού το 1857. Στα μέσα του 19ου αιώνα ένα μεγάλο μέρος από τους κατοίκους του χωριού, αποτελούμενο κυρίως από οικογένειες μαστόρων, εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο χωριό Δρακότρυπα της Θεσσαλίας.

Σήμερα στη Λαγκάδα έχουν απομείνει ελάχιστα πέτρινα σπίτια για να θυμίζουν τις παλιές εποχές. Οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού ασχολούνται ως επί το πλείστον με την κτηνοτροφία την υλοτομία και την επεξεργασία του ξύλου –στο χωριό υπάρχουν δυο πριονιστήρια- και ορισμένοι συνεχίζουν την εξέταση του επαγγέλματος του οικοδόμου.

Στο χωριό ξεχωρίζουν η εκκλησιά της Παναγιάς και το παλιό σχολείο, καθώς και το ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής, με εξαιρετικά δείγματα τοιχογραφιών από Χιονιαδίτες ζωγράφους.

Ωραίες τοποθεσίες γύρω από το χωριό είναι οι πηγές Γλυκονέρι και Ελατιά και το οροπέδιο «λιβάδια» που βρίσκεται ανατολικά του χωριού σε υψόμετρο 1412 μέτρων.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Πιο ψηλά, προς την κορυφή Γάμος Βαρ Τζιόμπαν (1623 μ.) και Γολιό (1919 μ.) υπάρχουν πανέμορφα δάση από οξιές, μαύρες χαρουπιές και έλατα.

Το Ασημοχώρι είναι η πατρίδα καλών δεξιοτεχνών ξυλουργών, που εργάστηκαν σε διάφορα μέρη των Βαλκανίων, στο Χαρτούμ και στην Αμερική, όπως ο περίφημος Γιώργος Χρήστου, που άσκησε την τέχνη του στο Λεσκοβίκι, στις Φιλιάτες, στην Πρεμετή, στη Θεσσαλονίκη και στο Μοναστήρι (Μπιτώλια). Το Ασημοχώρι ήταν κάποτε γνωστό για τους αργυροχρυσοχόους του.

Πολλοί από τους τεχνίτες του χωριού ευημερούσαν στο εξωτερικό αλλά δεν ξέχασαν ποτέ το χωριό τους και οργανώθηκαν σε συλλόγους, όπως ο Προοδευτικός Σύλλογος «Η Αγία Παρασκευή» Αμερικής, που ιδρύθηκε το 1915, και ωφέλησαν τη γενέτειρά τους με πολλούς τρόπους.

Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου έγιναν πολύνεκρες μάχες γύρω από το χωριό και καταστράφηκαν πολλά σπίτια, τα οποία ξαναχτίστηκαν τη δεκαετία του 1950.

Στη μικρή πλατεία στο κέντρο του χωριού ξεχωρίζει το παλιό διώροφο σχολείο, που χρονολογείται από το 1907, αλλά και το μικρό παραδοσιακό καφενείο απέναντι.

Αξιοσημείωτη είναι η εκκλησία της Παναγίας (1877), χτισμένη στη θέση παλαιότερης εκκλησίας (1823) και έχει περίτεχνο τέμπλο, έργο Τουρνοβίτικων σκηνών. Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Υπάρχει ένα γραφικό καφενείο στο χωριό. 

*Πηγή: το επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Plus haut, vers le sommet du Gammos Var Tzioban (1623 m) et du Golio (1919 m), se trouvent de belles forêts de hêtres, de robiniers et de sapins.

Asimochori est la patrie d'excellents charpentiers qui ont travaillé dans diverses régions des Balkans, à Khartoum et en Amérique, comme le célèbre Γιώργος Χρήστου, qui a exercé son art à Leskoviki, Filiates, Monastiastique, Premetioli. Ασημοχώρι était autrefois connu pour ses orfèvres.

De nombreux artisans du village ont prospéré à l'étranger mais n'ont jamais oublié leur village et se sont organisés en σωματεία, comme l'association progressiste "Αγία Παρασκευή" d'Amérique, fondée en 1915 profvilleurits, natale de nombreuses facons.

Pendant la guerre civile, des batailles meurtrières ont eu lieu autour du village et de nombreuses maisons ont été détruites, avant d'être reconstruites dans les années 1950.

Sur la petite place au center du village, l'ancienne école à deux étages, datant de 1907, se distingue, ainsi que le petit café tradicionalnel situé en face.

Το L'église de Panagia (1877) είναι αξιοσημείωτο, construite sur le site d'une église plus ancienne (1823) et dotée d'une iconostase ornée, œuvre des tabernacles tournois. Το L'église d'Agios Dimitrios est également intéressante. Le village abrite un petit café pittoresque. 

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Ψηλότερα, προς την κορυφή του Γράμμου Βαρ Τζιομπάν (1623μ) και το Γκόλιο (1919μ) απλώνονται ωραία δάση με οξιές, μαυρόπευκα και έλατα.

Το Ασημοχώρι είναι πατρίδα εκλεκτών εξειδικευμένων μαραγκών, οι οποίοι εργάστηκαν σε διάφορα μέρη των Βαλκανίων, το Χαρτούμ και την Αμερική, όπως για παράδειγμα ο περίφημος Γιώργης Χρήστου, ο οποίος άσκησε την τέχνη του στο Λεσκοβίκι, στις Φιλιάτες, στην Πρεμετή, στη Θεσσαλονίκη και στη Θεσσαλονίκη. Μοναστήρι (Μπιτόλια). Το Ασημοχώρι ήταν γνωστό κάποτε και για τους ασημουργούς του.

Πολλοί από τους μαστόρους του χωριού ευδοκίμησαν στο εξωτερικό αλλά δεν ξέχασαν ποτέ το χωριό τους και οργανώθηκαν σε συλλόγους, όπως ο Προοδευτικός Σύλλογος «Η Αγία Παρασκευή» της Αμερικής, που ιδρύθηκε το 1915 και ευεργέτησαν ποικιλοτρόπως τη γενέτειρά τους.

Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου γύρω από το χωριό διεξήχθησαν φονικές μάχες και καταστράφηκαν πολλά σπίτια, τα οποία ξανακτίστηκαν στη δεκαετία του 50.

Στη μικρή πλατεία, στο κέντρο του χωριού, ξεχωρίζει το παλιό διώροφο σχολείο, που χρονολογείται στα 1907, καθώς και το μικρό παραδοσιακό καφενεδάκι που βρίσκεται απέναντί του.

Αξιόλογη είναι η εκκλησία της Παναγίας (1877), που είναι κτισμένη στη θέση παλαιότερου ναού (1823) και διαθέτει περίτεχνο τέμπλο, έργο Τουρνοβιτών ταλιαδόρων. Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης και ο ναός του Αγίου Δημητρίου. Στο χωριό λειτουργεί γραφικό καφενεδάκι. 

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Οι περισσότεροι από τους άντρες του χωριού, όπως και στα άλλα χωριά τοιχοποιίας, ασκούσαν το επάγγελμα του τεχνίτη της πέτρας και ταξίδευαν όπου έβρισκαν δουλειά. Μασόνοι από το Σέλτσι, που είναι το παλιό όνομα του χωριού, για παράδειγμα, βρίσκονται να εργάζονται στο Χαρτούμ του Σουδάν. Σημαντικό έργο στο χωριό επιτελεί ο Σύλλογος της Αδελφότητας Οξυάς Ηπείρου, που ιδρύθηκε το 1907.

Το χωριό δημιουργήθηκε από κατοίκους που προέρχονταν από τα γύρω διάσπαρτα χωριά και ιδιαίτερα από τον ερειπωμένο πλέον οικισμό της Πιστιλιάπης. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η εκκλησία του Αγίου Νικολάου (1857), με το περίτεχνο τέμπλο και τις αξιόλογες αγιογραφίες, και η γραφική πλατεία με το καφενείο, που στεγάζεται στο παλιό πετρόκτιστο σχολείο (1871).

Από το λόφο με το ξωκλήσι της Αγίας Τριάδας, που βρίσκεται σε υψόμετρο 1010μ, μπορείτε να θαυμάσετε την υπέροχη θέα στην κοιλάδα του Σαρανταπόρου. Εξίσου όμορφη θέα μπορείτε να απολαύσετε από το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία, που βρίσκεται σε ένα λόφο πάνω από το χωριό. Το πανηγύρι του χωριού γίνεται στις 20 Ιουλίου, ανήμερα του Προφήτη Ηλία, με γλέντι που διαρκεί μέχρι το πρωί.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

La plupart des hommes du village, comme dans les autres villages de maçons, exerçaient la profession d' artisan de la pierre et voyageaient partout où ils pouvaient trouver du travail. Les maçons de Seltsi, l'ancien nom du village, travaillent par exemple à Khartoum, au Soudan. Un travail important dans le village est effectué par l'Association de la confrérie d'Oxyas Epirus, fondée en 1907.

Le village a été créé par des habitants Venus des villages environnants dispersés, et en particulier du village de Pistiliapi, aujourd'hui en ruine. L'église d'Agios Nikolaos (1857) est intéressante, avec son iconostase ornée et ses agiographies remarquables, ainsi que la place pittoresque où se trouve le café, installé dans l'ancienne école en (1871er).

Depuis la colline où se trouve la chapelle d'Agia Triada, à 1010 m d' υψόμετρο, στο peut admirer une vue magnifique sur la vallée de Sarantaporos. La chapelle de Profitis Ilias, située sur une colline au-dessus du village, offfre une vue tout aussi magnifique. La fête du village a lieu le 20 juillet, le jour du prophète Elias, avec un festin qui dure jusqu'au matin.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Οι περισσότερες άντρες του χωριού, όπως και στα υπόλοιπα μαστοροχώρια, εξασκούσαν το επάγγελμα του τεχνίτη της πέτρας και ταξίδευαν όπου μπορούσαν να βρουν δουλειά. Μαστόρων από τη Σέλτση, που είναι το παλιό όνομα του χωριού, για παράδειγμα, συναντούμε να εργαζόμαστε στο Χαρτούμ του Σουδάν. Σημαντικό έργο στο χωριό προσφέρει η Σύνδεσμος Αδελφότητας Οξυάς Ηπείρου, που ιδρύθηκε το 1907.

Το γύρω χωριό δημιουργήθηκε από κατοίκους που ήρθαν από τα διαλυμένα χωριά και ιδιαίτερα από τον ερειπωμένο σήμερα οικισμό της Πιστίλιαπης. Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ναός του Αγίου Νικολάου (1857), με το περίτεχνο τέμπλο και τις αξιόλογες αγιογραφίες και η γραφική πλατεία με το καφεπαντοπωλείο, που στεγάζεται στο παλιό πετρόκτιστο σχολείο (1871).

Από τον λόφο με το εκκλησάκι της Άγιας Τριάδας, που βρίσκεται σε υψόμετρο 1010μ, μπορείτε να θαυμάσετε την υπέροχη θέα προς την κοιλάδα του Σαραντάπορου. Εξίσου ωραία θέα θαυμάσια και από το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, που βρίσκεται σε ύψωμα πιο πάνω από το χωριό. Το πανηγύρι του χωριού γίνεται στις 20 Ιουλίου, ανήμερα του Προφήτη Ηλία με γλέντι που κρατά έως το πρωί.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία στα εύφορα χωράφια του κάμπου της Κόνιτσας. Σύμφωνα με την παράδοση και τις προφορικές μαρτυρίες των ηλικιωμένων κατοίκων του, το Μάζι χτίστηκε στην ίδια θέση από τον 17ο αιώνα.

Αξιοσημείωτα είναι τα ξωκλήσια του Προφήτη Ηλία, της Αγίας Ευθυμίας και της Αγίας Κωνσταντίνου, καθώς και η πετρόκτιστη βρύση στην είσοδο του χωριού.  

Στο Μάζι διοργανώνεται πανηγύρι ανήμερα του Προφήτη Ηλία, στις 20 Ιουλίου από τον Σύλλογο Φιλοπρόδου και την Αδελφότητα Μαζιού, καθώς και γλέντι ανήμερα του Αγίου Κωνσταντίνου & της Αγίας Ελένης, στις 21 Μαΐου.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Ses habitants pratiquent l'agriculture dans les champs fertiles de la plaine de Konitsa. Selon la παράδοση et les témoignages oraux de ses habitants âgés, Mazi a été construit au même endroit depuis le XVIIe siècle.

Les chapelles du prophète Elias, d'Agia Efthymia et d'Agia Konstantinos, ainsi que la fontaine en pierre à l'entrée du village sont remarquables.  

À Mazi, un festival est organisé le jour du prophète Élie, le 20 juillet, par l'association Philoprodos et la confrérie de Mazi, ainsi qu'une fête le jour de Saint Constantin et Sainte Hélène, le 21 mai.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Οι κάτοικοι του ασχολούνται με τη γεωργία στα εύφορα χωράφια του κάμπου της Κόνιτσας. Κατά την παράδοση και από προφορικές μαρτυρίες των ηλικιωμένων κατοίκων του, το Μάζι βρίσκεται κτισμένο στην ίδια θέση από τον 17ο αιώνα. 

Ξεχωριστά είναι τα ξωκλήσια του Προφήτη Ηλία, της Αγίας Ευθυμίας και του Αγ. Κωνσταντίνου, καθώς και η πετρόκτιστη βρύση στην είσοδο του χωριού.  

Στο Μάζι διοργανώνεται πανηγύρι, ανήμερα του Προφήτη Ηλία, στις 20 Ιουλίου από τον Φιλοπρόοδο Σύλλογο και την Αδελφότητα Μαζίου, καθώς και γλέντι, ανήμερα των Αγ. Κωνσταντίνου & Αγ. Ελένης, στις 21 Μαΐου.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Εκτός από την αγάπη τους για τις τέχνες, διέπρεψαν και στο γράψιμο. Το 1875 ιδρύθηκε στη Βούρμπιανη ο πρώτος πυρήνας της Φιλελεκπαιδευτικής Αδελφείας, σχολείο που έμελλε να γίνει σχολείο πρότυπο για όλη την επαρχία Κόνιτσας.

Σήμερα ο επισκέπτης θα πρέπει να δει το πετρόκτιστο διώροφο ιστορικό Σχολείο της Βούρμπιανης, τον πνευματικό φάρο της περιοχής από τα μέσα του 19ου αιώνα, που τα νεότερα χρόνια και μέχρι το 1986 λειτουργούσε ως δημοτικό, γυμνάσιο και οικοτροφείο. , τον Ιερό Ναό της Παναγίας με τον ξύλινο ναό του 16ου αιώνα (χτισμένο από Γοργοποταμίτες ξυλογλύπτες), αλλά και τις άλλες εκκλησίες του χωριού.

Απαραίτητη η στάση στην κεντρική πλατεία με τον πλάτανο, που αποτελεί σημείο συνάντησης Βουρμπιανιτών και επισκεπτών, καθώς εδώ βρίσκονται τα δύο παραδοσιακά καφενεία και ο ξενώνας του χωριού.

Εκδηλώσεις γίνονται στις 20 Ιουλίου, εορτή του Προφήτη Ηλία, στις 15 Αυγούστου, εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ενώ στις 24 Οκτωβρίου διοργανώνεται η «Γιορτή του Τσίπουρου».

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Outre leur amour pour les arts, ils excellaient également dans l'écriture. Εν 1875, le premier noyau de la Filelekpaediktiki Adelheidia a été fondé à Vourbiani, une école qui allait devenir une école modèle pour toute la Province de Konitsa.

Aujourd'hui, le visiteur doit voir l'école historique de Vourbiani, construite en pierre sur deux étages, phare spirituel de la région depuis le milieu du 19e siècle, qui a fonctionné plus récemment et jusqu6ecolemeire 19 et internat, la Sainte Eglise de Panagia avec le temple en bois du 16e siècle (construit par les sculpteurs sur bois Gorgopotamites), mais aussi les autres églises du village.

Une halte s'impose sur la place centrale avec le platane, point de rencontre des Vourbianites et des visiteurs, car c'est là que se trouvent les deux cafés tradicionalnels et la maison d'hôtes du village.

Des manifestations sont organisées le 20 juillet, à l'occasion de la fête du prophète Élie, le 15 août, à l'occasion de la fête de l'Assomption de la Vierge Marie, et le 24 octobre, à la' «Fête du Tsipouro».

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Εκτός από την αγάπη τους για τις τέχνες διακρίθηκαν και στα γράμματα. Το 1875 ιδρύθηκε στη Βούρμπιανη ο πρώτος πυρήνας της Φιλεκπαιδευτικής Αδελφότητας, ένα σχολείο που έμελλε να γίνει πρότυπο Σχολαρχείο ολόκληρης της επαρχίας Κόνιτσας.

Σήμερα ο επισκέπτης αξίζει να δει το λιθόκτιστο διώροφο ιστορικό Σχολείο της Βούρμπιανης, πνευματικό φάρο της περιοχής από τα μέσα του 19ου αιώνα , το οποίο στα νεότερα χρόνια και μέχρι το έτος 1986 λειτούργησε ως δημοτικό Σχολείο, γυμνάσιο και οικοτροφείο, τον Ιερό Ναό της Παναγίας με το ξυλόγλυπτο τέμπλο του 16ου αιώνα (που κατασκευάστηκε από Γοργοποταμίτες ξυλογλύπτες) , αλλά και τις υπόλοιπες εκκλησίες του χωριού.

Η Απαραίτητη είναι μια στάση στην κεντρική πλατεία με τον πλάτανο, η οποία είναι σημείο συνάντησης για τους Βουρμπιανίτες και τους δήμους, καθώς εδώ βρίσκονται τα δυο παραδοσιακά καφενεία και ο ξενώνας του χωριού.

Εκδηλώσεις γίνονται στις 20 Ιουλίου, του προφήτη-Ηλία, στις 15 Αυγούστου της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ενώ στις 24 Οκτώβρη διοργανώνεται «Γιορτή Τσιπουρού».

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Οι μόνιμοι κάτοικοι είναι λίγοι, κυρίως συνταξιούχοι. Περπατώντας στο χωριό θα βρείτε αρκετά καλοχτισμένα παλιά πέτρινα σπίτια με έντονα στοιχεία τοπικής αρχιτεκτονικής. Στη γραφική πλατεία του χωριού, με ωραία θέα στην κοιλάδα του Γοργοποτάμου και στις γύρω πλαγιές του Γράμου, βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου (1866), που φιλοξενεί ενδιαφέρουσες φορητές εικόνες όλων των περιόδων της χιονογραφίας. Το πετρόκτιστο σχολείο (1905), που στεγάζει ένα καφενείο, είναι ενδιαφέρον και λειτουργεί μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες και τις περιόδους διακοπών. Στην κορυφή της πλατείας, δίπλα στην πέτρινη βρύση, υπάρχει ένα μεγάλο πέτρινο κτίριο (1911), στο οποίο σύντομα θα στεγαστεί το Μουσείο Χιονιάδων Ζωγράφων.

Ψηλότερα από το χωριό, σε υψόμετρο 1550μ, βρίσκεται ο Προφήτης Ηλίας με υπέροχη θέα σε όλη την περιοχή και από πάνω το πέρασμα Μπάντρα, που για αιώνες ήταν ένας από τους κύριους δρόμους επικοινωνίας μεταξύ των ελληνικών χωριών του Γράμου και των Αλβανία. Από εδώ οι Ιταλοί εισέβαλαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα την πρώτη νύχτα του ελληνοϊταλικού πολέμου το 1940.

Οι Χιονιάδες είναι γνωστοί, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, για τους διάσημους ζωγράφους τους, που ξεκινώντας από το χωριό τους, ταξίδεψαν σε πολλά μέρη των Βαλκανίων και δημιούργησαν ποικίλες περίτεχνες εκκλησιαστικές και λαϊκές ζωγραφιές. Είναι αξιοσημείωτο ότι οι άνδρες του χωριού ήταν ιδιαίτερα εξειδικευμένοι στη συγκεκριμένη τέχνη. Συνολικά αναφέρονται τουλάχιστον 65 λαϊκοί ζωγράφοι από τους Χιονιάδες. η περίοδος της πιο έντονης δραστηριότητάς τους είναι ο 18ος και 19ος αιώνας. Τα σημαντικά έργα τους κοσμούν στις μέρες μας ναούς και παλιά αρχοντικά στη γύρω περιοχή (Κόνιτσα, Ζαγόρι) και ακόμη πιο μακριά. Ήταν από τους λίγους καλλιτέχνες που την εποχή εκείνη ασχολούνταν με την εκκλησιαστική ζωγραφική, την αγιογραφία (φορητές εικόνες, εικονοστάσια, τοιχογραφίες) και τη λαϊκή - κοσμική ζωγραφική ταυτόχρονα. Στους Χιονιάδες, στις 20 Ιουλίου, γίνεται παραδοσιακό πανηγύρι με ντόπιους οργανοπαίκτες.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Les residents permanents sont peu nombreux, il s'agit principalement de retraités. En vous promenant dans le village, vous trouverez plusieurs vieilles maisons en pierre bien construites, avec des éléments forts de l'architecture locale. Sur la place pittoresque du village, qui offre une belle vue sur la vallée de Gorgopotamos et les pentes environnantes de Gramos, se trouve l'église d'Agios Athanasios (1866), qui abrite d'intéressantes icôque poutessantes la portatives peinture sur neige. L'école en pierre (1905), qui abrite un café, est intéressante et n'est ouverte que pendant les mois d'été et les périodes de vacances. En haut de la place, à côté de la fontaine en pierre, se trouve un grand bâtiment en pierre (1911) qui abritera bientôt le musée des peintres chioniadiens.

Plus Haut que le χωριό, à 1550 m d' υψόμετρο, se trouve le Prophète Elias, qui offre une vue magnifique sur toute la région et sur le col de Bantra, qui fut pendant des siècles l'une des principales voies de communication entre . χωριά grecs du Gramos et ceux d'Albanie. C'est de là que les Italiens ont envahi la Grèce la première nuit de la guerre gréco-italienne το 1940.

Les Chioniades sont surtout connues pour leurs célèbres peintres qui, à partir de leur χωριό, ont voyagé dans de nombreuses regions des des Balkans et ont créé une variété de peintures ecclésiastiques labores foliques. Il est remarquable que les hommes du village étaient hautement spécialisés dans cet art particulier. Au total, il y aurait au moins 65 peintres folkloriques originaires de Chioniades, dont l'activité la plus intense se situe aux XVIIIe et XIXe siècles. Leurs œuvres importantes ornent aujourd'hui les temples et les vieilles demeures des environs (Κόνιτσα, Ζαγόρι) και même au-delà. Ils font partie des rares artistes qui, à l'époque, pratiquent à la fois la peinture d'église, l'hagiographie (icônes portatives, icônes d'iconostase, fresques) και la peinture populaire et profane. À Chioniades, le 20 juillet, un festival tradicionalnel est organisé avec des instrumentistes locaux.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Οι μόνιμοι κάτοικοι είναι λιγοστοί, κυρίως συνταξιούχοι. Περιδιαβαίνοντας το χωριό θα συναντήσετε αρκετά καλοχτισμένα παλιά πέτρινα σπίτια με έντονα στοιχεία της τοπικής αρχιτεκτονικής. Στη γραφική πλατεία του χωριού, με την ωραία θέα προς την κοιλάδα του Γοργοπόταμου και τις γύρω πλαγιές του Γράμμου, βρίσκεται ο ναός του Αγίου Αθανασίου (1866), που φιλοξενεί ενδιαφέρουσες φορητές εικόνες όλων των περιόδων της χιοναδίτικης ζωγραφικής. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το πετρόκτιστο σχολείο (1905), που στεγάζει καφενείο, το οποίο λειτουργεί μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες και τις περιόδους εορτών. Στο πάνω μέρος της πλατείας, δίπλα από την πετρόκτιστη βρύση, σώζεται ένα μεγάλο πέτρινο κτίριο (1911), στο οποίο θα στεγαστεί σύντομα το Μουσείο Χιονιαδιτών Ζωγράφων.

Ψηλότερα από το χωριό, σε υψόμετρο 1550μ, βρίσκεται ο Προφήτης Ηλίας με θέα σε όλη την περιοχή και πιο πάνω από το πέρασμα της Μπάντρας, που αποτελούσε ένα από τα βασικά σημεία επικοινωνίας των ελληνικών χωριών του Γράμμου με εκείνων που βρίσκονται στην Αλβανία. Από εδώ εισέβαλαν αρχικά οι Ιταλοί στην Ελλάδα την πρώτη νύχτα του Ελληνοϊταλικού πολέμου το 1940.

Οι Χιονιάδες είναι γνωστοί, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, για τους περίφημους ζωγράφους, που με αφετηρία το χωριό τους ταξίδεψαν σε πολλά μέρη των Βαλκανίων και φιλοτέχνησαν ποικίλα περίτεχνα εκκλησιαστικά και λαϊκά έργα ζωγραφικής. Είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός της μεγάλης αυτής εξειδίκευσης των αντρών του χωριού σε αυτή τη συγκεκριμένη τέχνη. Συνολικά, αναφέρεται η ύπαρξη τουλάχιστον 65 λαϊκών ζωγράφων από τους Χιονιάδες.Η περίοδος της πιο έντονης δραστηριότητάς τους είναι τον 18ο και 19ο αιώνα. Σημαντικά έργα τους κοσμούν σήμερα ναούς και παλιά αρχοντικά στη γύρω περιοχή (Κόνιτσα, Ζαγόρι) και ακόμα πιο μακριά. Από τους λίγους καλλιτέχνες που εκείνη την εποχή ασχολούνταν παράλληλα, με την εκκλησιαστική ζωγραφική, την αγιογραφία και την λαϊκή - κοσμική ζωγραφική. Στους Χιονιάδες, στις 20 Ιουλίου, διεξάγεται παραδοσιακό πανηγύρι με τοπικούς οργανοπαίκτες.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.

Λίγα λόγια για το μέρος:

Αποτελείται από νεόδμητες κατοικίες, μοντέρνους δρόμους, ευρύχωρες πλατείες και φιλοξενεί το νηπιαγωγείο και το δημοτικό σχολείο Μαστοροχωρίων. Η κύρια ενασχόληση των κατοίκων είναι η κτηνοτροφία -υπάρχουν αρκετές νέες μονάδες ζωοτροφής- και η υλοτομία.

Αξίζει να επισκεφθείτε το Λαογραφικό Μουσείο και την εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, που βρίσκεται στη μεγάλη πλατεία του οικισμού και φιλοξενεί το τέμπλο της εκκλησίας των Ταξιαρχών από τη γειτονική Λυκοράχη, ένα αξιόλογο έργο του Τουρνοβίτου Χαράλαμπου Σκαλιστή. Στην περιοχή έχει βρεθεί ρωμαϊκός κεραμοσκεπής τάφος με διάφορα επιτύμβια κτερίσματα και φυλάσσεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων.

Στο χωριό υπάρχει ξενώνας, που προσφέρει νόστιμο φαγητό και καφετέριες με ντόπιο τσίπουρο. Το ετήσιο πανηγύρι στο Κεφαλοχώρι γίνεται στις 20 Ιουλίου. Τότε γιορτάζεται το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία στη Λυκοράχη, που βρίσκεται σε δασώδη περιοχή με οξιές σε υψόμετρο 1500 μέτρων στις πλαγιές της κορυφής Κάτω Αρένα. Μετά τη λειτουργία ακολουθεί ολοήμερο παραδοσιακό γλέντι στη σκιά των κατάφυτων δέντρων.

*Πηγή: επίσημο site του Δήμου Κόνιτσας.

Quelques mots sur le lieu:

Il se compose de maisons récemment construites, de rues modernes, deplaces spacieuses et accueille le jardin d'enfants et l'école primaire de Mastorochoria. L'activité principale des habitants est l'élevage - il ya plusieurs nouvelles unités d'alimentation animale - et l'exploitation forestière.

Il convient de visiter le musée folklorique et l'église des saints Constantin et Hélène, qui se trouve sur la grande place de la localité et abrite l'iconostase de l'église de Taxiarches de la localité voisine de Lykorachiuvrenovune, Χαράλαμπος Σκαλιστή. Une tombe romaine au toit de tuiles, contenant divers objets funéraires, a été découverte dans la région et est conservée au musée archéologique de Ioannina.

Το Le village abrite une maison d'hôtes qui προτείνει une cuisine délicieuse et des cafés où l'on peut déguster du tsipouro local. Le festival annuel de Kefalochori a lieu le 20 juillet. C'est à cette date qu'est célébrée la chapelle de Profitis Ilias à Lykorachi, située dans une zone boisée de hêtres à 1 500 mètres d'altitude, sur les pentes du pic Kato Arena. Το L'office est suivi d'une fête tradicionalnelle qui dure toute la journée à l'ombre des arbres.

*Πηγή : site officiel de la komunité de Konitsa.

Λίγα λόγια για τοχωριό :

Αποτελείται από νεόκτιστα σπίτια, σύγχρονους δρόμους, ευρύχωρες πλατείες και φιλοξενεί το νηπιαγωγείο και το δημοτικό σχολείο των Μαστοροχωρίων. Η κυρία απασχόληση των κατοίκων είναι η κτηνοτροφία - υπάρχουν πολλές μονάδες νέων κτηνοτροφών - και η υλοτομία.

Αξίζει να επισκεφθείτε το Λαογραφικό Μουσείο και την εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης που βρίσκεται στη μεγάλη πλατεία του οικισμού και φιλοξενεί το τέμπλο της εκκλησίας των Ταξιαρχών από τη γειτονική Λυκόραχη, αξιόλογο έργο του Τουρνοβίτη Χαράλαμπου Σκαλιστή. Στην περιοχή έχει βρεθεί ρωμαϊκός κεραμοσκεπής τάφος με διάφορα κτερίσματα που φυλάσσονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων.

Στο χωριό υπάρχει ξενώνας, που προσφέρει νοστιμότατα φαγητά και καφενεία με τοπικό τσίπουρο. Το ετήσιο πανηγύρι στο Κεφαλοχώρι γίνεται στις 20 Ιουλίου. Τότε εορτάζει το ξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία στη Λυκόραχη, που βρίσκεται σε μια κατάφυτη με οξιές περιοχή στα 1500 μέτρα υψόμετρο στις πλαγιές της κορυφής Κάτω Αρένα. Μετά τη λειτουργία ακολουθεί ολοήμερο παραδοσιακό γλέντι στη σκιά των υπεραιονωβίων δέντρων.

*Πηγή από το επίσημο Siteto Δήμου Κόνιτσας.