20
-
Traditional Festival-Celebration of Saint Ilias
Traditional Festival-Celebration of Saint Ilias
July 20, 2026
Distrato 440 19, Greece
A few words about the place :
In the lower part of the village, graves of Byzantine and Roman or earlier times were found. It is assumed that there was an ancient settlement at the site of the village. The main occupations that the inhabitants were engaged in from the past were logging, karmanas (production of pottery), charcoal making, animal husbandry and pottery. The inhabitants of Distratos are famous for their skill in logging. With simple means and before the discovery of oil and electricity, they built water mills in suitable places and exploited the power of water to produce useful timber. The potters made pottery by heating the torch in a special way, which was formerly used as a healing agent for animal wounds and so on. In Distrato there is a Primary School, a Tapestry School, a community library, a water mill, a water mill, mandanias and a snow removal station.
The central church, dedicated to the Assumption of the Virgin Mary, is the jewel of the village and the centre of the three-day festival on 15 August. It is of the basilica type and was built in 1909 by the master builder Alexis Marcheki from Pyrsogianni. The church is adorned with an elaborate iconostasis and icons of Chioniadian painters, painted on canvas.
The chapel of Prophet Elias is located to the north of Distratos on a hilltop, in a prominent position. On the north side of the church is the date 1814, although according to testimonies the church existed before that. The chapel is open every year on 20 July, when a festival with traditional music and dancing takes place.
Distrato has a suitable infrastructure for sleeping with remarkable guesthouses and rooms to let, and eating with several taverns and cafes. There are also woodcarving workshops, waxworks and trout farms.
*Source: the official site of the Municipality of Konitsa.
Quelques mots sur le lieu :
Dans la partie basse du village, des tombes byzantines et romaines ou antérieures ont été trouvées. On suppose qu'il y avait une ancienne colonie sur le site du village. Les principales activités des habitants d'autrefois étaient l'exploitation forestière, les karmanas (production de poteries), la fabrication de charbon de bois, l'élevage et la poterie. Les habitants de Distratos sont réputés pour leur savoir-faire en matière d'exploitation forestière. Avec des moyens simples et avant la découverte du pétrole et de l'électricité, ils construisaient des moulins à eau dans des endroits appropriés et exploitaient la force de l'eau pour produire du bois utile. Les potiers fabriquent des poteries en chauffant le chalumeau d'une manière spéciale, qui était autrefois utilisé comme agent de guérison pour les blessures des animaux, etc. À Distrato, on trouve une école primaire, une école de tapisserie, une bibliothèque communautaire, un moulin à eau, un moulin à eau, des mandanias et une station de déneigement.
L'église centrale, dédiée à l'Assomption de la Vierge Marie, est le joyau du village et le centre de la fête qui dure trois jours, le 15 août. De type basilical, elle a été construite en 1909 par le maître d'œuvre Alexis Marcheki, originaire de Pyrsogianni. L'église est ornée d'une iconostase élaborée et d'icônes de peintres chioniadiens, peintes sur toile.
La chapelle du prophète Elias est située au nord de Distratos, au sommet d'une colline, dans une position proéminente. Sur le côté nord de l'église figure la date de 1814, bien que, selon les témoignages, l'église ait existé avant cette date. La chapelle est ouverte chaque année le 20 juillet, date à laquelle a lieu un festival de musique et de danse traditionnelles.
Distrato dispose d'une infrastructure adéquate pour dormir, avec de remarquables pensions et chambres à louer, et pour manger, avec plusieurs tavernes et cafés. On y trouve également des ateliers de sculpture sur bois, des cirques et des élevages de truites.
*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.
Λίγα λόγια για το χωριό :
Στο χαμηλότερο μέρος του χωριού βρέθηκαν τάφοι βυζαντινής και ρωμαϊκής ή παλιότερης εποχής. Εικάζεται ότι στη θέση του χωριού υπήρχε αρχαίος οικισμός. Τα κυριότερα επαγγέλματα με τα οποία ασχολούνταν από παλιά οι κάτοικοι ήταν του υλοτόμου, του κατρανά (παραγωγή κατραμιού), του καρβουνιάρη, του κτηνοτρόφου και του κερατζή (αγωγιάτη). Οι κάτοικοι του Διστράτου φημίζονται για την επηδεξιότητά τους στην υλοτομία. Με απλά μέσα και πριν ανακαλυφθούν οι πετρελαιομηχανές και το ηλεκτρικό ρεύμα κατασκεύαζαν νεροπρίονα σε κατάλληλα σημεία και εκμεταλευόμενοι τη δύναμη του νερού παρήγαγαν χρήσιμη ξυλεία. Οι κατρανάδες έφτιαχναν κατράμι, θερμαίνοντας με ειδικό τρόπο το δαδί και το οποίο χρησιμοποιούνταν παλιότερα σαν επουλωτικό στις πληγές των ζώων κά. Στο Δίστρατο λειτουργεί Δημοτικό Σχολείο, Ταπητουργική Σχολή, κοινοτική βιβλιοθήκη, νεροτριβή, μαντάνια καθώς και σταθμός εκχιονισμού.
Η κεντρική εκκλησία, αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, αποτελεί το στολίδι του χωριού και το επίκεντρο του τριήμερου πανηγυριού τον δεκαπενταύγουστο. Είναι τύπου Βασιλικής και χτίστηκε το 1909 από τον πρωτομάστορα Αλέξη Μαρτσέκη από την Πυρσόγιαννη. Ο ναος κοσμείται με περίτεχνο τέμπλο και εικόνες Χιονιαδιτών ζωγράφων, ζωγραφισμένες επάνω σε μουσαμά.
Το εξωκλήσι του Προφήτη Ηλία βρίσκεται στα βόρεια του Διστράτου πάνω σε λοφίσκο, σε περίοπτη θέση. Στη βόρεια πλευρά του ναού υπάρχει η χρονολογία 1814, αν και σύμφωνα με μαρτυρίες ο ναός προϋπήρχε. Το εξωκλήσι λειτουργείται κάθε χρόνο στις 20 Ιουλίου, οπότε και ακολουθεί πανηγύρι με παραδοσιακή μουσική και χορό.
Το Δίστρατο διαθέτει κατάλληλη υποδομή για ύπνο με αξιόλογους ξενώνες και ενοικιαζόμενα δωμάτια, και φαγητό με αρκετές ταβέρνες και καφενεία. Υπάρχουν επίσης εργαστήρια ξυλογλυπτικής, κηροπλαστικής και ιχθυοτροφεία πέστροφας.
*Πηγή από το επίσημο Site του Δήμου Κόνιτσας.
See more details
-
Traditional Festival-Celebration of Saint Ilias
Traditional Festival-Celebration of Saint Ilias
July 20, 2026
Lagkada 440 15, Greece
A few words about the place :
The village, formerly called Blistiani, is built at an altitude of 900 m, on the western slopes of a large valley formed to the north of the mountains Tabouri (alt. 1876 m) and Gyftissa (alt. 1750 m).
Lagada is home to famous stone masons. Some of the famous mansions of the town of Siatista, for example, bear inscriptions with the names of masters and masters from this small village: "If you ask, Lords, which master built it, Nakos the name from the country of Blistiani, Villaetti Konitsa, 1740". Also, an inscription preserved in the village of Gorgogiri Trikala informs us that Blizdianite masons built the village church in 1857. In the mid-19th century a large part of the village's inhabitants, consisting mainly of families of masons, settled permanently in the village of Drakotrypa in Thessaly.
Today, only a few stone houses remain to remind of the old times. The few inhabitants of the village are mostly engaged in animal husbandry, logging and wood processing - there are two sawmills in the village - and some continue to practice the profession of a builder.
In the village, the church of Panagia and the old school stand out, as well as the chapel of Agia Paraskevi, with excellent examples of frescoes by Chioniadian painters.
Beautiful locations around the village are the springs Glykoneri and Elatia and the plateau "livadia" located east of the village at an altitude of 1412 meters.
*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.
Quelques mots sur le lieu :
Le village, anciennement appelé Blistiani, est construit à une altitude de 900 m, sur les pentes occidentales d'une grande vallée formée au nord des montagnes Tabouri (alt. 1876 m) et Gyftissa (alt. 1750 m).
Lagada est la patrie de célèbres tailleurs de pierre. Certaines des célèbres demeures de la ville de Siatista, par exemple, portent des inscriptions avec les noms de maîtres et de maîtres de ce petit village : "Si vous demandez, seigneurs, quel maître l'a construite, Nakos le nom du pays de Blistiani, Villaetti Konitsa, 1740". De même, une inscription conservée dans le village de Gorgogiri Trikala nous informe que des maçons blizdianites ont construit l'église du village en 1857. Au milieu du XIXe siècle, une grande partie des habitants du village, composée principalement de familles de maçons, s'est installée définitivement dans le village de Drakotrypa en Thessalie.
Aujourd'hui, il ne reste que quelques maisons en pierre qui rappellent l'ancien temps. Les quelques habitants du village se consacrent principalement à l'élevage, à l'exploitation forestière et à la transformation du bois - il y a deux scieries dans le village - et certains continuent à exercer la profession de maçon.
Dans le village, l'église de Panagia et l'ancienne école sont remarquables, ainsi que la chapelle d'Agia Paraskevi, avec d'excellents exemples de fresques réalisées par des peintres chioniadiens.
Les sources Glykoneri et Elatia et le plateau "livadia" situé à l'est du village à une altitude de 1412 mètres constituent des sites magnifiques autour du village.
*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.
Λίγα λόγια για τοχωριό :
Το χωριό, που παλιότερα ονομαζόταν Μπλίσδιανη, είναι κτισμένο σε υψόμετρο 900 μ, στις δυτικές πλαγιές μιας μεγάλης κοιλάδας που σχηματίζεται στα βόρεια των βουνών Ταμπούρι (υψ. 1876μ) και Γύφτισσα (υψ. 1750μ).
Η Μπλίσδιανη είναι πατρίδα ονομαστών μαστόρων της πέτρας. Ορισμένα από τα φημισμένα αρχοντικά της κωμόπολης της Σιάτιστας, για παράδειγμα, φέρουν επιγραφές με το όνομα μαστόρων και πρωτομαστόρων από το μικρό αυτό χωριό: «Άν ρωτάτε, Άρχοντες ποίος μάστορας το έχτισε, Νάκος το όνομα από χώρα Μπλίσδιανη, Βιλαέτι Κόνιτσα, 1740». Επίσης επιγραφή που σώζεται στο χωριό Γοργογύρι Τρικάλων μας πληροφορεί ότι Μπλισδιανήτες μαστόροι έκτισαν την εκκλησία του χωριού το 1857. Στα μέσα του 19ου αιώνα ένα μεγάλο μέρος από τους κατοίκους του χωριού, αποτελούμενο κυρίως από οικογένειες μαστόρων, εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο χωριό Δρακότρυπα της Θεσσαλίας.
Σήμερα στη Λαγκάδα έχουν απομείνει ελάχιστα πέτρινα σπίτια για να θυμίζουν της παλιές εποχές. Οι λιγοστοί κάτοικοι του χωριού ασχολούνται ως επί το πλείστον με την κτηνοτροφία την υλοτομία και την επεξεργασία του ξύλου –στο χωριό υπάρχουν δυο πριονιστήρια- και ορισμένοι συνεχίσουν την εξάσκηση του επαγγέλματος του οικοδόμου.
Στο χωριό ξεχωρίζουν η εκκλησιά της Παναγιάς και το παλιό σχολείο, καθώς και το ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής, με εξαιρετικά δείγματα τοιχογραφιών από Χιονιαδίτες ζωγράφους.
Ωραίες τοποθεσίες γύρω από το χωριό είναι οι πηγές Γλυκονέρι και Ελατιά και το οροπέδιο «λιβάδια» που βρίσκεται ανατολικά του χωριού σε υψόμετρο 1412 μέτρων.
*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.
See more details
-
Traditional Festival-Celebration of Saint Ilias
Traditional Festival-Celebration of Saint Ilias
July 20, 2026
Asimochori 440 15, Greece
A few words about the place :
Higher up, towards the top of Gammos Var Tzioban (1623m) and Golio (1919m) are beautiful forests of beech, black locust and fir trees.
Asimochori is the home of fine skilled carpenters, who worked in various parts of the Balkans, Khartoum and America, such as the famous George Christou, who practiced his art in Leskoviki, Filiates, Premeti, Thessaloniki and Monastiri (Bitolia). Asimochori was once known for its silversmiths.
Many of the village's craftsmen prospered abroad but never forgot their village and organized themselves into associations, such as the Progressive Association "Agia Paraskevi" of America, founded in 1915, and they benefited their hometown in many ways.
During the Civil War, deadly battles were fought around the village and many houses were destroyed, which were rebuilt in the 1950s.
In the small square in the centre of the village, the old two-storey school, dating back to 1907, stands out, as well as the small traditional café opposite.
The church of Panagia (1877) is noteworthy, built on the site of an older church (1823) and has an ornate iconostasis, the work of Tournovite tabernacles. The church of Agios Dimitrios is also interesting. There is a picturesque little café in the village.
*Source: the official site of the Municipality of Konitsa.
Quelques mots sur le lieu :
Plus haut, vers le sommet du Gammos Var Tzioban (1623 m) et du Golio (1919 m), se trouvent de belles forêts de hêtres, de robiniers et de sapins.
Asimochori est la patrie d'excellents charpentiers qui ont travaillé dans diverses régions des Balkans, à Khartoum et en Amérique, comme le célèbre George Christou, qui a exercé son art à Leskoviki, Filiates, Premeti, Thessalonique et Monastiri (Bitolia). Asimochori était autrefois connu pour ses orfèvres.
De nombreux artisans du village ont prospéré à l'étranger mais n'ont jamais oublié leur village et se sont organisés en associations, comme l'association progressiste "Agia Paraskevi" d'Amérique, fondée en 1915, et ils ont fait profiter leur ville natale de nombreuses façons.
Pendant la guerre civile, des batailles meurtrières ont eu lieu autour du village et de nombreuses maisons ont été détruites, avant d'être reconstruites dans les années 1950.
Sur la petite place au centre du village, l'ancienne école à deux étages, datant de 1907, se distingue, ainsi que le petit café traditionnel situé en face.
L'église de Panagia (1877) est remarquable, construite sur le site d'une église plus ancienne (1823) et dotée d'une iconostase ornée, œuvre des tabernacles tournois. L'église d'Agios Dimitrios est également intéressante. Le village abrite un petit café pittoresque.
*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.
Λίγα λόγια για τοχωριό :
Ψηλότερα, προς την κορυφή του Γράμμου Βαρ Τζιομπάν (1623μ) και το Γκόλιο (1919μ) απλώνονται ωραία δάση με οξιές, μαυρόπευκα και έλατα.
Το Ασημοχώρι είναι πατρίδα εκλεκτών εξειδικευμένων μαραγκών, οι οποίοι εργάσθηκαν σε διάφορα μέρη των Βαλκανίων, το Χαρτούμ και την Αμερική, όπως για παράδειγμα ο περίφημος Γιώργης Χρήστου, ο οποίος άσκησε την τέχνη του στο Λεσκοβίκι, στις Φιλιάτες, στην Πρεμετή, στη Θεσσαλονίκη και στο Μοναστήρι (Μπιτόλια). Το Ασημοχώρι ήταν γνωστό κάποτε και για τους ασημουργούς του.
Πολλοί από τους μαστόρους του χωριού ευδοκίμησαν στο εξωτερικό αλλά δεν ξέχασαν ποτέ το χωριό τους και οργανώθηκαν σε συλλόγους, όπως ο Προοδευτικός Σύλλογος «Η Αγία Παρασκευή» της Αμερικής, που ιδρύθηκε το 1915 και ευργέτησαν ποικιλοτρόπως τη γενέτειρά τους.
Κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου γύρω από το χωριό διεξήχθησαν φονικές μάχες και καταστράφηκαν πολλά σπίτια, τα οποία ξανακτίστηκαν στη δεκαετία του 50.
Στη μικρή πλατεία, στο κέντρο του χωριού, ξεχωρίζει το παλιό διώροφο σχολείο, που χρονολογείται στα 1907, καθώς και το μικρό παραδοσιακό καφενεδάκι που βρίσκεται απέναντι του.
Αξιόλογη είναι η εκκλησία της Παναγίας (1877), που είναι κτισμένη στη θέση παλαιότερου ναού (1823) και διαθέτει περίτεχνο τέμπλο, έργο Τουρνοβιτών ταλιαδόρων. Ενδιαφέρον παρουσιάζει επίσης και ο ναός του Αγίου Δημητρίου. Στο χωριό λειτουργεί γραφικό καφενεδάκι.
*Πηγή από το επίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.
See more details
-
Traditional Festival-Celebration of Saint Ilias
Traditional Festival-Celebration of Saint Ilias
July 20, 2026
Oxia 440 15, Greece
A few words about the place :
Most of the men of the village, as in the other masonry villages, practiced the profession of stone craftsman and travelled wherever they could find work. Masons from Seltsi, which is the old name of the village, for example, are found working in Khartoum, Sudan. Important work in the village is done by the Association of the Brotherhood of Oxyas Epirus, founded in 1907.
The village was created by residents who came from the surrounding dispersed villages and especially from the now ruined settlement of Pistiliapi. Of interest is the church of Agios Nikolaos (1857), with its ornate iconostasis and remarkable hagiographies, and the picturesque square with the coffee shop, housed in the old stone-built school (1871).
From the hill with the chapel of Agia Triada, located at an altitude of 1010m, you can admire the wonderful view of the Sarantaporos valley. Equally beautiful views can be enjoyed from the chapel of Profitis Ilias, located on a hill above the village. The village festival takes place on the 20th of July, on the day of Prophet Elias, with a feast that lasts until the morning.
*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.
Quelques mots sur le lieu :
La plupart des hommes du village, comme dans les autres villages de maçons, exerçaient la profession d'artisan de la pierre et voyageaient partout où ils pouvaient trouver du travail. Les maçons de Seltsi, l'ancien nom du village, travaillent par exemple à Khartoum, au Soudan. Un travail important dans le village est effectué par l'Association de la confrérie d'Oxyas Epirus, fondée en 1907.
Le village a été créé par des habitants venus des villages environnants dispersés, et en particulier du village de Pistiliapi, aujourd'hui en ruine. L'église d'Agios Nikolaos (1857) est intéressante, avec son iconostase ornée et ses hagiographies remarquables, ainsi que la place pittoresque où se trouve le café, installé dans l'ancienne école en pierre (1871).
Depuis la colline où se trouve la chapelle d'Agia Triada, à 1010 m d'altitude, on peut admirer une vue magnifique sur la vallée de Sarantaporos. La chapelle de Profitis Ilias, située sur une colline au-dessus du village, offre une vue tout aussi magnifique. La fête du village a lieu le 20 juillet, le jour du prophète Elias, avec un festin qui dure jusqu'au matin.
*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.
Λίγα λόγια για τοχωριό :
Οι περισσότεροι άντρες του χωριού, όπως και στα υπόλοιπα μαστοροχώρια, εξασκούσαν το επάγγελμα του τεχνίτη της πέτρας και ταξίδευαν όπου μπορούσαν να βρουν δουλειά. Μαστόρους από την Σέλτση, που είναι το παλιό όνομα του χωριού, για παράδειγμα, συναντούμε να εργάζονται στο Χαρτούμ του Σουδάν. Σημαντικό έργο στο χωριό προσφέρει η Σύνδεσμος Αδελφότητας Οξυάς Ηπείρου, που ιδρύθηκε το 1907.
Το χωριό δημιουργήθηκε από κάτοικους που ήρθαν από τα γύρω διαλυμένα χωριά και ιδιαίτερα από τον ερειπωμένο σήμερα οικισμό της Πιστίλιαπης. Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ναός του Αγίου Νικολάου (1857), με το περίτεχνο τέμπλο και τις αξιόλογες αγιογραφίες και η γραφική πλατεία με το καφεπαντοπωλείο, που στεγάζεται στο παλιό πετρόκτιστο σχολείο (1871).
Από τον λόφο με το εκκλησάκι της Άγιας Τριάδας, που βρίσκεται σε υψόμετρο 1010μ, μπορείτε να θαυμάστε την υπέροχη θέα προς την κοιλάδα του Σαραντάπορου. Εξίσου ωραία θέα θα απολαύσετε και από το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, που βρίσκεται σε ύψωμα πιο πάνω από το χωριό. Το πανηγύρι του χωριού γίνεται στης 20 Ιουλίου, ανήμερα του Προφήτη Ηλία με γλέντι που κρατά έως το πρωί.
*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.
See more details
-
Traditional Festival-Celebration of Saint Ilias
Traditional Festival-Celebration of Saint Ilias
July 20, 2026
Mazi 441 00, Greece
A few words about the place :
Its inhabitants are engaged in agriculture in the fertile fields of the plain of Konitsa. According to tradition and oral testimonies of its elderly inhabitants, Mazi has been built in the same place since the 17th century.
The chapels of Prophet Elias, Agia Efthymia and Agia Konstantinos, as well as the stone-built fountain at the entrance of the village are noteworthy.
In Mazi, a festival is organized on the day of Prophet Elijah, on July 20 by the Philoprodos Association and the Brotherhood of Mazi, as well as a feast on the day of St. Constantine & St. Helen, on May 21.
*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.
Quelques mots sur le lieu :
Ses habitants pratiquent l'agriculture dans les champs fertiles de la plaine de Konitsa. Selon la tradition et les témoignages oraux de ses habitants âgés, Mazi a été construit au même endroit depuis le XVIIe siècle.
Les chapelles du prophète Elias, d'Agia Efthymia et d'Agia Konstantinos, ainsi que la fontaine en pierre à l'entrée du village sont remarquables.
À Mazi, un festival est organisé le jour du prophète Élie, le 20 juillet, par l'association Philoprodos et la confrérie de Mazi, ainsi qu'une fête le jour de Saint Constantin et Sainte Hélène, le 21 mai.
*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.
Λίγα λόγια για τοχωριό :
Οι κάτοικοί του ασχολούνται με τη γεωργία στα εύφορα χωράφια του κάμπου της Κόνιτσας. Κατά την παράδοση και από προφορικές μαρτυρίες των ηλικιωμένων κατοίκων του, το Μάζι βρίσκεται κτισμένο στην ίδια θέση από τον 17ο αιώνα.
Ξεχωριστά είναι τα ξωκλήσια του Προφήτη Ηλία, της Αγίας Ευθυμίας και του Αγ. Κωνσταντίνου, καθώς και η πετρόκτιστη βρύση στην είσοδο του χωριού.
Στο Μάζι διοργανώνεται πανηγύρι, ανήμερα του Προφήτη Ηλία, στις 20 Ιουλίου από τον Φιλοπρόοδο Σύλλογο και την Αδελφότητα Μαζίου, καθώς και γλέντι, ανήμερα των Αγ. Κωνσταντίνου & Αγ. Ελένης, στις 21 Μαΐου.
*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.
See more details
-
Traditional Festival-Celebration of Saint Ilias
Traditional Festival-Celebration of Saint Ilias
July 20, 2026
Vourmpiani 440 15, Greece
A few words about the place :
Apart from their love for the arts, they also excelled in writing. In 1875, the first nucleus of the Filelekpaediktiki Adelheidia was founded in Vourbiani, a school that was to become a model school for the entire province of Konitsa.
Today the visitor should see the stone-built two-storey historic School of Vourbiani, the spiritual beacon of the region since the middle of the 19th century, which in more recent years and until 1986 functioned as a primary school, secondary school and boarding school, the Holy Church of Panagia with the wooden temple of the 16th century (built by Gorgopotamites woodcarvers), but also the other churches of the village.
A stop at the central square with the plane tree is essential, which is a meeting point for the Vourbianites and visitors, as here are the two traditional cafes and the guesthouse of the village.
Events are held on 20 July, the Feast of the Prophet Elijah, on 15 August, the Feast of the Assumption of the Virgin Mary, while on 24 October the "Tsipouro Festival" is organised.
*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.
Quelques mots sur le lieu :
Outre leur amour pour les arts, ils excellaient également dans l'écriture. En 1875, le premier noyau de la Filelekpaediktiki Adelheidia a été fondé à Vourbiani, une école qui allait devenir une école modèle pour toute la province de Konitsa.
Aujourd'hui, le visiteur doit voir l'école historique de Vourbiani, construite en pierre sur deux étages, phare spirituel de la région depuis le milieu du 19e siècle, qui a fonctionné plus récemment et jusqu'en 1986 comme école primaire, école secondaire et internat, la Sainte Eglise de Panagia avec le temple en bois du 16e siècle (construit par les sculpteurs sur bois Gorgopotamites), mais aussi les autres églises du village.
Une halte s'impose sur la place centrale avec le platane, point de rencontre des Vourbianites et des visiteurs, car c'est là que se trouvent les deux cafés traditionnels et la maison d'hôtes du village.
Des manifestations sont organisées le 20 juillet, à l'occasion de la fête du prophète Élie, le 15 août, à l'occasion de la fête de l'Assomption de la Vierge Marie, et le 24 octobre, à l'occasion de la "Fête du Tsipouro".
*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.
Λίγα λόγια για τοχωριό :
Εκτός από την αγάπη τους για τις τέχνες διακρίθηκαν και στα γράμματα. Το 1875 ιδρύθηκε στη Βούρμπιανη ο πρώτος πυρήνας της Φιλεκπαιδευτικής Αδελφότητας, ένα σχολείο που έμελε να γίνει πρότυπο Σχολαρχείο ολόκληρης της επαρχίας Κόνιτσας.
Σήμερα ο επισκέπτης αξίζει να δει το λιθόκτιστο διώροφο ιστορικό Σχολαρχείο της Βούρμπιανης, πνευματικό φάρο της περιοχής από τα μέσα του 19ου αιώνα , το οποίο στα νεώτερα χρόνια και μέχρι το έτος 1986 λειτούργησε ως δημοτικό Σχολείο, γυμνάσιο και οικοτροφείο, τον Ιερό Ναό της Παναγίας με το ξυλόγλυπτο τέμπλο του 16ου αιώνα (που κατασκευάστηκε από Γοργοποταμίτες ξυλογλύπτες) , αλλά και τις υπόλοιπες εκκλησίες του χωριού.
Απαραίτητη είναι μια στάση στην κεντρική πλατεία με τον πλάτανο, η οποία είναι σημείο συνάντησης για τους Βουρμπιανίτες και τους επισκέπτες, καθώς εδώ βρίσκονται τα δυο παραδοσιακά καφενεία και ο ξενώνας του χωριού.
Εκδηλώσεις γίνονται στις 20 Ιουλίου, του προφήτη-Ηλία, στις 15 Αυγούστου της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ενώ στις 24 Οκτώβρη διοργανώνεται "Γιορτή Τσίπουρου".
*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.
See more details
-
Traditional Festival-Celebration of Saint Ilias
Traditional Festival-Celebration of Saint Ilias
July 20, 2026
Chionades 440 15, Greece
A few words about the place :
The permanent residents are few, mainly retired people. Walking around the village you will find several well-built old stone houses with strong elements of local architecture. In the picturesque square of the village, with a nice view of the valley of Gorgopotamos and the surrounding slopes of Gramos, there is the church of Agios Athanasios (1866), which hosts interesting portable icons of all periods of snow painting. The stone-built school (1905), which houses a café, is interesting and is open only during the summer months and holiday periods. At the top of the square, next to the stone fountain, there is a large stone building (1911), which will soon house the Museum of Chioniadian Painters.
Higher than the village, at an altitude of 1550m, is the Prophet Elias with a magnificent view of the whole area and above it the Bantra Pass, which for centuries was one of the main communication routes between the Greek villages of the Gramos and those in Albania. It was from here that the Italians first invaded Greece on the first night of the Greek-Italian war in 1940.
Chioniades are known, more than anything else, for their famous painters, who, starting from their village, travelled to many parts of the Balkans and created a variety of elaborate ecclesiastical and folk paintings. It is remarkable that the men of the village were highly specialised in this particular art. In total, there are reported to be at least 65 folk painters from Chioniades; the period of their most intense activity is the 18th and 19th centuries. Their important works nowadays adorn temples and old mansions in the surrounding area (Konitsa, Zagori) and even further afield. They were among the few artists who at that time were engaged in church painting, hagiography (portable icons, iconostasis icons, frescoes) and popular - secular painting at the same time. In Chioniades, on 20 July, a traditional festival is held with local instrumentalists.
*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.
Quelques mots sur le lieu :
Les résidents permanents sont peu nombreux, il s'agit principalement de retraités. En vous promenant dans le village, vous trouverez plusieurs vieilles maisons en pierre bien construites, avec des éléments forts de l'architecture locale. Sur la place pittoresque du village, qui offre une belle vue sur la vallée de Gorgopotamos et les pentes environnantes de Gramos, se trouve l'église d'Agios Athanasios (1866), qui abrite d'intéressantes icônes portatives de toutes les époques de la peinture sur neige. L'école en pierre (1905), qui abrite un café, est intéressante et n'est ouverte que pendant les mois d'été et les périodes de vacances. En haut de la place, à côté de la fontaine en pierre, se trouve un grand bâtiment en pierre (1911) qui abritera bientôt le musée des peintres chioniadiens.
Plus haut que le village, à 1550 m d'altitude, se trouve le Prophète Elias, qui offre une vue magnifique sur toute la région et sur le col de Bantra, qui fut pendant des siècles l'une des principales voies de communication entre les villages grecs du Gramos et ceux d'Albanie. C'est de là que les Italiens ont envahi la Grèce la première nuit de la guerre gréco-italienne en 1940.
Les Chioniades sont surtout connues pour leurs célèbres peintres qui, à partir de leur village, ont voyagé dans de nombreuses régions des Balkans et ont créé une variété de peintures ecclésiastiques et folkloriques élaborées. Il est remarquable que les hommes du village étaient hautement spécialisés dans cet art particulier. Au total, il y aurait au moins 65 peintres folkloriques originaires de Chioniades, dont l'activité la plus intense se situe aux XVIIIe et XIXe siècles. Leurs œuvres importantes ornent aujourd'hui les temples et les vieilles demeures des environs (Konitsa, Zagori) et même au-delà. Ils font partie des rares artistes qui, à l'époque, pratiquent à la fois la peinture d'église, l'hagiographie (icônes portatives, icônes d'iconostase, fresques) et la peinture populaire et profane. À Chioniades, le 20 juillet, un festival traditionnel est organisé avec des instrumentistes locaux.
*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.
Λίγα λόγια για τοχωριό :
Οι μόνιμοι κάτοικοι είναι λιγοστοί, κυρίως συνταξιούχοι. Περιδιαβαίνοντας το χωριό θα συναντήσετε αρκετά καλοχτισμένα παλιά πέτρινα σπίτια με έντονα στοιχεία της τοπικής αρχιτεκτονικής. Στη γραφική πλατεία του χωριού, με την ωραία θέα προς την κοιλάδα του Γοργοπόταμου και τις γύρω πλαγιές του Γράμμου, βρίσκεται ο ναός του Αγίου Αθανασίου (1866), που φιλοξενεί ενδιαφέρουσες φορητές εικόνες όλων των περιόδων της χιοναδίτικης ζωγραφικής. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το πετρόκτιστο σχολείο (1905), που στεγάζει καφενείο, το οποίο λειτουργεί μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες και τις περιόδους εορτών. Στο πάνω μέρος της πλατείας, δίπλα από την πετρόκτιστη βρύση, σώζεται ένα μεγάλο πέτρινο κτίριο (1911), στο οποίο θα στεγαστεί σύντομα το Μουσείο Χιονιαδιτών Ζωγράφων.
Ψηλότερα από το χωριό, σε υψόμετρο 1550μ, βρίσκεται ο Προφήτης Ηλίας με υπέροχη θέα σε όλη την περιοχή και πιο πάνω το πέρασμα της Μπάντρας, που αποτελούσε για αιώνες μία από τις βασικές διόδους επικοινωνίας των ελληνικών χωριών του Γράμμου με εκείνων που βρίσκονται στην Αλβανία. Από εδώ εισέβαλαν αρχικά οι Ιταλοί στην Ελλάδα την πρώτη νύχτα του Ελληνοϊταλικού πολέμου το 1940.
Οι Χιονιάδες είναι γνωστοί, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, για τους περίφημους ζωγράφους, που με αφετηρία το χωριό τους ταξίδεψαν σε πολλά μέρη των Βαλκανίων και φιλοτέχνησαν ποικίλλα περίτεχνα εκκλησιαστικά και λαϊκά έργα ζωγραφικής. Είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός της μεγάλης αυτής εξειδίκευσης των αντρών του χωριού σε αυτή τη συγκεκριμένη τέχνη. Συνολικά, αναφέρεται η ύπαρξη τουλάχιστον 65 λαϊκών ζωγράφων από τους Χιονιάδες.Η περίοδος της πιο έντονης δραστηριότητάς τους είναι τον 18ο και 19ο αιώνα. Σημαντικά έργα τους κοσμούν σήμερα ναούς και παλιά αρχοντικά στη γύρω περιοχή (Κόνιτσα, Ζαγόρι) και ακόμα πιο μακρυά. Ήταν από τους λίγους καλλιτέχνες που εκείνη την εποχή ασχολούνταν παράλληλα, με την εκκλησιαστική ζωγραφική, την αγιογραφία (φορητές εικόνες, εικόνες τέμπλων, τοιχογραφίες) και την λαϊκή - κοσμική ζωγραφική. Στους Χιονιάδες, στις 20 Ιουλίου, διεξάγεται παραδοσιακό πανηγύρι με τοπικούς οργανοπαίκτες.
*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.
See more details
-
Traditional Festival-Celebration of Saint Ilias
Traditional Festival-Celebration of Saint Ilias
July 20, 2026
Kefalochori 440 15, Greece
A few words about the place :
It consists of newly built houses, modern streets, spacious squares and hosts the kindergarten and the primary school of Mastorochoria. The main occupation of the inhabitants is animal husbandry - there are several new animal feeding units - and logging.
It is worth visiting the Folklore Museum and the church of Saints Constantine and Helen, which is located in the large square of the settlement and hosts the iconostasis of the church of Taxiarches from the neighbouring Lykorachi, a remarkable work by the Turnovite Charalambos Skalisti. A Roman tile-roofed tomb with various grave goods has been found in the area and is kept in the Archaeological Museum of Ioannina.
In the village there is a guesthouse, which offers delicious food and cafes with local tsipouro. The annual festival in Kefalochori takes place on July 20. That is when the chapel of Profitis Ilias in Lykorachi, located in a wooded area with beech trees at an altitude of 1500 meters on the slopes of the Kato Arena peak, is celebrated. The service is followed by an all-day traditional feast in the shade of the overgrown trees.
*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.
Quelques mots sur le lieu :
Il se compose de maisons récemment construites, de rues modernes, de places spacieuses et accueille le jardin d'enfants et l'école primaire de Mastorochoria. L'activité principale des habitants est l'élevage - il y a plusieurs nouvelles unités d'alimentation animale - et l'exploitation forestière.
Il convient de visiter le musée folklorique et l'église des saints Constantin et Hélène, qui se trouve sur la grande place de la localité et abrite l'iconostase de l'église de Taxiarches de la localité voisine de Lykorachi, une œuvre remarquable du Turnovite Charalambos Skalisti. Une tombe romaine au toit de tuiles, contenant divers objets funéraires, a été découverte dans la région et est conservée au musée archéologique de Ioannina.
Le village abrite une maison d'hôtes qui propose une cuisine délicieuse et des cafés où l'on peut déguster du tsipouro local. Le festival annuel de Kefalochori a lieu le 20 juillet. C'est à cette date qu'est célébrée la chapelle de Profitis Ilias à Lykorachi, située dans une zone boisée de hêtres à 1 500 mètres d'altitude, sur les pentes du pic Kato Arena. L'office est suivi d'une fête traditionnelle qui dure toute la journée à l'ombre des arbres.
*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.
Λίγα λόγια για τοχωριό :
Αποτελείται από νεόκτιστα σπίτια, σύγχρονους δρόμους, ευρύχωρες πλατείες και φιλοξενεί το νηπιαγωγείο και το δημοτικό σχολείο των Μαστοροχωρίων. Η κυρία απασχόληση των κατοίκων είναι η κτηνοτροφία - υπάρχουν αρκετές μονάδες νέων κτηνοτροφών - και η υλοτομία.
Αξίζει να επισκεφτείτε το Λαογραφικό Μουσείο και την εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης που βρίσκεται στην μεγάλη πλατειά του οικισμού και φιλοξενεί το τέμπλο της εκκλησίας των Ταξιαρχών από τη γειτονική Λυκόραχη, αξιόλογο έργο έργο του Τουρνοβίτη Χαράλαμπου Σκαλιστή. Στην περιοχή έχει βρεθεί ρωμαϊκός κεραμοσκεπής τάφος με διάφορα κτερίσματα που φυλάσσονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων.
Στο χωριό υπάρχει ξενώνας, που προσφέρει νοστιμότατα φαγητά και καφενεία με τοπικό τσίπουρο. Το ετήσιο πανηγύρι στο Κεφαλοχώρι γίνεται στις 20 Ιουλίου. Τότε εορτάζει το ξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία στην Λυκόραχη, που βρίσκεται σε μια κατάφυτη με οξιές περιοχή στα 1500 μέτρα υψόμετρο στις πλαγιές της κορυφής Κάτω Αρένα. Μετά τη λειτουργία ακολουθεί ολοήμερο παραδοσιακό γλέντι στη σκιά των υπεραιονώβιων δέντρων.
*Πηγή από τοεπίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.
See more details
• • • • • • • •
|
21
|
22
|
23
|
24
|
25
|
26
-
Traditional Festival-Celebration of Agia Paraskevi
Traditional Festival-Celebration of Agia Paraskevi
July 26, 2026
Melissopetra 441 00, Greece
A few words about the place :
The village has several areas on the fertile plain, formed by the alluvial deposits of the river Aoos. That is why the main occupation of its inhabitants is agriculture. There is also a guesthouse that offers fine food and a picturesque little café under the plane tree in the central square. In Melissopetra there is a traditional festival on July 26 (the feast of Agia Paraskevi) and Agia Triada.
*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.
Quelques mots sur le lieu :
Le village possède plusieurs zones sur la plaine fertile, formée par les dépôts alluviaux de la rivière Aoos. C'est pourquoi l'activité principale de ses habitants est l'agriculture. On y trouve également une auberge qui propose une cuisine raffinée et un petit café pittoresque sous le platane de la place centrale. Melissopetra organise une fête traditionnelle le 26 juillet (la fête d'Agia Paraskevi) et Agia Triada.
*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.
Λίγα λόγια για τοχωριό :
Το χωριό έχει αρκετές εκτάσεις στον εύφορο κάμπο, που σχηματίστηκε από τις προσχώσεις του ποταμού Αώου. Γι αυτό και η κύρια ασχολία των κατοίκων του είναι η γεωργία. Επίσης υπάρχει ξενώνας που προσφέρει και εκλεκτά φαγητά και γραφικό καφενεδάκι κάτω από τον πλάτανο στην κεντρική πλατεία. Στην Μελισσόπετρα γίνεται παραδοσιακό πανηγύρι στης 26 Ιουλίου (εορτή της Αγίας Παρασκευής), καθώς και της Αγ. Τριάδας.
*Πηγήαπό το επίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.
See more details
-
Traditional Festival-Celebration of Agia Paraskevi
Traditional Festival-Celebration of Agia Paraskevi
July 26, 2026 - July 27, 2026
Agia Paraskevi, Konitsa 441 00, Greece
A few words about the place :
Although in 1953 it was renamed Agia Paraskevi, the locals prefer the old name Kerasovo. It is a beautiful village with picturesque houses, many streams, extensive coniferous and beech forests and alpine meadows in Smolika. Kerasovo was at the centre of the war during the early days of the Italian invasion.
Most of its inhabitants used to be engaged in masonry and transport (kyratzides - conductors). Kerasovite stone-masons worked in various parts of Greece and outside of it.
Today, the inhabitants of the village are engaged in logging and animal husbandry. Cattle, goats and sheep are reared on the slopes of Smolika and Tabouriou.
Interesting are the many churches of the village, such as the central church of the Assumption of Theotokos (1812), St. Nicholas (1850), St. Paraskevi (1850), St. Dimitrios (1926), St. Athanasios, St. Barbara, Pr. Elias, St. Trinity, etc. The old mills and fountains of the village, as well as the building of the old primary school are worthy of attention. In the centre of the village there is a large building that belongs to the Brotherhood of Agia Paraskevi. In general, the urban form of the village is monocentric, with the centre in the middle, which includes the middle village, the two uneven squares and the 12 mahalades, which face various powerful factories (soybeans), such as Tsoubanai, Papagiannai, Vailades, etc.
The musical tradition of the village is unique. Even today, famous musicians (Filippideoi and Betzaioi) entertain people at the traditional festivals of the wider area. In recent years, in August, a Polyphonic Song Festival is organized under the supervision of Xanthoula Dakovanou, professor of music therapy at the Denis Diderot-Paris University7, and the orchestra of Nikos Filippidis. Also characteristic is the custom of making a "bontza" (a clay pan for baking bread or pies) by women during the summer months. In Kerasovo there is a suitable infrastructure for overnight stays but also for enjoying good food (roasted lambs and kokoretsi) in the traditional taverns of the village. From Kerasovo starts the mountaineering trail to Drakolimni and the big peak of Smolika.at 2637m, but also other smaller trails in the forests around the village.
*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.
Quelques mots sur le lieu :
Bien qu'il ait été rebaptisé Agia Paraskevi en 1953, les habitants préfèrent l'ancien nom de Kerasovo. C'est un beau village avec des maisons pittoresques, de nombreux ruisseaux, de vastes forêts de conifères et de hêtres et des prairies alpines à Smolika. Kerasovo a été au cœur de la guerre pendant les premiers jours de l'invasion italienne.
La plupart de ses habitants travaillaient dans la maçonnerie et le transport (kyratzides - conducteurs). Les tailleurs de pierre kerasovites travaillaient dans différentes régions de Grèce et à l'étranger.
Aujourd'hui, les habitants du village se consacrent à l'exploitation forestière et à l'élevage. Des bovins, des chèvres et des moutons sont élevés sur les pentes de Smolika et de Tabouriou.
Les nombreuses églises du village sont intéressantes, comme l'église centrale de l'Assomption de la Théotokos (1812), Saint-Nicolas (1850), Saint-Paraskevi (1850), Saint-Dimitrios (1926), Saint-Athanasios, Sainte-Barbara, Pr. Elias, St. Trinity, etc. Les anciens moulins et fontaines du village, ainsi que le bâtiment de l'ancienne école primaire méritent l'attention. Au centre du village se trouve un grand bâtiment appartenant à la confrérie d'Agia Paraskevi. En général, la forme urbaine du village est monocentrique, avec le centre au milieu, qui comprend le village central, les deux places inégales et les 12 mahalades, qui font face à diverses usines puissantes (soja), telles que Tsoubanai, Papagiannai, Vailades, etc.
La tradition musicale du village est unique. Aujourd'hui encore, des musiciens célèbres (Filippideoi et Betzaioi) animent les fêtes traditionnelles de la région. Ces dernières années, au mois d'août, un festival de chants polyphoniques est organisé sous la direction de Xanthoula Dakovanou, professeur de musicothérapie à l'université Denis Diderot-Paris7, et de l'orchestre de Nikos Filippidis. La coutume de fabriquer une "bontza" (un moule en argile pour cuire le pain ou les tartes) par les femmes pendant les mois d'été est également caractéristique. Kerasovo dispose d'une infrastructure adéquate pour passer la nuit, mais aussi pour déguster de bons plats (agneaux rôtis et kokoretsi) dans les tavernes traditionnelles du village. De Kerasovo part le sentier d'alpinisme vers Drakolimni et le grand pic de Smolika (2637 m), mais aussi d'autres sentiers plus petits dans les forêts autour du village.
*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.
Λίγα λόγια για τοχωριό :
Παρόλο που το 1953 μετονομάστηκε σε Αγία Παρασκευή, οι ντόπιοι προτιμούν το παλιό όνομα Κεράσοβο. Είναι όμορφο χωριό με γραφικά σπίτια, πολλά ρέματα, εκτεταμένα δάση κωνοφόρων και οξιάς και αλπικά λιβάδια στο Σμόλικα. Το Κεράσοβο βρέθηκε στο επίκεντρο του πολέμου κατά τις πρώτες ημέρες της Ιταλικής εισβολής. Οι περισσότεροι κάτοικοί του παλιότερα ασχολούνταν με τη μαστορική τέχνη και τις μεταφορές (κυρατζήδες- αγωγιάτες). Κερασοβίτες πετράδες- χτίστες εργάστηκαν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και έξω από αυτήν. Σήμερα, οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την υλοτομία και την κτηνοτροφία. Βοοειδή, γίδια και πρόβατα εκτρέφονται στις πλαγιές του Σμόλικα και του Ταμπουριού. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι πολλές εκκλησίες του χωριού, όπως η κεντρική της Κοίμησης Θεοτόκου (1812), ο Αγ. Νικόλαος,(1850), η Αγία Παρασκευή (1850), ο Αγ. Δημήτριος (1926), ο Αγ. Αθανάσιος, η Αγ. Βαρβάρα, ο Πρ. Ηλίας, η Αγ. Τριάδα κ.α. Αξιοί προσοχής είναι οι παλιοί μύλοι και οι βρύσες του χωριού, καθώς και το κτίριο του παλιού Δημοτικού σχολείου. Στο κέντρο του χωριού ξεχωρίζει ένα μεγάλο κτίριο, που ανήκει στην Αδελφότητα Αγίας Παρασκευής. Γενικά η πολεοδομική μορφή του χωριού είναι μονοκεντρική με το κέντρο στη μέση που περιλαμβάνει το μεσοχώρι, τις δυο ανισόπεδες πλατείες και τους 12 μαχαλάδες, που αντιστιχούν σε διάφορες ισχυρές φάρες (σόγια), όπως Τσουμπαναίοι, Παπαγιανναίοι, Βαιλάδες κά. Ξεχωριστή είναι η μουσική παράδοση του χωριού. Μέχρι και τις μέρες μας ξακουστοί μουσικοί (Φιλιππιδαίοι και Μπετζαίοι) διασκεδάζουν τον κόσμο στα παραδοσιακά πανηγύρια της ευρύτερης περιοχής. Τα τελευταία χρόνια, τον Αύγουστο, διοργανώνεται Φεστιβάλ Πολυφωνικού Τραγουδιού, υπό την επίβλεψη της Ξανθούλας Ντακοβάνου, καθηγήτριας μουσικοθεραπείας στο Πανεπιστήμιο Denis Diderοt- Paris7, και της ορχήστρας του Νίκου Φιλιππίδη. Χαρακτηριστικό επίσης είναι το έθιμο της κατασκευής της «μπόντζας» (πήλινο ταψί για το ψήσιμο ψωμιού ή πίτας) από τις γυναίκες κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Στο Κεράσοβο υπάρχει η κατάλληλη υποδομή για να διανυκτερεύσετε αλλά και για ν’ απολαύσετε καλό φαγητό (ψητά αρνιά και κοκορέτσι) στις παραδοσιακές ταβέρνες του χωριού. Από το Κεράσοβο αρχίζει το ορειβατικό μονοπάτι για τη Δρακόλιμνη και τη μεγάλη κορυφή του Σμόλικα.στα 2637μ., αλλά και άλλα μικρότερα μονοπάτια στα δάση γύρω από το χωριό.
*Πηγή από το επίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.
See more details
-
Traditional Festival-Celebration of Agia Paraskevi
Traditional Festival-Celebration of Agia Paraskevi
July 26, 2026
Kastania 440 15, Greece
A few words about the place :
The rare architectural elements that are preserved in Kastaniani, samples of the writing of great stone masons, reveal the quality of the craftsmen who lived in this place and only for this reason the settlement should have been classified as a protected traditional settlement.
Several villagers in the past evolved from simple stone craftsmen to contractors and undertook the execution of public works, such as the construction of the Mesoge bridge on the Aoos River, the bridge of Arinisti - Kakavia, the bridge of Zuzouli, the Stomio Monastery, the building of the clock of the central square of Ioannina and the facade of the Zosimaia School of Ioannina.
All the houses of the village are stone-built two-storey houses with a courtyard and low stone terraces at the front door. Inside, in many rooms there are fireplaces, the most important of which is the reception room which is usually decorated with beautiful reliefs.
The village, according to an inscribed plaque, located in the church of Panagia in the district of Galina,. is believed to have been built in its present location around 1018. It is believed to be the homeland of Ali Pasha's secretary, Kostas Gramatikos.
Characteristic of the village are its many waters and fountains, seventeen churches and chapels, as well as its bridges. The four single-arched stone bridges: of Galina (1936), of Rachi (1895), of Mitsaia (1845), and of Malnitsa (1934), located outside the settlement, are considered the jewels of the village.
It is worth visiting Agios Nikolaos (1926) with its carved wooden iconostasis made by the Turnovite Charalambos Skalisti, Agios Dimitrios (1670), which is one of the oldest churches, the two-storey primary school (1894), the mansion of Gasios, the chapel of the Holy Apostles at the highest point of the village and the watermill of Aethanasi.
Kastaniani is home to around 20 people in winter and 350 in summer, who are mainly engaged in the village gardens and livestock farming.
*Source: the official site of the Municipality of Konitsa.
Quelques mots sur le lieu :
Les rares éléments architecturaux préservés à Kastaniani, échantillons de l'écriture des grands tailleurs de pierre, révèlent la qualité des artisans qui vivaient à cet endroit et c'est uniquement pour cette raison que le village aurait dû être classé en tant que village traditionnel protégé.
Dans le passé, plusieurs villageois sont passés du statut de simples artisans de la pierre à celui d'entrepreneurs et ont entrepris l'exécution de travaux publics, tels que la construction du pont de Mesoge sur la rivière Aoos, le pont d'Arinisti - Kakavia, le pont de Zuzouli, le monastère de Stomio, la construction de l'horloge de la place centrale de Ioannina et la façade de l'école de Zosimaia de Ioannina.
Toutes les maisons du village sont des maisons en pierre à deux étages avec une cour et des terrasses basses en pierre devant la porte d'entrée. À l'intérieur, de nombreuses pièces sont dotées de cheminées, la plus importante étant la salle de réception, qui est généralement décorée de beaux reliefs.
D'après une plaque commémorative située dans l'église de Panagia, dans le district de Galina, le village aurait été construit à l'endroit où il se trouve aujourd'hui vers 1018. On pense qu'il s'agit de la patrie du secrétaire d'Ali Pacha, Kostas Gramatikos.
Le village se caractérise par ses nombreuses eaux et fontaines, ses dix-sept églises et chapelles, ainsi que ses ponts. Les quatre ponts en pierre à arc unique : de Galina (1936), de Rachi (1895), de Mitsaia (1845) et de Malnitsa (1934), situés à l'extérieur du village, sont considérés comme les joyaux du village.
Il convient de visiter Agios Nikolaos (1926) avec son iconostase en bois sculpté réalisée par le Turnovite Charalambos Skalisti, Agios Dimitrios (1670), qui est l'une des plus anciennes églises, l'école primaire à deux étages (1894), le manoir de Gasios, la chapelle des Saints Apôtres au point le plus élevé du village et le moulin à eau d'Aethanasi.
Kastaniani abrite une vingtaine de personnes en hiver et 350 en été, qui s'occupent principalement des jardins du village et de l'élevage.
Le village dispose d'une infrastructure adéquate pour passer la nuit dans la maison d'hôtes en pierre séparée et pour se restaurer dans le café de la communauté.
*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.
Λίγα λόγια για το χωριό :
Τα σπάνια αρχιτεκτονικά στοιχεία, που σώζονται στην Καστάνιανη, δείγματα γραφής σπουδαίων μαστόρων της πέτρας, φανερώνουν και την ποιότητα των τεχνιτών που έζησαν σε τούτο τον τόπο και μόνο γι αυτό θα έπρεπε ο οικισμός να είχε χαρακτηριστεί ως προστατευόμενος παραδοσιακός οικισμός.
Αρκετοί χωριανοί κατά το παρελθόν εξελίχτηκαν από απλοί τεχνίτες της πέτρας σε εργολάβους και ανέλαβαν την εκτέλεση δημόσιων έργων, όπως την κατασκευή της Μεσογέφυρας στον Αώο ποταμό, τη γέφυρα Αρινίστης – Κακαβιάς, τη γέφυρα της Ζούζουλης, τη Μονή Στομίου, το κτίσμα του ρολογιού της κεντρικής πλατείας Ιωαννίνων και την πρόσοψη της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων.
Όλα τα σπίτια του χωριού είναι λιθόκτιστα διώροφα με αυλή και χαμηλά πέτρινα πεζούλια στην εξώπορτα. Στο εσωτερικό, σε πολλά δωμάτια υπάρχουν τζάκια με σημαντικότερο όλων εκείνο του δωματίου υποδοχής το οποίο συνήθως είναι στολισμένο με όμορφες ανάγλυφες παραστάσεις.
Το χωριό, σύμφωνα με εντοιχισμένη πλάκα, που βρίσκεται στην εκκλησία της Παναγιάς στη συνοικία Γκάλινα,. θεωρείται ότι κτίστηκε στη σημερινή του θέση γύρω στο 1018. Πιστεύεται πως είναι πατρίδα του γραμματέα του Αλή Πασά, Κώστα Γραματικού.
Χαρακτηριστικό του χωριού είναι τα πολλά νερά και οι βρύσες, οι δεκαεπτά εκκλησίες και τα ξωκλήσια καθώς και τα γεφύρια του. Τα τέσσερα μονότοξα πέτρινα γεφύρια: της Γκάλινας (1936), της Ράχης (1895), των Μητσαίων (1845), και της Μαλνίτσας (1934), που βρίσκεται έξω από τον οικισμό, θεωρούνται τα στολίδια του χωριού.
Αξίζει να επισκεφτείτε τον Άγιο Νικόλαο (1926) με το ξυλόγλυπτο τέμπλο που κατασκευάστηκε από τον Τουρνοβίτη Χαράλαμπο Σκαλιστή, τον Άγιο Δημήτριο (1670), που αποτελεί ένα από τα παλαιότερα εκκλησάκια, το διώροφο δημοτικό σχολείο (1894), το αρχοντικό Γκάσιου, το ξωκλήσι των Αγίων Αποστόλων στην ψηλότερη άκρη του χωριού και των νερόμυλο του Αηθανάση.
Στην Καστάνιανη κατοικούν γύρω στα 20 άτομα το χειμώνα και 350 το καλοκαίρι, που ασχολούνται κύρια με τα κηπάρια του χωριού και την κτηνοτροφία.
Στο χωριό υπάρχει η κατάλληλη υποδομή για διανυκτέρευση στον ξεχωριστό πέτρινο ξενώνα και φαγητό στο κοινοτικό καφενείο.
*Πηγή από το επίσημο Site του Δήμου Κόνιτσας.
See more details
-
Traditional Festival-Celebration of Agia Paraskevi
Traditional Festival-Celebration of Agia Paraskevi
July 26, 2026 - July 27, 2026
Pigi 441 00, Greece
A few words about the place :
It is believed that the village was first inhabited in the 13th or 14th century and that its original name was "Empekler", while its current name was given in the 1950s because of the many springs and streams that flow abundantly through the village.
It is divided into 4 mahalas, the Upper Mahalas, the Lower Mahalas, the Manzaians and the Spanaeans. The few inhabitants of the village are engaged in logging and masonry, in which they used to have a long tradition. The church of Agios Georgios (1819), which is adorned with magnificent hagiographies and an elaborate iconostasis depicting floral motifs of unparalleled beauty, painted by Chioniadian painters, is particularly noteworthy. Of interest are the churches of Agios Panteleimon with the ancient plane tree in Pano Machalas, Agia Paraskevi and Agios Nikolaos, the many fountains and the stone-built school.
The jewel of the village is the single-arch stone bridge "Karagianni" with the icon next to it, built in 1903 with the expenses of the benefactor Georgios Karagianni. On the 2nd day of Easter, the "Antamoma" is held in the village square. The village festival is held on 26 & 27 July of Agia Paraskevi.
*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.
Quelques mots sur le lieu :
On pense que le village a été habité pour la première fois au 13ème ou 14ème siècle et que son nom d'origine était "Empekler", tandis que son nom actuel a été donné dans les années 1950 en raison des nombreuses sources et ruisseaux qui coulent abondamment dans le village.
Il est divisé en 4 mahalas, les Upper Mahalas, les Lower Mahalas, les Manzaians et les Spanaeans. Les quelques habitants du village se consacrent à l'exploitation forestière et à la maçonnerie, activités dans lesquelles ils avaient une longue tradition. L'église d'Agios Georgios (1819), ornée de magnifiques hagiographies et d'une iconostase élaborée représentant des motifs floraux d'une beauté inégalée, peints par des peintres chioniadiens, est particulièrement remarquable. Les églises d'Agios Panteleimon, avec l'ancien platane de Pano Machalas, d'Agia Paraskevi et d'Agios Nikolaos, les nombreuses fontaines et l'école en pierre sont également dignes d'intérêt.
Le joyau du village est le pont de pierre à arche unique "Karagianni" avec l'icône à côté, construit en 1903 aux frais du bienfaiteur Georgios Karagianni. Le deuxième jour de Pâques, l'"Antamoma" se tient sur la place du village. La fête du village a lieu les 26 et 27 juillet à Agia Paraskevi.
*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.
Λίγα λόγια για τοχωριό :
Πιθανολογείται ότι το χωριό πρωτοκατοικήθηκε τον 13ο ή 14ο αιώνα και πως η αρχική του ονομασία ήταν «Εμπεκλέρ», ενώ το σημερινό του όνομα το πήρε την δεκαετία του 50 εξαιτίας των πολλών πηγών και ρεμάτων που ρέουν άφθονα μέσα στο χωριό.
Είναι χωρισμένο σε 4 μαχαλάδες, τον Πάνω Μαχαλά, τον Κάτω Μαχαλά, τους Μαντζαίους και τους Σπαναίους. Οι λιγοστοί πλέον κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την υλοτομία και τη μαστορική τέχνη στην οποία είχαν παλαιότερα μεγάλη παράδοση. Ξεχωριστή είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (1819), η οποία κοσμείται με θαυμάσιες αγιογραφίες και περίτεχνο τέμπλο που απεικονίζει φυτικά μοτίβα απαράμιλλης ομορφιάς, ζωγραφισμένα από Χιονιαδίτες ζωγράφους. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εκκλησίες του Αγίου Παντελεήμονα με τον υπεραιωνόβιο πλάτανο στον Πάνω Μαχαλά, της Αγίας Παρασκευής και του Αγίου Νικολάου, οι πολλές βρύσες καθώς και το πετρόχτιστο σχολείο.
Κόσμημα για το χωριό αποτελεί το μονότοξο πέτρινο γεφύρι «Καραγιάννη» με το εικόνισμα δίπλα του, που κτίσθηκε το 1903 με δαπάνες του ευεργέτη Γεωργίου Καραγιάννη. Τη 2η μέρα του Πάσχα, γίνεται το "Αντάμωμα" στην πλατεία του χωριού. Το πανηγύρι του χωριού γίνεται, στις 26 & 27 Ιουλίου της Αγίας Παρασκευής.
*Πηγήαπό το επίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.
See more details
• • • •
|
27
-
Traditional Festival-Celebration of Agia Paraskevi
Traditional Festival-Celebration of Agia Paraskevi
July 26, 2026 - July 27, 2026
Agia Paraskevi, Konitsa 441 00, Greece
A few words about the place :
Although in 1953 it was renamed Agia Paraskevi, the locals prefer the old name Kerasovo. It is a beautiful village with picturesque houses, many streams, extensive coniferous and beech forests and alpine meadows in Smolika. Kerasovo was at the centre of the war during the early days of the Italian invasion.
Most of its inhabitants used to be engaged in masonry and transport (kyratzides - conductors). Kerasovite stone-masons worked in various parts of Greece and outside of it.
Today, the inhabitants of the village are engaged in logging and animal husbandry. Cattle, goats and sheep are reared on the slopes of Smolika and Tabouriou.
Interesting are the many churches of the village, such as the central church of the Assumption of Theotokos (1812), St. Nicholas (1850), St. Paraskevi (1850), St. Dimitrios (1926), St. Athanasios, St. Barbara, Pr. Elias, St. Trinity, etc. The old mills and fountains of the village, as well as the building of the old primary school are worthy of attention. In the centre of the village there is a large building that belongs to the Brotherhood of Agia Paraskevi. In general, the urban form of the village is monocentric, with the centre in the middle, which includes the middle village, the two uneven squares and the 12 mahalades, which face various powerful factories (soybeans), such as Tsoubanai, Papagiannai, Vailades, etc.
The musical tradition of the village is unique. Even today, famous musicians (Filippideoi and Betzaioi) entertain people at the traditional festivals of the wider area. In recent years, in August, a Polyphonic Song Festival is organized under the supervision of Xanthoula Dakovanou, professor of music therapy at the Denis Diderot-Paris University7, and the orchestra of Nikos Filippidis. Also characteristic is the custom of making a "bontza" (a clay pan for baking bread or pies) by women during the summer months. In Kerasovo there is a suitable infrastructure for overnight stays but also for enjoying good food (roasted lambs and kokoretsi) in the traditional taverns of the village. From Kerasovo starts the mountaineering trail to Drakolimni and the big peak of Smolika.at 2637m, but also other smaller trails in the forests around the village.
*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.
Quelques mots sur le lieu :
Bien qu'il ait été rebaptisé Agia Paraskevi en 1953, les habitants préfèrent l'ancien nom de Kerasovo. C'est un beau village avec des maisons pittoresques, de nombreux ruisseaux, de vastes forêts de conifères et de hêtres et des prairies alpines à Smolika. Kerasovo a été au cœur de la guerre pendant les premiers jours de l'invasion italienne.
La plupart de ses habitants travaillaient dans la maçonnerie et le transport (kyratzides - conducteurs). Les tailleurs de pierre kerasovites travaillaient dans différentes régions de Grèce et à l'étranger.
Aujourd'hui, les habitants du village se consacrent à l'exploitation forestière et à l'élevage. Des bovins, des chèvres et des moutons sont élevés sur les pentes de Smolika et de Tabouriou.
Les nombreuses églises du village sont intéressantes, comme l'église centrale de l'Assomption de la Théotokos (1812), Saint-Nicolas (1850), Saint-Paraskevi (1850), Saint-Dimitrios (1926), Saint-Athanasios, Sainte-Barbara, Pr. Elias, St. Trinity, etc. Les anciens moulins et fontaines du village, ainsi que le bâtiment de l'ancienne école primaire méritent l'attention. Au centre du village se trouve un grand bâtiment appartenant à la confrérie d'Agia Paraskevi. En général, la forme urbaine du village est monocentrique, avec le centre au milieu, qui comprend le village central, les deux places inégales et les 12 mahalades, qui font face à diverses usines puissantes (soja), telles que Tsoubanai, Papagiannai, Vailades, etc.
La tradition musicale du village est unique. Aujourd'hui encore, des musiciens célèbres (Filippideoi et Betzaioi) animent les fêtes traditionnelles de la région. Ces dernières années, au mois d'août, un festival de chants polyphoniques est organisé sous la direction de Xanthoula Dakovanou, professeur de musicothérapie à l'université Denis Diderot-Paris7, et de l'orchestre de Nikos Filippidis. La coutume de fabriquer une "bontza" (un moule en argile pour cuire le pain ou les tartes) par les femmes pendant les mois d'été est également caractéristique. Kerasovo dispose d'une infrastructure adéquate pour passer la nuit, mais aussi pour déguster de bons plats (agneaux rôtis et kokoretsi) dans les tavernes traditionnelles du village. De Kerasovo part le sentier d'alpinisme vers Drakolimni et le grand pic de Smolika (2637 m), mais aussi d'autres sentiers plus petits dans les forêts autour du village.
*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.
Λίγα λόγια για τοχωριό :
Παρόλο που το 1953 μετονομάστηκε σε Αγία Παρασκευή, οι ντόπιοι προτιμούν το παλιό όνομα Κεράσοβο. Είναι όμορφο χωριό με γραφικά σπίτια, πολλά ρέματα, εκτεταμένα δάση κωνοφόρων και οξιάς και αλπικά λιβάδια στο Σμόλικα. Το Κεράσοβο βρέθηκε στο επίκεντρο του πολέμου κατά τις πρώτες ημέρες της Ιταλικής εισβολής. Οι περισσότεροι κάτοικοί του παλιότερα ασχολούνταν με τη μαστορική τέχνη και τις μεταφορές (κυρατζήδες- αγωγιάτες). Κερασοβίτες πετράδες- χτίστες εργάστηκαν σε διάφορα μέρη της Ελλάδας και έξω από αυτήν. Σήμερα, οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την υλοτομία και την κτηνοτροφία. Βοοειδή, γίδια και πρόβατα εκτρέφονται στις πλαγιές του Σμόλικα και του Ταμπουριού. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι πολλές εκκλησίες του χωριού, όπως η κεντρική της Κοίμησης Θεοτόκου (1812), ο Αγ. Νικόλαος,(1850), η Αγία Παρασκευή (1850), ο Αγ. Δημήτριος (1926), ο Αγ. Αθανάσιος, η Αγ. Βαρβάρα, ο Πρ. Ηλίας, η Αγ. Τριάδα κ.α. Αξιοί προσοχής είναι οι παλιοί μύλοι και οι βρύσες του χωριού, καθώς και το κτίριο του παλιού Δημοτικού σχολείου. Στο κέντρο του χωριού ξεχωρίζει ένα μεγάλο κτίριο, που ανήκει στην Αδελφότητα Αγίας Παρασκευής. Γενικά η πολεοδομική μορφή του χωριού είναι μονοκεντρική με το κέντρο στη μέση που περιλαμβάνει το μεσοχώρι, τις δυο ανισόπεδες πλατείες και τους 12 μαχαλάδες, που αντιστιχούν σε διάφορες ισχυρές φάρες (σόγια), όπως Τσουμπαναίοι, Παπαγιανναίοι, Βαιλάδες κά. Ξεχωριστή είναι η μουσική παράδοση του χωριού. Μέχρι και τις μέρες μας ξακουστοί μουσικοί (Φιλιππιδαίοι και Μπετζαίοι) διασκεδάζουν τον κόσμο στα παραδοσιακά πανηγύρια της ευρύτερης περιοχής. Τα τελευταία χρόνια, τον Αύγουστο, διοργανώνεται Φεστιβάλ Πολυφωνικού Τραγουδιού, υπό την επίβλεψη της Ξανθούλας Ντακοβάνου, καθηγήτριας μουσικοθεραπείας στο Πανεπιστήμιο Denis Diderοt- Paris7, και της ορχήστρας του Νίκου Φιλιππίδη. Χαρακτηριστικό επίσης είναι το έθιμο της κατασκευής της «μπόντζας» (πήλινο ταψί για το ψήσιμο ψωμιού ή πίτας) από τις γυναίκες κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Στο Κεράσοβο υπάρχει η κατάλληλη υποδομή για να διανυκτερεύσετε αλλά και για ν’ απολαύσετε καλό φαγητό (ψητά αρνιά και κοκορέτσι) στις παραδοσιακές ταβέρνες του χωριού. Από το Κεράσοβο αρχίζει το ορειβατικό μονοπάτι για τη Δρακόλιμνη και τη μεγάλη κορυφή του Σμόλικα.στα 2637μ., αλλά και άλλα μικρότερα μονοπάτια στα δάση γύρω από το χωριό.
*Πηγή από το επίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.
See more details
-
Traditional Festival-Celebration of Agia Paraskevi
Traditional Festival-Celebration of Agia Paraskevi
July 26, 2026 - July 27, 2026
Pigi 441 00, Greece
A few words about the place :
It is believed that the village was first inhabited in the 13th or 14th century and that its original name was "Empekler", while its current name was given in the 1950s because of the many springs and streams that flow abundantly through the village.
It is divided into 4 mahalas, the Upper Mahalas, the Lower Mahalas, the Manzaians and the Spanaeans. The few inhabitants of the village are engaged in logging and masonry, in which they used to have a long tradition. The church of Agios Georgios (1819), which is adorned with magnificent hagiographies and an elaborate iconostasis depicting floral motifs of unparalleled beauty, painted by Chioniadian painters, is particularly noteworthy. Of interest are the churches of Agios Panteleimon with the ancient plane tree in Pano Machalas, Agia Paraskevi and Agios Nikolaos, the many fountains and the stone-built school.
The jewel of the village is the single-arch stone bridge "Karagianni" with the icon next to it, built in 1903 with the expenses of the benefactor Georgios Karagianni. On the 2nd day of Easter, the "Antamoma" is held in the village square. The village festival is held on 26 & 27 July of Agia Paraskevi.
*Source: the official site of the Municipality ofKonitsa.
Quelques mots sur le lieu :
On pense que le village a été habité pour la première fois au 13ème ou 14ème siècle et que son nom d'origine était "Empekler", tandis que son nom actuel a été donné dans les années 1950 en raison des nombreuses sources et ruisseaux qui coulent abondamment dans le village.
Il est divisé en 4 mahalas, les Upper Mahalas, les Lower Mahalas, les Manzaians et les Spanaeans. Les quelques habitants du village se consacrent à l'exploitation forestière et à la maçonnerie, activités dans lesquelles ils avaient une longue tradition. L'église d'Agios Georgios (1819), ornée de magnifiques hagiographies et d'une iconostase élaborée représentant des motifs floraux d'une beauté inégalée, peints par des peintres chioniadiens, est particulièrement remarquable. Les églises d'Agios Panteleimon, avec l'ancien platane de Pano Machalas, d'Agia Paraskevi et d'Agios Nikolaos, les nombreuses fontaines et l'école en pierre sont également dignes d'intérêt.
Le joyau du village est le pont de pierre à arche unique "Karagianni" avec l'icône à côté, construit en 1903 aux frais du bienfaiteur Georgios Karagianni. Le deuxième jour de Pâques, l'"Antamoma" se tient sur la place du village. La fête du village a lieu les 26 et 27 juillet à Agia Paraskevi.
*Source : site officiel de la municipalité de Konitsa.
Λίγα λόγια για τοχωριό :
Πιθανολογείται ότι το χωριό πρωτοκατοικήθηκε τον 13ο ή 14ο αιώνα και πως η αρχική του ονομασία ήταν «Εμπεκλέρ», ενώ το σημερινό του όνομα το πήρε την δεκαετία του 50 εξαιτίας των πολλών πηγών και ρεμάτων που ρέουν άφθονα μέσα στο χωριό.
Είναι χωρισμένο σε 4 μαχαλάδες, τον Πάνω Μαχαλά, τον Κάτω Μαχαλά, τους Μαντζαίους και τους Σπαναίους. Οι λιγοστοί πλέον κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την υλοτομία και τη μαστορική τέχνη στην οποία είχαν παλαιότερα μεγάλη παράδοση. Ξεχωριστή είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (1819), η οποία κοσμείται με θαυμάσιες αγιογραφίες και περίτεχνο τέμπλο που απεικονίζει φυτικά μοτίβα απαράμιλλης ομορφιάς, ζωγραφισμένα από Χιονιαδίτες ζωγράφους. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι εκκλησίες του Αγίου Παντελεήμονα με τον υπεραιωνόβιο πλάτανο στον Πάνω Μαχαλά, της Αγίας Παρασκευής και του Αγίου Νικολάου, οι πολλές βρύσες καθώς και το πετρόχτιστο σχολείο.
Κόσμημα για το χωριό αποτελεί το μονότοξο πέτρινο γεφύρι «Καραγιάννη» με το εικόνισμα δίπλα του, που κτίσθηκε το 1903 με δαπάνες του ευεργέτη Γεωργίου Καραγιάννη. Τη 2η μέρα του Πάσχα, γίνεται το "Αντάμωμα" στην πλατεία του χωριού. Το πανηγύρι του χωριού γίνεται, στις 26 & 27 Ιουλίου της Αγίας Παρασκευής.
*Πηγήαπό το επίσημο Siteτου Δήμου Κόνιτσας.
See more details
• •
|
28
|
29
|
30
|
31
|
|
|
